Judith 16

1 E Judite expressou-se nestes termos: "Entoai um cântico ao meu Deus com tamborins, cantai ao Senhor com címbalos. Entoai-lhe salmos e louvores, exaltai e invocai o seu nome.

2 Porque é um Deus que extermina guerras – Senhor é o seu nome. Acampou no meio do seu povo e me livrou da mão de todos os meus inimigos.

3 Assur veio das montanhas, do norte, veio com imensa tropa de guerreiros. Multidão de encher os vales, cavalaria de cobrir morros inteiros!

4 Ameaçou incendiar a minha terra. Passar meus jovens a fio de espada e esmagar minhas criancinhas, levar embora meus filhos e minhas filhas, ao cativeiro...

5 O Senhor onipotente os rechaçou, por mãos de uma mulher!

6 Seu caudilho foi derrotado, não por jovens; foi ferido, não por filhos de Titãs; vencido, não por gigantes enormes: foi Judite, filha de Merari, quem o paralisou com a formosura de seu rosto.

7 Despiu o seu vestido de viúva, para consolação dos que sofriam em Israel. Ungiu o rosto com essência perfumada,

8 cingiu os cabelos com um diadema e vestiu um vestido de linho, para o seduzir.

9 Suas sandálias arrebataram-lhe os olhos, sua beleza extasiou-lhe a alma e a espada lhe decepou a nuca.

10 Os persas tremeram com sua audácia, os medos se acovardaram perante sua ousadia.

11 Então, os humildes gritaram e eles tremeram espavoridos, os fracos do meu povo clamaram e eles foram tomados de espanto; ao estrépito das vozes, deitaram a fugir.

12 Filhos de jovens mães os transpassaram e, como a meninos fugitivos, os feriram. Ei-los derrotados na batalha de meu Senhor!

13 Cantarei a Deus um cântico novo: Senhor, sois grande e glorioso, de admirável poder, invencível.

14 Todas as criaturas vos rendam homenagem, porque com uma só palavra fizestes todas as coisas; enviastes o vosso espírito e foram criadas, e nada pôde resistir à vossa voz.

15 Podem abalar-se montanhas e águas, rochedos derreter-se como cera diante de vossa face: para aqueles que vos temem sereis sempre propício.

16 Bem pouca coisa é o sacrifício de suave fragrância, é como nada a gorda carne dos sacrifícios; quem teme ao Senhor, este é grande, para sempre!

17 Ai das nações que se insurgirem contra o meu povo! No dia do juízo as punirá o Senhor Todo-poderoso: entregará as suas carnes aos vermes e ao fogo e hão de chorar eterna dor".

18 Depois dessa vitória, todo o povo foi a Jerusalém para adorar o Senhor. Purificaram-se e todos ofereceram os seus holocaustos, cumprindo os seus votos e suas promessas.

19 Judite ofereceu todas as armas de Holofernes recebidas do povo e o cortinado que ela mesma tinha tirado do leito de Holofernes para que servisse de anátema de esquecimento.

20 O povo alegrou-se grandemente diante do santuário e o regozijo dessa vitória foi celebrado com Judite durante três meses.

21 Terminada a festa, cada um voltou para a sua casa. Judite, que tinha grande crédito em Betúlia, adquiriu ainda maior renome em todo o país de Israel.

22 À coragem juntava a castidade, de tal sorte que nunca em toda a sua vida conheceu outro homem, desde que morreu Manassés, seu marido.

23 Nos dias de festa aparecia em público com todos os seus adornos.

24 Ela viveu cento e cinco anos na casa de seu marido. Deu liberdade à sua escrava. Morreu e foi sepultada em Betúlia junto de seu marido.

25 Todo o povo a chorou durante sete dias.

26 Em todos os dias de sua vida e muitos anos depois de sua morte, não houve quem perturbasse a paz de Israel.

27 O aniversário de sua vitória foi posto pelos hebreus no número dos dias santos e ainda hoje é celebrado pelos judeus.

1 Η Ιουδίθ τραγουδούσε κι εκείνη:

«Εμπρός να δοξάσετε όλοι τον Κύριο,

με τύμπανα ύμνους υψώστε σ’ εκείνον·

ψαλμούς στο Θεό μου με κύμβαλα ηχήστε,

και πάντα ζητάτε βοήθεια απ’ αυτόν.

2 Ο Κύριος νικάει παντού στους πολέμους!

Με γλίτωσε απ’ των διωκτών μου τα χέρια

και μ’ έφερε εδώ στο λαό του κοντά.

3 »Δεκάδες χιλιάδες στρατός οι Ασσύριοι

κατέβηκαν απ’ τα βουνά του βορρά,

ποτάμια στερέψανε στο πέρασμά τους,

οι ιππείς τους καλύψαν πλαγιές και βουνά.

4 »Ορμούν απειλώντας να κάψουν τη γη μας,

να σφάξουν παρθένες, αγόρια και βρέφη,

ν’ αρπάξουν τα νήπια στην ξενιτιά.

5 »Μα ο Κύριος, ο παντοδύναμος Κύριος,

με χέρι γυναίκας τους σύντριψε όλους.

