2 Crônicas 32

1 אַחֲרֵ֨י הַדְּבָרִ֤ים וְהָאֱמֶת֙ הָאֵ֔לֶּה בָּ֖א סַנְחֵרִ֣יב מֶֽלֶךְ־אַשּׁ֑וּר וַיָּבֹ֣א בִֽיהוּדָ֗ה וַיִּ֨חַן֙ עַל־הֶעָרִ֣ים הַבְּצֻר֔וֹת וַיֹּ֖אמֶר לְבִקְעָ֥ם אֵלָֽיו׃ 2 וַיַּרְא֙ יְחִזְקִיָּ֔הוּ כִּי־בָ֖א סַנְחֵרִ֑יב וּפָנָ֕יו לַמִּלְחָמָ֖ה עַל־יְרוּשָׁלִָֽם׃ 3 וַיִּוָּעַ֗ץ עִם־שָׂרָיו֙ וְגִבֹּרָ֔יו לִסְתּוֹם֙ אֶת־מֵימֵ֣י הָעֲיָנ֔וֹת אֲשֶׁ֖ר מִח֣וּץ לָעִ֑יר וַֽיַּעְזְרֽוּהוּ׃ 4 וַיִּקָּבְצ֣וּ עַם־רָ֔ב וַֽיִּסְתְּמוּ֙ אֶת־כָּל־הַמַּעְיָנ֔וֹת וְאֶת־הַנַּ֛חַל הַשּׁוֹטֵ֥ף בְּתוֹךְ־הָאָ֖רֶץ לֵאמֹ֑ר לָ֤מָּה יָב֨וֹאוּ֙ מַלְכֵ֣י אַשּׁ֔וּר וּמָצְא֖וּ מַ֥יִם רַבִּֽים׃ 5 וַיִּתְחַזַּ֡ק וַיִּבֶן֩ אֶת־כָּל־הַחוֹמָ֨ה הַפְּרוּצָ֜ה וַיַּ֣עַל עַל־הַמִּגְדָּל֗וֹת וְלַח֨וּצָה֙ הַחוֹמָ֣ה אַחֶ֔רֶת וַיְחַזֵּ֥ק אֶת־הַמִּלּ֖וֹא עִ֣יר דָּוִ֑יד וַיַּ֥עַשׂ שֶׁ֛לַח לָרֹ֖ב וּמָגִנִּֽים׃ 6 וַיִּתֵּ֛ן שָׂרֵ֥י מִלְחָמ֖וֹת עַל־הָעָ֑ם וַיִּקְבְּצֵ֣ם אֵלָ֗יו אֶל־רְחוֹב֙ שַׁ֣עַר הָעִ֔יר וַיְדַבֵּ֥ר עַל־לְבָבָ֖ם לֵאמֹֽר׃ 7 חִזְק֣וּ וְאִמְצ֔וּ אַל־תִּֽירְא֣וּ וְאַל־תֵּחַ֗תּוּ מִפְּנֵי֙ מֶ֣לֶךְ אַשּׁ֔וּר וּמִלִּפְנֵ֖י כָּל־הֶהָמ֣וֹן אֲשֶׁר־עִמּ֑וֹ כִּֽי־עִמָּ֥נוּ רַ֖ב מֵעִמּֽוֹ׃ 8 עִמּוֹ֙ זְר֣וֹעַ בָּשָׂ֔ר וְעִמָּ֜נוּ יְהוָ֤ה אֱלֹהֵ֨ינוּ֙ לְעָזְרֵ֔נוּ וּלְהִלָּחֵ֖ם מִלְחֲמֹתֵ֑נוּ וַיִּסָּמְכ֣וּ הָעָ֔ם עַל־דִּבְרֵ֖י יְחִזְקִיָּ֥הוּ מֶֽלֶךְ־יְהוּדָֽה׃ פ 9 אַ֣חַר זֶ֗ה שָׁ֠לַח סַנְחֵרִ֨יב מֶֽלֶךְ־אַשּׁ֤וּר עֲבָדָיו֙ יְר֣וּשָׁלַ֔יְמָה וְהוּא֙ עַל־לָכִ֔ישׁ וְכָל־מֶמְשַׁלְתּ֖וֹ עִמּ֑וֹ עַל־יְחִזְקִיָּ֨הוּ֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה וְעַל־כָּל־יְהוּדָ֛ה אֲשֶׁ֥ר בִּירוּשָׁלִַ֖ם לֵאמֹֽר׃ 10 כֹּ֣ה אָמַ֔ר סַנְחֵרִ֖יב מֶ֣לֶךְ אַשּׁ֑וּר עַל־מָה֙ אַתֶּ֣ם בֹּטְחִ֔ים וְיֹשְׁבִ֥ים בְּמָצ֖וֹר בִּירוּשָׁלִָֽם׃ 11 הֲלֹ֤א יְחִזְקִיָּ֨הוּ֙ מַסִּ֣ית אֶתְכֶ֔ם לָתֵ֣ת אֶתְכֶ֔ם לָמ֛וּת בְּרָעָ֥ב וּבְצָמָ֖א לֵאמֹ֑ר יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ יַצִּילֵ֕נוּ מִכַּ֖ף מֶ֥לֶךְ אַשּֽׁוּר׃ 12 הֲלֹא־הוּא֙ יְחִזְקִיָּ֔הוּ הֵסִ֥יר אֶת־בָּמֹתָ֖יו וְאֶת־מִזְבְּחֹתָ֑יו וַיֹּ֨אמֶר לִֽיהוּדָ֤ה וְלִֽירוּשָׁלִַ֨ם֙ לֵאמֹ֔ר לִפְנֵ֨י מִזְבֵּ֧חַ אֶחָ֛ד תִּֽשְׁתַּחֲו֖וּ וְעָלָ֥יו תַּקְטִֽירוּ׃ 13 הֲלֹ֣א תֵדְע֗וּ מֶ֤ה עָשִׂ֨יתִי֙ אֲנִ֣י וַאֲבוֹתַ֔י לְכֹ֖ל עַמֵּ֣י הָאֲרָצ֑וֹת הֲיָכ֣וֹל יָֽכְל֗וּ אֱלֹהֵי֙ גּוֹיֵ֣ הָאֲרָצ֔וֹת לְהַצִּ֥יל אֶת־אַרְצָ֖ם מִיָּדִֽי׃ 14 מִ֠י בְּֽכָל־אֱלֹהֵ֞י הַגּוֹיִ֤ם הָאֵ֨לֶּה֙ אֲשֶׁ֣ר הֶחֱרִ֣ימוּ אֲבוֹתַ֔י אֲשֶׁ֣ר יָכ֔וֹל לְהַצִּ֥יל אֶת־עַמּ֖וֹ מִיָּדִ֑י כִּ֤י יוּכַל֙ אֱלֹ֣הֵיכֶ֔ם לְהַצִּ֥יל אֶתְכֶ֖ם מִיָּדִֽי׃ 15 וְעַתָּ֡ה אַל־יַשִּׁיא֩ אֶתְכֶ֨ם חִזְקִיָּ֜הוּ וְאַל־יַסִּ֨ית אֶתְכֶ֣ם כָּזֹאת֮ וְאַל־תַּאֲמִ֣ינוּ לוֹ֒ כִּי־לֹ֣א יוּכַ֗ל כָּל־אֱל֨וֹהַ֙ כָּל־גּ֣וֹי וּמַמְלָכָ֔ה לְהַצִּ֥יל עַמּ֛וֹ מִיָּדִ֖י וּמִיַּ֣ד אֲבוֹתָ֑י אַ֚ף כִּ֣י אֱֽלֹהֵיכֶ֔ם לֹא־יַצִּ֥ילוּ אֶתְכֶ֖ם מִיָּדִֽי׃ 16 וְעוֹד֙ דִּבְּר֣וּ עֲבָדָ֔יו עַל־יְהוָ֖ה הָאֱלֹהִ֑ים וְעַ֖ל יְחִזְקִיָּ֥הוּ עַבְדּֽוֹ׃ 17 וּסְפָרִ֣ים כָּתַ֔ב לְחָרֵ֕ף לַיהוָ֖ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֵֽאמֹ֨ר עָלָ֜יו לֵאמֹ֗ר כֵּֽאלֹהֵ֞י גּוֹיֵ֤ הָאֲרָצוֹת֙ אֲשֶׁ֨ר לֹא־הִצִּ֤ילוּ עַמָּם֙ מִיָּדִ֔י כֵּ֣ן לֹֽא־יַצִּ֞יל אֱלֹהֵ֧י יְחִזְקִיָּ֛הוּ עַמּ֖וֹ מִיָּדִֽי׃ 18 וַיִּקְרְא֨וּ בְקוֹל־גָּד֜וֹל יְהוּדִ֗ית עַל־עַ֤ם יְרוּשָׁלִַ֨ם֙ אֲשֶׁ֣ר עַל־הַֽחוֹמָ֔ה לְיָֽרְאָ֖ם וּֽלְבַהֲלָ֑ם לְמַ֖עַן יִלְכְּד֥וּ אֶת־הָעִֽיר׃ 19 וַֽיְדַבְּר֔וּ אֶל־אֱלֹהֵ֖י יְרוּשָׁלִָ֑ם כְּעַ֗ל אֱלֹהֵי֙ עַמֵּ֣י הָאָ֔רֶץ מַעֲשֵׂ֖ה יְדֵ֥י הָאָדָֽם׃ ס 20 וַיִּתְפַּלֵּ֞ל יְחִזְקִיָּ֣הוּ הַמֶּ֗לֶךְ וִֽישַֽׁעְיָ֧הוּ בֶן־אָמ֛וֹץ הַנָּבִ֖יא עַל־זֹ֑את וַֽיִּזְעֲק֖וּ הַשָּׁמָֽיִם׃ פ 21 וַיִּשְׁלַ֤ח יְהוָה֙ מַלְאָ֔ךְ וַיַּכְחֵ֞ד כָּל־גִּבּ֥וֹר חַ֨יִל֙ וְנָגִ֣יד וְשָׂ֔ר בְּמַחֲנֵ֖ה מֶ֣לֶךְ אַשּׁ֑וּר וַיָּשָׁב֩ בְּבֹ֨שֶׁת פָּנִ֜ים לְאַרְצ֗וֹ וַיָּבֹא֙ בֵּ֣ית אֱלֹהָ֔יו ומיציאו מֵעָ֔יו שָׁ֖ם הִפִּילֻ֥הוּ בֶחָֽרֶב׃ 22 וַיּוֹשַׁע֩ יְהוָ֨ה אֶת־יְחִזְקִיָּ֜הוּ וְאֵ֣ת ׀ יֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִַ֗ם מִיַּ֛ד סַנְחֵרִ֥יב מֶֽלֶךְ־אַשּׁ֖וּר וּמִיַּד־כֹּ֑ל וַֽיְנַהֲלֵ֖ם מִסָּבִֽיב׃ 23 וְ֠רַבִּים מְבִיאִ֨ים מִנְחָ֤ה לַיהוָה֙ לִיר֣וּשָׁלִַ֔ם וּמִ֨גְדָּנ֔וֹת לִֽיחִזְקִיָּ֖הוּ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה וַיִּנַּשֵּׂ֛א לְעֵינֵ֥י כָל־הַגּוֹיִ֖ם מֵאַֽחֲרֵי־כֵֽן׃ ס 24 בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם חָלָ֥ה יְחִזְקִיָּ֖הוּ עַד־לָמ֑וּת וַיִּתְפַּלֵּל֙ אֶל־יְהוָ֔ה וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ וּמוֹפֵ֖ת נָ֥תַן לֽוֹ׃ 25 וְלֹא־כִגְמֻ֤ל עָלָיו֙ הֵשִׁ֣יב יְחִזְקִיָּ֔הוּ כִּ֥י גָבַ֖הּ לִבּ֑וֹ וַיְהִ֤י עָלָיו֙ קֶ֔צֶף וְעַל־יְהוּדָ֖ה וִירוּשָׁלִָֽם׃ 26 וַיִּכָּנַ֤ע יְחִזְקִיָּ֨הוּ֙ בְּגֹ֣בַהּ לִבּ֔וֹ ה֖וּא וְיֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִָ֑ם וְלֹא־בָ֤א עֲלֵיהֶם֙ קֶ֣צֶף יְהוָ֔ה בִּימֵ֖י יְחִזְקִיָּֽהוּ׃ 27 וַיְהִ֧י לִֽיחִזְקִיָּ֛הוּ עֹ֥שֶׁר וְכָב֖וֹד הַרְבֵּ֣ה מְאֹ֑ד וְאֹֽצָר֣וֹת עָֽשָׂה־ל֠וֹ לְכֶ֨סֶף וּלְזָהָ֜ב וּלְאֶ֣בֶן יְקָרָ֗ה וְלִבְשָׂמִים֙ וּלְמָ֣גִנִּ֔ים וּלְכֹ֖ל כְּלֵ֥י חֶמְדָּֽה׃ 28 וּמִ֨סְכְּנ֔וֹת לִתְבוּאַ֥ת דָּגָ֖ן וְתִיר֣וֹשׁ וְיִצְהָ֑ר וְאֻֽרָוֺת֙ לְכָל־בְּהֵמָ֣ה וּבְהֵמָ֔ה וַעֲדָרִ֖ים לָאֲוֵרֽוֹת׃ 29 וְעָרִים֙ עָ֣שָׂה ל֔וֹ וּמִקְנֵה־צֹ֥אן וּבָקָ֖ר לָרֹ֑ב כִּ֤י נָֽתַן־לוֹ֙ אֱלֹהִ֔ים רְכ֖וּשׁ רַ֥ב מְאֹֽד׃ 30 וְה֣וּא יְחִזְקִיָּ֗הוּ סָתַם֙ אֶת־מוֹצָ֞א מֵימֵ֤י גִיחוֹן֙ הָֽעֶלְי֔וֹן וַֽיַּישְּׁרֵ֥ם לְמַֽטָּה־מַּעְרָ֖בָה לְעִ֣יר דָּוִ֑יד וַיַּצְלַ֥ח יְחִזְקִיָּ֖הוּ בְּכָֽל־מַעֲשֵֽׂהוּ׃ 31 וְכֵ֞ן בִּמְלִיצֵ֣י ׀ שָׂרֵ֣י בָּבֶ֗ל הַֽמְשַׁלְּחִ֤ים עָלָיו֙ לִדְרֹ֗שׁ הַמּוֹפֵת֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה בָאָ֔רֶץ עֲזָב֖וֹ הָֽאֱלֹהִ֑ים לְנַ֨סּוֹת֔וֹ לָדַ֖עַת כָּל־בִּלְבָבֽוֹ׃ 32 וְיֶ֛תֶר דִּבְרֵ֥י יְחִזְקִיָּ֖הוּ וַחֲסָדָ֑יו הִנָּ֣ם כְּתוּבִ֗ים בַּחֲז֞וֹן יְשַֽׁעְיָ֤הוּ בֶן־אָמוֹץ֙ הַנָּבִ֔יא עַל־סֵ֥פֶר מַלְכֵי־יְהוּדָ֖ה וְיִשְׂרָאֵֽל׃ 33 וַיִּשְׁכַּ֨ב יְחִזְקִיָּ֜הוּ עִם־אֲבֹתָ֗יו וַֽיִּקְבְּרֻהוּ֮ בְּֽמַעֲלֵה֮ קִבְרֵ֣י בְנֵי־דָוִיד֒ וְכָבוֹד֙ עָֽשׂוּ־ל֣וֹ בְמוֹת֔וֹ כָּל־יְהוּדָ֖ה וְיֹשְׁבֵ֣י יְרוּשָׁלִָ֑ם וַיִּמְלֹ֛ךְ מְנַשֶּׁ֥ה בְנ֖וֹ תַּחְתָּֽיו׃ פ

သ​နာ​ခ​ရိပ်​တိုက်​ခိုက်​ခြင်း

1 ထို​အ​မှု​များ​တို့​ကို လက်​စ​သတ်​သည်​နောက်၊ အာ​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင် သ​နာ​ခ​ရိပ်​သည်၊ ယု​ဒ​ပြည်​သို့​စစ်​ချီ၍ ခိုင်​ခံ့​သော​မြို့​တို့​ကို ဝိုင်း​ထား​လျက် တိုက်​ယူ​ခြင်း​ငှာ အား​ထုတ်​လေ၏။ 2 ထို​သို့ သ​နာ​ခ​ရိပ်​သည်​လာ၍၊ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​ကို တိုက်​မည့်​အ​ကြံ​ရှိ​ကြောင်း​ကို၊ ဟေ​ဇ​ကိ​သည်​သိ​မြင်​လျှင်၊ 3 မြို့​ပြင်၌​ရှိ​သော စမ်း​ရေ​ကို​ဖြတ်​ခြင်း​ငှာ မှူး​မတ်၊ စစ်​သူ​ကြီး​တို့​နှင့် တိုင်​ပင်၍။ သူ​တို့​သည် ဝိုင်း​လုပ်​ကြ၏။ 4 အာ​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​တို့​သည်​လာ၍၊ များ​စွာ​သော​ရေ​ကို အ​ဘယ်​ကြောင့်​တွေ့​ရ​မည်​နည်း​ဟု လူ​များ​တို့​သည်​ဆို​လျက်၊ စု​ဝေး၍ စမ်း​ရေ​တွင်း​ရှိ​သ​မျှ​ကို ပိတ်​ကြ၏။ ပြည်​အ​လယ်၌ စီး​သော​ချောင်း​ရေ​ကို​လည်း ဖြတ်​ကြ၏။ 5 ဟေ​ဇ​ကိ​သည်​လည်း ကိုယ်​ကို ခိုင်​ခံ့​စေ၏။ ပြို​သော​မြို့​ရိုး​ရှိ​သ​မျှ​ကို ပြု​ပြင်၍၊ ရဲ​တိုက်​တို့​နှင့် တ​ညီ​တည်း​တည်၏။ ပြင်​မြို့​ရိုး​ကို​လည်း တည်၏။ ဒါ​ဝိဒ်​မြို့၌ မိ​လ္လော​ရဲ​တိုက်​ကို​လည်း ပြု​ပြင်၍၊ များ​စွာ​သော လှံ​လက်​နက်​ဒိုင်း လွှား​တို့​ကို​လည်း လုပ်​လေ၏။ 6 လူ​များ​တို့​တွင် တပ်​မှူး​တို့​ကို​ခန့်​ထား၍၊ မြို့​လမ်း​မ၌ စု​ဝေး​စေ​သ​ဖြင့်၊ အား​ပေး​သော​စ​ကား​ကို ပြော​လျက်၊ 7 ခွန်​အား​ယူ၍ ရဲ​ရင့်​ခြင်း​ရှိ​ကြ​လော့။ အာ​ရှု​ရိ ရှင်​ဘု​ရင်​နှင့် သူ၌​ပါ​သော​အ​လုံး​အ​ရင်း အ​ပေါင်း​တို့ ကြောင့် မ​ကြောက်​ကြ​နှင့်။ စိတ်​မ​ပျက်​ကြ​နှင့်။ ငါ​တို့​ဘက်၌​နေ​သော သူ​တို့​သည်၊ သူ့​ဘက်၌ နေ​သော​သူ​တို့​ထက်​သာ၍ များ​ကြ၏။ 8 သူ့​ဘက်၌ လူ​လက်​ရုံး​ရှိ၏။ ငါ​တို့​ဘက်၌ ထောက်​မ၍၊ စစ်​ကူ​တော်​မူ​သော ငါ​တို့၏​ဘု​ရား​သ​ခင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ရှိ​တော်​မူ​သည်​ဟု မိန့်​တော်​မူ၏။ လူ​များ​တို့​သည် ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ဟေ​ဇ​ကိ၏​စ​ကား​ကို ကိုး​စား​ကြ၏။

9 ထို​နောက် အာ​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​သ​နာ​ခ​ရိပ်​သည် ဗိုလ်​ခြေ​အ​ပေါင်း​တို့​နှင့်​တ​ကွ၊ လာ​ခိ​ရှ​မြို့​ကို​ဝိုင်း​ထား​စဉ်​တွင်၊ မိ​မိ​ကျွန်​အ​ချို့​ကို ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၊ ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ဟေ​ဇ​ကိ​ထံ​သို့​လည်း​ကောင်း၊ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌​ရှိ​သော ယု​ဒ​လူ​အ​ပေါင်း​တို့​ရှိ​ရာ​သို့​လည်း​ကောင်း စေ​လွှတ်၍၊ 10 အာ​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​သ​နာ​ခ​ရိပ် မိန့်​တော်​မူ​သည်​ကား၊ သင်​တို့​သည် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌ ဝိုင်း​ထား​ခြင်း​ကို ခံ​ခြင်း​ငှာ၊ အ​ဘယ်​သို့​ခို​လှုံ​ကြ​သ​နည်း။ 11 ဟေ​ဇ​ကိ​က၊ ငါ​တို့၏​ဘု​ရား​သ​ခင် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ငါ​တို့​ကို အာ​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​လက်​မှ ကယ်​လွှတ်​တော်​မူ​မည်​ဟု​ဆို​လျက်၊ မွတ်​သိပ်​ခြင်း၊ ရေ​ငတ်​ခြင်း​အား​ဖြင့် အ​သေ​ခံ​ရ​သည်​တိုင်​အောင်၊ ကိုယ်​ကို​စွန့်​ပစ်​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ သင်​တို့​ကို ဖြား​ယောင်း​သည်​မ​ဟုတ်​လော။ 12 ထို​ဟေ​ဇ​ကိ​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ မြင့်​သော​အ​ရပ်​ဌာ​န​နှင့် ယဇ်​ပ​လ္လင်​တို့​ကို ပယ်၍၊ သင်​တို့​သည် တစ်​ခု​တည်း​သော ယဇ်​ပ​လ္လင် ရှေ့​မှာ ကိုး​ကွယ်​ရ​မည်။ ထို​ယဇ်​ပ​လ္လင်​ပေါ်​မှာ နံ့​သာ​ပေါင်း​ကို မီး​ရှို့​ရ​မည်​ဟု ယု​ဒ​ပြည်​သူ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​တို့​ကို မိန့်​တော်​မူ​ပြီ​မ​ဟုတ်​လော။ 13 