Oséias 11

O amor de Deus e a ingratidão do povo de Israel

1 Quando Israel era menino,

eu o amei;

e do Egito chamei a meu filho.

2 Mas, como os chamavam,

assim se iam da sua face;

sacrificavam a baalins,

e queimavam incenso

às imagens de escultura.

3 Todavia, eu ensinei

a andar a Efraim;

tomando-os pelos seus braços,

mas não entenderam

que eu os curava.

4 Atraí-os com cordas humanas,

com laços de amor,

e fui para eles como os que tiram

o jugo de sobre as suas queixadas,

e lhes dei mantimento.

5 Não voltará

para a terra do Egito,

mas a Assíria será seu rei;

porque recusam converter-se.

6 E cairá a espada

sobre as suas cidades,

e consumirá os seus ramos,

e os devorará,

por causa dos seus

próprios conselhos.

7 Porque o meu povo é inclinado

a desviar-se de mim;

ainda que chamam ao Altíssimo,

nenhum deles o exalta.

8 Como te deixaria, ó Efraim?

Como te entregaria, ó Israel?

Como te faria como Admá?

Te poria como Zeboim?

Está comovido em mim

o meu coração,

as minhas compaixões

à uma se acendem.

9 Não executarei o furor

da minha ira;

não voltarei para destruir

a Efraim,

porque eu sou Deus e não homem,

o Santo no meio de ti;

eu não entrarei na cidade.

10 Andarão após o Senhor;

ele rugirá como leão;

rugindo, pois, ele,

os filhos do ocidente

tremerão.

11 Tremendo virão

como um passarinho,

os do Egito,

e como uma pomba,

os da terra da Assíria,

e os farei habitar

em suas casas,

diz o Senhor.

A sentença contra Israel e Judá

12 Efraim me cercou com mentira,

e a casa de Israel com engano;

mas Judá ainda domina com Deus,

e com os santos está fiel.

ဘု​ရား​သ​ခင်​၏​မေတ္တာ

1 ဣ​သ​ရေ​လ​သည် အ​သက်​ငယ်​သော​အ​ခါ ငါ​သည် ချစ်၍ ငါ့​သား​ကို အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​မှ ခေါ်​ခဲ့​ပြီ။*ထွ၊ ၄:၂၂။ မ၊ ၂:၁၅။2 သူ​တို့​ကို ခေါ်​သော​သူ​တို့​ထံ​မှ ထွက်​သွား​ကြ၏။ ဗာ​လ​ဘု​ရား​တို့​အား ယဇ်​ပူ​ဇော်၍ ရုပ်​တု​ဆင်း​တု​တို့​အား နံ့​သာ​ပေါင်း​ကို မီး​ရှို့​ကြ၏။ 3 ငါ​သည် သွား​တတ်​သော​အ​တတ်​ကို ဧ​ဖ​ရိမ်​အား လက်​ဆွဲ၍ သွန်​သင်၏။ သို့​သော်​လည်း၊ ငါ​စောင့်​မ​ခြင်း​ကျေး​ဇူး​ကို သူ​သည် မ​သိ​ဘဲ​နေ၏။ 4 လူ​ကို ဆွဲ​တတ်​သော ကြိုး​တည်း​ဟူ​သော မေ​တ္တာ​ကြိုး​နှင့် ငါ​ဆွဲ​ငင်၏။ ပါး​ရိုး​အ​နား​သို့ ထမ်း​ပိုး​ကို​ရွှေ့၍ ဖြည်း​ညင်း​စွာ ကျွေး၏။ 5 အ​ထံ​တော်​သို့ မ​ပြန်​မ​လာ​ဟု သူ​သည် ငြင်း​သော​ကြောင့်၊ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​သို့ ပြန်၍​မ​သွား​ရ။ အာ​ရှု​ရိ​မင်း​သည် သူ​တို့​ကို အုပ်​စိုး​ရ​လိမ့်​မည်။ 6 ဓား​ဘေး​သည် သူ့​နေ​ရာ​မြို့​တို့​အ​ပေါ်​သို့ ရောက်၍ မင်း​တို့​ကို ဖျက်​ဆီး​လိမ့်​မည်။ သူ​တို့ ကြံ​စည်​ခြင်း​အား​ဖြင့်​ပင် သုတ်​သင်​ပယ်​ရှင်း​လိမ့်​မည်။ 7 ငါ၏​လူ​တို့​သည် ငါ့​ထံ​မှ​လွှဲ​မြဲ​လွှဲ​ကြ၏။ အ​မြင့်​ဆုံး​သော ဘု​ရား​ထံ​သို့ ခေါ်​သော်​လည်း၊ ထို​ဘု​ရား​ကို အ​ဘယ်​သူ​မျှ မ​ချီး​မြှောက်​လို။

8 အို ဧ​ဖ​ရိမ်၊ ငါ​သည် သင့်​ကို အ​ဘယ်​သို့ စွန့်​နိုင်​မည်​နည်း။ အို ဣ​သ​ရေ​လ၊ သင့်​ကို အ​ဘယ်​သို့ အပ်​နှံ​နိုင်​မည်​နည်း။ သင့်​ကို အာ​ဒ​မာ​မြို့​ကဲ့​သို့ အ​ဘယ်​သို့​ဖြစ်​စေ​နိုင်​မည်​နည်း။ ဇေ​ဘိုင်​မြို့​အ​ရာ၌ အ​ဘယ်​သို့ ခန့်​ထား​နိုင်​မည်​နည်း။ ငါ​သည် နှ​လုံး​ပြောင်း​လဲ၍ အ​လွန် ကြင်​နာ​သော​စိတ်​ရှိ၏။*တ​ရား၊ ၂၉:၂၃။9 ပြင်း​စွာ အ​မျက်​ထွက်​သည်​အ​တိုင်း မ​ပြု​လို။ ဧ​ဖ​ရိမ်​ကို အ​ထပ်​ထပ် မ​ဖျက်​ဆီး​လို။ ငါ​သည် လူ​မ​ဟုတ်၊ ဘု​ရား​သ​ခင်​ဖြစ်၏။ မြို့​ထဲ​မှာ​နေ​သော မြို့​သား​မ​ဟုတ်​သော်​လည်း၊ သင်​တို့​တွင်​နေ၍ သန့်​ရှင်း​သော​ဘု​ရား ဖြစ်၏။ 10 သူ​တို့​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​နောက်​တော်​သို့ လိုက်​ကြ​လိမ့်​မည်။ ခြင်္သေ့​ကဲ့​သို့ ဟောက်​တော်​မူ​မည်။ ဟောက်​တော်​မူ​သော​အ​ခါ သား​သ​မီး​တို့​သည် အ​နောက်​မျက်​နှာ​မှ အ​လျင်​အ​မြန် ပြေး​ကြ​လိမ့်​မည်။ 11 စာ​ငှက်​ကဲ့​သို့ အဲ​ဂု​တ္တု​ပြည်​မှ​လည်း​ကောင်း၊ ချိုး​ကဲ့​သို့ အာ​ရှု​ရိ​ပြည်​မှ​လည်း​ကောင်း အ​လျင်​အ​မြန် ပြေး​ကြ၍၊ သူ​တို့​ကို နေ​ရင်း​အ​ရပ်၌ ငါ​နေ​ရာ​ချ​မည်​ဟု ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား မိန့်​တော်​မူ၏။

ဣ​သ​ရေ​လ​နှင့်​ယု​ဒ​တို့​ကို​ပြစ်​တင်​ခြင်း

12 ဧ​ဖ​ရိမ်​သည် မု​သား​စ​ကား​နှင့်​လည်း​ကောင်း၊ ဣ​သ​ရေ​လ​သည် လှည့်​စား​ခြင်း​နှင့်​လည်း​ကောင်း ငါ့​ကို​နှောင့်​ယှက်​တတ်၏။ ယု​ဒ​သည်​လည်း ဘု​ရား​သ​ခင့်​ထံ၊ သန့်​ရှင်း၍ သ​စ္စာ​စောင့်​တော်​မူ​သော ဘု​ရား​သ​ခင့်​ထံ​မှ​လွှဲ၍ လှည့်​လည်​တတ်၏။