1 Soo ermon ekj junt nu, ver aules, daut Bedden, Jebäda, Enstonen un Danksajen jedonen woaren fa aule Menschen, 2 fa Kjennichs un aule huach Aunjestalde, om daut wie een rujet un stellet Läwen fieren kjennen en aule Jettlichkjeit un Ieaboakjeit. 3 Wiels soont es goot un aunjenäm ver Gott, onsem Heilant,