ငါ​နှင့် ငါ့​ဘိုး​ဘေး​တို့​သည် အ​တိုင်း​တိုင်း​အ​ပြည်​ပြည်​တို့၌ အ​ဘယ်​သို့​ပြု​သည်​ကို သင်​တို့​မ​သိ​ကြ​သ​လော။ အ​တိုင်း​တိုင်း​အ​ပြည်​ပြည် ဘု​ရား​တို့​သည် မိ​မိ​တို့​ပြည်​များ​ကို ငါ့​လက်​မှ ကယ်​လွှတ်​ခြင်း​ငှာ တတ်​စွမ်း​နိုင်​သ​လော။ 14 ငါ့​ဘိုး​ဘေး​အ​ကုန်​အ​စင်​ဖျက်​ဆီး​သော တိုင်း​နိုင်​ငံ​တို့၏ ဘု​ရား​တို့​တွင်၊ အ​ဘယ်​မည်​သော​ဘု​ရား​သည် မိ​မိ​ပြည်​ကို ငါ့​လက်​မှ ကယ်​လွှတ်​ဖူး​သ​နည်း။ သင်​တို့၏​ဘု​ရား​သည် သင်​တို့​ကို​ငါ့​လက်​မှ အ​ဘယ်​သို့​ကယ်​လွှတ်​မည်​နည်း။ 15 သို့​ဖြစ်၍၊ ဟေ​ဇ​ကိ​သည် သင်​တို့​ကို​မ​လှည့်​စား​စေ​နှင့်။ ထို​သို့ မ​ဖြား​ယောင်း​စေ​နှင့်။ သူ့​စ​ကား​ကို မ​ယုံ​ကြ​နှင့်။ အ​ခြား​သော တိုင်း​နိုင်​ငံ၌ ကိုး​ကွယ်​သော​ဘု​ရား​မည်​မျှ​သည်၊ မိ​မိ​ပြည်​ကို​ငါ့​လက်​မှ​လည်း​ကောင်း၊ ငါ့​ဘိုး​ဘေး​လက်​မှ​လည်း​ကောင်း မ​ကယ်​မ​လွှတ်​နိုင်။ ထို​မျှ​မ​က၊ သင်​တို့၏​ဘု​ရား​သည် သင်​တို့​ကို ငါ့​လက်​မှ မ​ကယ်​မ​လွှတ်​နိုင်​ဟု မှာ​လိုက်​လေ၏။ 16 သူ့​ကျွန်​တို့​သည် ထာ​ဝ​ရ​အ​ရှင်​ဘု​ရား​သ​ခင်​တစ်​ဖက်၊ ဘု​ရား​သ​ခင်၏​ကျွန်​ဟေ​ဇ​ကိ​တစ်​ဖက်၌ သာ၍ ပြော​ဆို​ကြ၏။ 17 ထို​မှ​တစ်​ပါး အ​ခြား​သော​တိုင်း​နိုင်​ငံ​ဘု​ရား​တို့​သည်၊ မိ​မိ​လူ​များ​ကို ငါ့​လက်​မှ မ​ကယ်​မ​လွှတ်​နိုင်​သည် နည်း​တူ၊ ဟေ​ဇ​ကိ​ကိုး​ကွယ်​သော ဘု​ရား​သည်၊ သူ၏​လူ​များ​ကို ငါ့​လက်​မှ မ​ကယ်​မ​လွှတ်​ရ​ဟု​ဣ​သ​ရေ​လ​အ​မျိုး၏ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို ကဲ့​ရဲ့​ပြစ်​တင်​သော​စာ​ကို​ရေး၍ ပေး​လိုက်​သေး၏။ 18 တစ်​ဖန်​မြို့​ရိုး​ပေါ်​မှာ​ရှိ​သော ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​တို့​ကို ခြိမ်း​ခြောက်​နှောင့်​ယှက်၍၊ မြို့​ကို​တိုက်​ယူ​နိုင်​အောင်၊ ယု​ဒ​ဘာ​သာ​စ​ကား​အား​ဖြင့် ကျယ်​သော အ​သံ​နှင့် ကြွေး​ကြော်​ကြ၏။ 19 လူ​တို့​လက်​ဖြင့် လုပ်​သော​ဘု​ရား၊ မြေ​ကြီး​သား​များ ကိုး​ကွယ်​သော ဘု​ရား​တို့​နှင့် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​ဘု​ရား​သ​ခင်​ကို ရော၍ ကဲ့​ရဲ့​ကြ၏။

