1 Wherefore, holy brethren, partakers of {the} heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our confession, Jesus,2 who is faithful to him that has constituted him, as Moses also in all his house.3 For *he* has been counted worthy of greater glory than Moses, by how much he that has built it has more honour than the house.4 For every house is built by some one; but he who has built all things {is} God.5 And Moses indeed {was} faithful in all his house, as a ministering servant, for a testimony of the things to be spoken after;6 but Christ, as Son over his house, whose house are *we*, if indeed we hold fast the boldness and the boast of hope firm to the end.7 Wherefore, even as says the Holy Spirit, To-day if ye will hear his voice,8 harden not your hearts, as in the provocation, in the day of temptation in the wilderness;9 where your fathers tempted {me}, by proving {me}, and saw my works forty years.10 Wherefore I was wroth with this generation, and said, They always err in heart; and *they* have not known my ways;11 so I swore in my wrath, If they shall enter into my rest.12 See, brethren, lest there be in any one of you a wicked heart of unbelief, in turning away from {the} living God.13 But encourage yourselves each day, as long as it is called To-day, that none of you be hardened by the deceitfulness of sin.14 For we are become companions of the Christ if indeed we hold the beginning of the assurance firm to the end;15 in that it is said, To-day if ye will hear his voice, do not harden your hearts, as in the provocation;16 (for who was it, who, having heard, provoked? but {was it} not all who came out of Egypt by Moses?17 And with whom was he wroth forty years? {Was it} not with those who had sinned, whose carcases fell in the wilderness?18 And to whom sware he that they should not enter into his rest, but to those who had not hearkened to the word?19 And we see that they could not enter in on account of unbelief;)

1 Tial, fratoj sanktaj, partoprenantaj en ĉiela voko, pripensu la Apostolon kaj Ĉefpastron de nia konfeso, Jesuon,2 kiu estis fidela al Tiu, kiu nomis lin kiel ankaŭ Moseo en Lia domo.3 Ĉar ĉi tiu estas rigardita kiel inda je tiom pli granda gloro ol Moseo, kiom pli grandan honoron, ol la domo, havas ĝia stariginto.4 Ĉar ĉiu domo estas starigita de iu; sed la stariginto de ĉio estas Dio.5 Kaj Moseo ja estis fidela en Lia tuta domo, kiel servanto, por atestaĵo pri tio, kio estis parolota;6 sed Kristo, kiel filo super Lia domo; kies domo ni estas, se ni tenos nian kuraĝon kaj la ĝojadon de nia espero firmaj ĝis la fino.7 Tial, kiel diras la Sankta Spirito: Hodiaŭ, se vi aŭskultas Lian voĉon,8 Ne obstinigu vian koron, kiel en la indignigo, Kiel en la tago de la tento en la dezerto,9 Kiam viaj patroj Min incitis, Esploris kaj vidis Miajn farojn kvardek jarojn.10 Pro tio Mi indignis kontraŭ tiu generacio, Kaj Mi diris:Ili ĉiam estas kun koro malĝusta, Kaj ili ne volas koni Miajn vojojn;11 Tial Mi ĵuris en Mia kolero, Ke ili ne venos en Mian ripozejon.12 Gardu vin, fratoj, ke ne estu en iu el vi koro malbona de nekredemo, en defalo de la vivanta Dio;13 sed konsilu unu la alian ĉiutage, dum estas nomate hodiaŭ, por ke neniu el vi estu obstinigita per la trompeco de peko;14 ĉar ni fariĝis partoprenantoj en Kristo, se la komencon de nia certiĝo ni tenos firma ĝis la fino;15 dum estas dirite: Hodiaŭ, se vi aŭskultas Lian voĉon, Ne obstinigu vian koron, kiel en la indignigo.16 Ĉar kiuj, aŭskultinte, indignigis? ĉu ne ĉiuj elirintoj el Egiptujo per Moseo?17 Kaj kontraŭ kiuj Li indignis kvardek jarojn? ĉu ne kontraŭ la pekintoj, kies korpoj falis en la dezerto?18 Kaj al kiuj Li ĵuris, ke ili ne venos en Lian ripozejon, krom al la neobeantoj?19 Kaj ni vidas, ke ili pro nekredemo ne povis enveni.