1 Senhor, tu me sondas, e me conheces.2 Tu conheces o meu sentar e o meu levantar; de longe entendes o meu pensamento.3 Esquadrinhas o meu andar, e o meu deitar, e conheces todos os meus caminhos.4 Sem que haja uma palavra na minha língua, eis que, ó Senhor, tudo conheces.5 Tu me cercaste em volta, e puseste sobre mim a tua mão.6 Tal conhecimento é maravilhoso demais para mim; elevado é, não o posso atingir.7 Para onde me irei do teu Espírito, ou para onde fugirei da tua presença?8 Se subir ao céu, tu aí estás; se fizer no Seol a minha cama, eis que tu ali estás também.9 Se tomar as asas da alva, se habitar nas extremidades do mar,10 ainda ali a tua mão me guiará e a tua destra me susterá.11 Se eu disser: Ocultem-me as trevas; torne-se em noite a luz que me circunda;12 nem ainda as trevas são escuras para ti, mas a noite resplandece como o dia; as trevas e a luz são para ti a mesma coisa.13 Pois tu formaste os meus rins; entreteceste-me no ventre de minha mãe.14 Eu te louvarei, porque de um modo tão admirável e maravilhoso fui formado; maravilhosas são as tuas obras, e a minha alma o sabe muito bem.15 Os meus ossos não te foram encobertos, quando no oculto fui formado, e esmeradamente tecido nas profundezas da terra.16 Os teus olhos viram a minha substância ainda informe, e no teu livro foram escritos os dias, sim, todos os dias que foram ordenados para mim, quando ainda não havia nem um deles.17 E quão preciosos me são, ó Deus, os teus pensamentos! Quão grande é a soma deles!18 Se eu os contasse, seriam mais numerosos do que a areia; quando acordo ainda estou contigo.19 Oxalá que matasses o perverso, ó Deus, e que os homens sanguinários se apartassem de mim,20 homens que se rebelam contra ti, e contra ti se levantam para o mal.21 Não odeio eu, ó Senhor, aqueles que te odeiam? e não me aflijo por causa dos que se levantam contra ti?22 Odeio-os com ódio completo; tenho-os por inimigos.23 Sonda-me, ó Deus, e conhece o meu coração; prova-me, e conhece os meus pensamentos;24 vê se há em mim algum caminho perverso, e guia-me pelo caminho eterno.
1 Vir die musiekleier. 'n Psalm van Dawid. HERE, U deurgrond en ken my.2 U ken my sit en my opstaan; U verstaan van ver my gedagte.3 U deurvors my gaan en my lê, en U is met al my weë goed bekend.4 Want daar is nog geen woord op my tong nie -- of U, HERE, U ken dit geheel en al.5 U sluit my in van agter en van voor, en U lê u hand op my.6 Om dit te begryp, is te wonderbaar vir my, te hoog: ek kan daar nie by nie.7 Waar sou ek heengaan van u Gees en waarheen vlug van u aangesig?8 Klim ek op na die hemel, U is daar; en maak ek die doderyk my bed, kyk, U is daar!9 Neem ek die vleuels van die dageraad, gaan ek by die uiteinde van die see woon,10 ook daar sou u hand my lei en u regterhand my vashou.11 En as ek sê: Mag tog net die duisternis my oorval en die lig nag wees tot my beskutting,12 dan is selfs die duisternis vir U nie donker nie, en die nag gee lig soos die dag, die duisternis is soos die lig.13 Want U het my niere gevorm, my in my moeder se skoot geweef.14 Ek loof U, omdat ek so vreeslik wonderbaar is; wonderbaar is u werke! En my siel weet dit alte goed.15 My gebeente was vir U nie verborge toe ek in die geheim gemaak is nie, kunstig geweef in die dieptes van die aarde.16 U oë het my ongevormde klomp gesien; en in u boek is hulle almal opgeskrywe: dae dat alles bepaal was, toe nog geeneen van hulle daar was nie.17 Hoe kosbaar is dan vir my u gedagtes, o God! Hoe geweldig is hulle volle som nie!18 Wil ek hulle tel, hulle is meer as die sand; word ek wakker, dan is ek nog by U.19 o God, as U tog maar die goddelose wou ombring! En julle manne van bloed, gaan van my af weg!20 Hulle wat arglistig teen U spreek, u Naam ydellik verhef -- u teëstanders!21 HERE, sou ek die nie haat wat vir U haat, en 'n afsku hê van die wat teen U opstaan nie?22 Ek haat hulle met 'n volkome haat; vyande is hulle vir my!23 Deurgrond my, o God, en ken my hart; toets my en ken my gedagtes;24 en kyk of daar by my 'n weg is van smart, en lei my op die ewige weg!