20 ထို​အ​ကြောင်း​ကြောင့်၊ ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​ကြီး​နှင့် အာ​မုတ်​သား ပ​ရော​ဖက်​ဟေ​ရှာ​ယ​သည်​ဆု​တောင်း၍၊ ကောင်း​ကင်​ဘုံ​သို့ ဟစ်​ခေါ်​သ​ဖြင့်၊ 21 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​စေ​လွှတ်​တော်​မူ​သော ကောင်း​ကင်​တ​မန်​သည်၊ အာ​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​တပ်၌ ခွန်​အား​ကြီး​သော​သူ​ရဲ​များ၊ တပ်​မှူး၊ စစ်​ကဲ​များ​အ​ပေါင်း​တို့​ကို သုတ်​သင်​ပယ်​ရှင်း​လေ၏။ ရှင်​ဘု​ရင်​သည် မျက်​နှာ​ပျက်​လျက်၊ မိ​မိ​ပြည်​သို့​ပြန်​သွား၏။ မိ​မိ​ဘု​ရား၏​ဗိ​မာန်​သို့​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ မိ​မိ​သား​ရင်း​တို့​သည် ဓား​နှင့်​သတ်​ကြ၏။ 22 ထို​သို့​ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် ဟေ​ဇ​ကိ​နှင့် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​တို့​ကို၊ အာ​ရှု​ရိ​ရှင်​ဘု​ရင်​လက်​မှ​လည်း​ကောင်း၊ အ​ခြား​သော​ရန်​သူ​လက်​မှ​လည်း​ကောင်း ကယ်​လွှတ်၍၊ အ​ရပ်​ရပ်၌ စောင့်​မ​တော်​မူ၏။ 23 အ​များ​သော​သူ​တို့​သည် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သို့ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အ​ဖို့ ပူ​ဇော်​သ​ကာ​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ယု​ဒ​ရှင်​ဘု​ရင်​ဟေ​ဇ​ကိ​ထံ​သို့ လက်​ဆောင်​ပ​ဏ္ဏာ​ကို​လည်း​ကောင်း ဆောင်​ခဲ့​ကြ​သ​ဖြင့်၊ ဟေ​ဇ​ကိ​သည် ထို​ကာ​လ​မှ​စ၍ ခပ်​သိမ်း​သော​လူ​မျိုး ရှေ့​မှာ​ဘုန်း​ကြီး​တော်​မူ၏။

ဟေ​ဇ​ကိ​ဖျား​နာ​ခြင်း

24 ထို​ကာ​လ​အ​ခါ ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း​သည် သေ​နာ​စွဲ၍ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​အား ဆု​တောင်း​သ​ဖြင့်၊ ဗျာ​ဒိတ်​တော်​နှင့် ထူး​ဆန်း​သော​တန်​ခိုး​တော်​ကို ခံ​ရ၏။ 25 သို့​ရာ​တွင် ဟေ​ဇ​ကိ​သည် မိ​မိ​ခံ​ရ​သော​ကျေး​ဇူး​တော်​နှင့် အ​ထိုက်​အ​လျောက်​မ​ကျင့်၊ ထောင်​လွှား​သော​စိတ်​ရှိ၏။ ထို​ကြောင့် သူ၌​လည်း​ကောင်း၊ ယု​ဒ​ပြည်​နှင့် ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့၌​လည်း​ကောင်း၊ အ​မျက်​တော်​ထွက်​လေ၏။ 26 သို့​ရာ​တွင် ဟေ​ဇ​ကိ​သည် မိ​မိ​စိတ်​ထောင်​လွှား​သော အ​ပြစ်​ကြောင့်၊ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​တို့​နှင့်​တ​ကွ ကိုယ်​တိုင်​ကိုယ်​ကို နှိမ့်​ချ​သော​ကြောင့်၊ လက်​ထက်​တော်​ကာ​လ​တွင်၊ ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏ အ​မျက်​တော်​မ​သက်​ရောက်။