6 »Δε σκότωσαν νέοι το μέγα στρατάρχη,

δεν του επιτεθήκαν τιτάνες,*τιτάνες. Γένος θεών, που κατοικούσαν στον τάρταρο, το κατώτερο μέρος του άδη. γιγάντοι,

της Ιουδίθ, κόρης του Μεραρή, η ομορφιά

παρέλυσε τη δύναμη του ισχυρού.

7 »Τα πένθιμα ρούχα βγάζει της χήρας,

κι αρώματα βάζει, πολύτιμα μύρα,

για να δοξαστεί ο λαός του Ισραήλ.

8 Κορδέλα φορεί στα μαλλιά, στο κεφάλι,

φορέματα βάζει λινά, ελκυστικά.

9 »Τα μάτια του αυτός ρίχνει στα σάνδαλά της,

του πήρε το νου του η ομορφιά της,

το ξίφος τού σφάζει με μιας το λαιμό.

10 »Τους Πέρσες τούς τρόμαξε η τόλμη της κόρης,

τους Μήδους τούς τάραξε το θάρρος της.

11 »Τότε αλαλάξαν οι ταπεινωμένοι,

κι οι εχθροί τους φωνάζοντας φεύγαν’ σκιαγμένοι·

τους τρόμαξ’ ο φοβισμένος λαός μου.

12 »Απόγονοι σκλάβων και κατατρεγμένων

τη δύναμη σπάσαμε μύριων εχθρών μας·

ξοπίσω τους τρέξαμε που υποχωρούσαν,

στρατός του Κυρίου μου τους νίκησε πια!

13 »Θα ψάλω καινούριο στο Θεό μου τραγούδι:

Κύριε είσαι μέγας και δοξασμένος,

αξιοθαύμαστη η δύναμή σου,

κι ακατανίκητος παντοτινά.

14 »Ας σε υπηρετούν όλα τα πλάσματά σου,

εσύ είπες κι ήρθαν στην ύπαρξη ετούτη.

Χτιστήκαν με τη ζωογόνα πνοή σου,

στο λόγο σου ποιος ν’ αντιστέκει μπορεί;

15 »Συθέμελα τα όρη κι οι θάλασσες τρέμουν,

μπροστά σου σαν κέρινοι λιώνουν οι βράχοι.

Μα αυτοί που σε σέβονται χάρη θα βρουν.

16 »Ασήμαντες είναι οι ευωδιαστές θυσίες,

το λίπος από τ’ ολοκαύτωμα λίγο·

μα κείνος που εσένα, τον Κύριο, λογάει

μεγάλος θα είναι για πάντα αυτός.

17 »Τα έθνη που ενάντια ξεσπούν στο λαό μου

αλίμονο, ο Κύριος θα τα τιμωρήσει!

Τη μέρα της κρίσης ο Παντοδύναμος

φωτιά θα τους στείλει, σκουλήκια στη σάρκα τους,

θα κλαίνε τον πόνο τους παντοτινά».

Τα επινίκια στην Ιερουσαλήμ

18 Όταν η πομπή έφτασε στην Ιερουσαλήμ, προσκύνησαν όλοι το Θεό κι όταν εξαγνίστηκε ο ναός πρόσφεραν ολοκαυτώματα, τάματα και δώρα. 19 Η Ιουδίθ αφιέρωσε στο ναό, δώρο στο Θεό, όλα τα αντικείμενα του Ολοφέρνη, που της είχε χαρίσει ο λαός, μέχρι και την κουνουπιέρα που είχε πάρει η ίδια από τη σκηνή του. 20 Τρεις μήνες πανηγύριζε ο λαός στην Ιερουσαλήμ γύρω από το ναό κι ήταν και η Ιουδίθ μαζί τους.

Η υπόλοιπη ζωή της Ιουδίθ

21 Όταν τελείωσαν οι γιορτές, γύρισαν όλοι στα σπίτια τους. Η Ιουδίθ πήγε πίσω, στη Βαιτυλούα κι έζησε κοντά στην περιουσία της τιμημένη απ’ όλο το λαό την υπόλοιπη ζωή της. 22 Πολλοί άντρες τη ζήτησαν σε γάμο, αλλά εκείνη δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ από τότε που πέθανε ο άντρας της ο Μανασσής. 23,24 Έζησε στο σπίτι που της άφησε ο άντρας της κι έφτασε σε βαθιά γεράματα, σε ηλικία εκατόν πέντε ετών. Πριν πεθάνει μοίρασε την περιουσία της στους συγγενείς του άντρα της του Μανασσή και στους δικούς της και ελευθέρωσε τη δούλη της. Πέθανε στη Βαιτυλούα και την έθαψαν στη σπηλιά που είχαν θάψει και τον άντρα της. Οι Ισραηλίτες την πένθησαν εφτά μέρες. 25 Όσο ζούσε η Ιουδίθ και για πολύν καιρό μετά το θάνατό της, κανείς δεν τολμούσε να απειλήσει τους Ισραηλίτες.