Isaías 17

1 Oráculo contra Damasco. Damasco vai ser suprimida do número das cidades, e será reduzida a ruínas abandonadas para sempre.

2 Suas cidades serão abandonadas aos rebanhos que virão repousar aí sem que ninguém os enxote.

3 Foi tirado o baluarte de Efraim, foi tirada a realeza de Damasco; os restos de Aram perecerão, passarão como a glória de Israel. Oráculo do Senhor dos exércitos.

4 Naquele dia a glória de Jacó declinará, e sua gordura se reduzirá em magreza,

5 como quando o ceifador já colheu o trigo e seu braço cortou as espigas, alguém rebusca as searas no vale dos Rafaítas;

6 aí não haverá para respigar, como quando já se varejou as oliveiras, senão dois ou três bagos no mais alto topo. Oráculo do Senhor, Deus de Israel.

7 Naquele dia, o homem voltará seus olhares para o seu Criador, seus olhos verão o Santo de Israel;

8 e ele não olhará mais aquilo que seus dedos fizeram (as estacas sagradas e as estelas ao sol).

9 Naquele dia, tuas cidades serão abandonadas como as cidades despovoadas dos amorreus e dos heveus, abandonadas no tempo da invasão dos israelitas. Elas ficarão desabitadas,

10 porque esqueceste o Deus que te salva, e não te lembraste de tua fortaleza! Tu te esforçarás em vão para plantar jardins de Adônis, e neles semear plantas exóticas;

11 no dia em que plantares, tu os verás crescer, e numa bela manhã tua planta dará flores; porém, a colheita será nula no dia do infortúnio, e o mal, irremediável.

12 Oh! Esse barulho de povo numeroso, esse rumor semelhante ao do mar! Esse tumulto de nações poderosas, semelhante ao brilhar de águas impetuosas!

13 Ele as ameaça e elas fogem para longe como, nas alturas, a palha levada pelo vento, como a poeira levantada pela tempestade.

14 Quando veio a noite, houve terror, e antes da manhã, nada mais restava deles. Esta será a sorte daqueles que nos saqueiam, tal será o quinhão daqueles que nos despojam.

Η Συρία και ο Ισραήλ οδηγούνται στην παρακμή

1 Εξαγγελία για τη Δαμασκό.

Η Δαμασκός θα πάψει να είναι πόλη· θα γίνει ένας σωρός ερείπια. 2 Οι πόλεις της*οι πόλεις, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει: «οι πόλεις της Αροήρ». για πάντα θα εγκαταλειφθούν και στα κοπάδια θα παραδοθούν, για ν’ αναπαύονται εκεί πέρα ανενόχλητα. 3 Ο Εφραΐμ*ο Εφραΐμ. Βλ. υποσ. εις κεφ. 7:2. θα χάσει τα οχυρά του κι η Δαμασκός τη βασιλική εξουσία της. Ό,τι απομείνει απ’ τη Συρία θα ξεπέσει, μαζί με τη δόξα των Ισραηλιτών. Αυτά λέει ο Κύριος του σύμπαντος.

4 Την ημέρα εκείνη, η δόξα του Ιακώβ*Ο Ιακώβ, όπως και ο Εφραΐμ, συχνά στην Π.Δ. αντιπροσωπεύουν το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ. θα ελαττωθεί και η παχιά του σάρκα θ’ αδυνατίσει. 5 Θα είναι σαν να περνάει ο θεριστής και το δρεπάνι του να κόβει τα στάχυα· σαν να μαζέψανε τα στάχυα στην κοιλάδα Ρεφαΐμ. *κοιλάδα Ρεφαΐμ. Κοιλάδα κοντά στην Ιερουσαλήμ.6 Δε θα μείνουν από τον Ισραήλ παρά μόνο τα υπολείμματα, όπως συμβαίνει όταν τινάζουν την ελιά, και μένουνε δυο τρεις καρποί απάνω στην κορφή ή τέσσερις πέντε στα κλαριά του δέντρου. Αυτά λέει ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ.

7 Την ημέρα εκείνη ο άνθρωπος θα στρέψει το βλέμμα του προς τον Πλάστη του, θα υψώσει τα μάτια του προς τον Άγιο Θεό του Ισραήλ. 8 Δε θα στρέφει πια τα μάτια του προς τα θυσιαστήρια, τα έργα που κατασκεύασε ο ίδιος με τα χέρια του· δε θ’ ατενίζει πια στις ξύλινες λατρευτικές στήλες και στα θυσιαστήρια του θυμιάματος.

9 Την ημέρα εκείνη οι οχυρές πόλεις σου, Ισραήλ, θα εγκαταλειφθούν όπως οι πόλεις των Ευαίων και των Αμορραίων, που οι κάτοικοί τους τις είχαν αφήσει έρημες και φύγανε για να γλιτώσουν από σας. Όλα θα ερημωθούν.

10 Λησμόνησες το Θεό, το σωτήρα σου, κι έπαψες πια να σκέφτεσαι το βράχο που σε προστατεύει. Γι’ αυτό φυτεύεις κήπους όμορφους, για να λατρεύεις ξένους θεούς μέσα σ’ αυτούς.*Πιθανός υπαινιγμός για τους «κήπους του Άδωνι» (μικρά φυτώρια εφήμερων φυτών σε δοχεία), πρακτική που οι Ισραηλίτες την είχαν δανειστεί από τις λατρείες της γονιμότητας (βλ. υποσ. εις κεφ. 1:29).11 Την ίδια μέρα που τους φυτεύεις, εκείνοι μεγαλώνουν, κι απ’ το πρωί ανθούν. Μα δε θα υπάρξει θερισμός όταν θα ’ρθεί του μαρασμού η μέρα και ο καιρός του πόνου του αγιάτρευτου.

Ανώφελη επίθεση των εθνών

12 Αλίμονο! Βουή πλήθους λαών!

Βουΐζουνε σαν τη βουή της θάλασσας·

θόρυβος των εθνών,

βρυχιούνται σαν μανιασμένα κύματα.

13 Τα έθνη μουγκρίζουν

σαν το μούγκρισμα των ωκεανών.*Ο προφήτης περιγράφει με ποιητική μορφή την εισβολή των ασσυριακών στρατευμάτων και την υποχώρησή τους το 701 π.Χ. (Βλ. Β΄ Βασ 18:13–19:37).

Αλλά ο Θεός θα τα απειλήσει

και θ’ απομακρυνθούν καταδιωγμένα

σαν των βουνών το άχυρο από το φύσημα του αγέρα,

καθώς του γαϊδουράγκαθου οι σπόροι απ’ τον ανεμοστρόβιλο.

14 Το βράδυ τρόμος!

Πριν ακόμα χαράξει

τα έθνη δεν υπάρχουν πια!

Αυτή είναι η τύχη εκείνων που μας λεηλατούν·

αυτή είναι η μοίρα αυτών που μας ληστεύουν.