ဟေ​ဇ​ကိ​၏​ကြွယ်​ဝ​ခြင်း​နှ​င့်​ဂုဏ်​အ​သ​ရေ

27 ဟေ​ဇ​ကိ​သည် များ​စွာ​သော စည်း​စိမ်​ဥ​စ္စာ ဂုဏ်​အ​သ​ရေ​ရှိ၏။ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်​မြတ်၊ နံ့​သာ​မျိုး၊ ဒိုင်း​လွှား၊ နှ​မြော​ဖွယ်​သော တန်​ဆာ သို​ထား​ရာ​ဘ​ဏ္ဍာ​တိုက်​များ​ကို တည်​လေ၏။ 28 စ​ပါး​ကျီ​များ၊ ဆီ၊ စ​ပျစ်​ရည်​သို​ထား​ရာ တိုက်​များ၊ တိ​ရ​စ္ဆာန်​မျိုး တင်း​ကုပ်​များ၊ သိုး​ခြံ​များ​ကို​လည်း လုပ်​လေ၏။ 29 ကိုယ်​အ​ဖို့ မြို့​တို့​ကို​တည်၍၊ များ​စွာ​သော သိုး​နွား​တို့​ကို​လည်း ဆည်း​ပူး​လေ၏။ ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် များ​စွာ​သော​ဥ​စ္စာ​ကို ပေး​သ​နား​တော်​မူ၏။ 30 ထို​မှ​တစ်​ပါး၊ ဟေ​ဇ​ကိ​သည် ဂိ​ဟုန်​အ​ထက်​ချောင်း​ရေ​ကို ပိတ်၍၊ ဒါ​ဝိဒ်​မြို့​အ​နောက်​သို့ တည့်​တည့် စီး​စေ၏။ ထို​သို့ ဟေ​ဇ​ကိ​သည် ပြု​လေ​ရာ​ရာ၌ အ​ကြံ​ထ​မြောက်၏။

31 သို့​ရာ​တွင်၊ နိုင်​ငံ​တော်၌ ဖြစ်​သော​အံ့​ဖွယ်​သော​အ​မှု​ကို မေး​မြန်း​စေ​ခြင်း​ငှာ၊ ဗာ​ဗု​လုန်​မင်း​တို့​သည် သံ​တ​မန်​ကို စေ​လွှတ်​သော​အ​မှု​မှာ၊ ဟေ​ဇ​ကိ​မင်း၏​သ​ဘော​ကို အ​ကုန်​အ​စင်​သိ​ခြင်း​ငှာ၊ ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် စုံ​စမ်း၍​အ​လွတ်​ထား​တော်​မူ၏။

ဟေ​ဇ​ကိ​၏​နန်း​သက်​ကုန်​ဆုံး​ခြင်း

32 ဟေ​ဇ​ကိ​ပြု​မူ​သော အ​မှု​အ​ရာ​ကြွင်း​လေ​သ​မျှ​တို့​နှင့် ကျေး​ဇူး​ပြု​ခြင်း​အ​ရာ​သည် အာ​မုတ်​သား ပ​ရော​ဖက်​ဟေ​ရှာ​ယ၏ ရူ​ပါ​ရုံ​ကျမ်း၊ ယု​ဒ​ရာ​ဇ​ဝင်၊ ဣ​သ​ရေ​လ​ရာ​ဇ​ဝင်၌ ရေး​ထား​လျက်​ရှိ၏။ 33 ဟေ​ဇ​ကိ​သည် ဘိုး​ဘေး​တို့​နှင့်​အိပ်​ပျော်၍၊ ဒါ​ဝိဒ်၏​သား​တော် မြေး​တော်​တို့ သင်္ချိုင်း​တွင် အ​မြတ်​ဆုံး​သော​သင်္ချိုင်း၌ သင်္ဂြိုဟ်​ခြင်း​ကို ပြု​လေ၏။ ယု​ဒ​ပြည်​သူ ယေ​ရု​ရှ​လင်​မြို့​သား​အ​ပေါင်း​တို့​သည်၊ ဟေ​ဇ​ကိ အ​နိ​စ္စ​ရောက်​သော​အ​ခါ၊ ဂုဏ်​အ​သ​ရေ​တော်​ကို ချီး​မြှောက်​ကြ၏။ သား​တော်​မ​နာ​ရှေ​သည် ခ​မည်း​တော်​အ​ရာ၌ နန်း​ထိုင်၏။