1 Und 2. Sam. 24 Satan stand auf wider Israel und reizte David an, Israel zu zählen. 2 Da sprach David zu Joab und zu den Obersten des Volkes: Gehet hin, zählet Israel von Beerseba bis Dan; und berichtet mir, damit ich ihre Zahl wisse. 3 Und Joab sprach: Es möge Jehova zu seinem Volke, so viele ihrer sind, hundertmal hinzufügen! Sind sie nicht alle, mein Herr König, die Knechte meines Herrn? Warum begehrt mein Herr solches? Warum soll es Israel zur Schuld werden? 4 Aber das Wort des Königs blieb fest gegen Joab. Und Joab zog aus und durchwanderte ganz Israel, und er kam nach Jerusalem zurück. 5 Und Joab gab die Zahl des gemusterten Volkes David an; und es waren in ganz Israel 1110000 Mann, die das Schwert zogen, und in Juda 470000 Mann, die das Schwert zogen. 6 Levi aber und Benjamin musterte er nicht unter ihnen; denn das Wort des Königs war Joab ein Greuel.
7 Und diese Sache war übel in den Augen Gottes, und er schlug Israel. 8 Und David sprach zu Gott: Ich habe sehr gesündigt, daß ich diese Sache getan habe; und nun laß doch die Ungerechtigkeit deines Knechtes vorübergehen, denn ich habe sehr töricht gehandelt! 9 Und Jehova redete zu Gad, dem Seher Davids, und sprach: 10 Gehe hin und rede zu David und sprich: So spricht Jehova: Dreierlei lege ich dir vor; wähle dir eines davon, daß ich es dir tue. 11 Und Gad kam zu David und sprach zu ihm: 12 So spricht Jehova: Wähle W. Nimm dir! entweder drei Jahre Hungersnot; oder drei Monate dahingerafft zu werden vor deinen Bedrängern, und daß das Schwert deiner Feinde dich treffe; oder drei Tage das Schwert Jehovas und Pest im Lande, und daß der Engel Jehovas verderbe in allen Grenzen Israels. Und nun siehe zu, was für eine Antwort ich dem zurückbringen soll, der mich gesandt hat. 13 Und David sprach zu Gad: Mir ist sehr angst! Möge ich doch in die Hand Jehovas fallen, denn seine Erbarmungen sind sehr groß; aber in die Hand der Menschen laß mich nicht fallen! 14 Und Jehova sandte eine Pest unter Israel; und es fielen von Israel 70000 Mann. 15 Und Jehova sandte den Engel nach Jerusalem, um es zu verderben. Und als er verderbte, sah es Jehova, und es reute ihn des Übels; und er sprach zu dem Engel, welcher verderbte: Genug! ziehe jetzt deine Hand ab. Der Engel Jehovas stand aber bei der Tenne Ornans, des Jebusiters. 16 Und als David seine Augen erhob, sah er den Engel Jehovas zwischen der Erde und dem Himmel stehen, sein Schwert gezückt in seiner Hand, ausgestreckt über Jerusalem. Da fielen David und die Ältesten, in Sacktuch gehüllt, auf ihr Angesicht. 17 Und David sprach zu Gott: Bin ich es nicht, der gesagt hat, das Volk zu zählen? Und ich bin es, der gesündigt und sehr übel gehandelt hat; aber diese Schafe, Eig. diese, die Herde was haben sie getan? Jehova, mein Gott, es sei doch deine Hand wider mich und wider das Haus meines Vaters, aber nicht wider dein Volk zur Plage!
18 Und der Engel Jehovas sprach zu Gad, daß er zu David sage, David solle hinaufgehen, um Jehova einen Altar zu errichten auf der Tenne Ornans, des Jebusiters. 19 Und David ging hinauf, nach dem Worte Gads, das er im Namen Jehovas geredet hatte. 20 Und Ornan wandte sich um und sah den Engel; und seine vier Söhne versteckten sich mit ihm. Ornan aber drosch Weizen. 21 Und David kam zu Ornan; und Ornan blickte hin und sah David, und er ging aus der Tenne hinaus und beugte sich vor David nieder, mit dem Antlitz zur Erde. 22 Und David sprach zu Ornan: Gib mir den Platz der Tenne, daß ich Jehova einen Altar darauf baue, -um volles Geld gib ihn mir, -daß die Plage von dem Volke abgewehrt werde. 23 Da sprach Ornan zu David: Nimm ihn dir, und mein Herr, der König, tue, was gut ist in seinen Augen; siehe, ich gebe die Rinder zu den Brandopfern, und die Dreschwagen zum Holz, und den Weizen zum Speisopfer: alles das gebe ich. 24 Aber der König David sprach zu Ornan: Nein, sondern kaufen will ich es um volles Geld; denn ich will nicht, was dir gehört, für Jehova nehmen und umsonst Brandopfer opfern. 25 Und David gab Ornan für den Platz sechshundert Sekel Gold an Gewicht. 26 Und David baute daselbst Jehova einen Altar und opferte Brandopfer und Friedensopfer; und er rief zu Jehova, und er antwortete ihm mit Feuer vom Himmel auf dem Altar des Brandopfers. 27 Und Jehova sprach zu dem Engel, und er steckte sein Schwert wieder in seine Scheide. 28 Zu jener Zeit, als David sah, daß Jehova ihm auf der Tenne Ornans, des Jebusiters, geantwortet hatte, opferte er daselbst. 29 Die Wohnung Jehovas aber, die Mose in der Wüste gemacht hatte, und der Brandopferaltar waren zu jener Zeit auf der Höhe zu Gibeon. 30 Aber David vermochte nicht vor denselben hinzugehen, um Gott zu suchen; denn er war erschrocken vor dem Schwerte des Engels Jehovas.
Te Tatau me te Urutā
1 Nā, ka tū a Hātana hei hoariri mō Īharaira, ā, ka whakakīkī a Rāwiri ki te tatau i a Īharaira. 2 Nā, ka kī a Rāwiri ki a Ioapa rātou ko ngā rangatira o te iwi, "Tīkina taua a Īharaira, o Peerehepa atu ā tae noa ki Rāna, ka kawe mai ai i tō rātou tokomaha ki ahau, kia mōhio ai ahau."
3 Anō rā ko Ioapa, "Mā Ihowā e mea tāna iwi kia rau noa atu i a rātou e noho nei, otiia, e tōku ariki, e te kīngi, ehara ianei rātou katoa i te pononga nā tōku ariki? He aha rā tēnei i whāia ai e tōku ariki? He aha i waiho ai hei, take hē mō Īharaira?"
4 Otiia kaha tonu tā te kīngi kupu i tā Ioapa. Heoi, ka tūria atu e Ioapa, hāereerea ana e ia a Īharaira katoa, kua tae ki Hiruhārama. 5 Nā, ka hōmai e Ioapa te tokomaha o te iwi i taua ki a Rāwiri. Nā, a Īharaira katoa, he mano ngā mano me ngā mano kotahi rau, he hunga unu hoari; nā, a Hūrā, e whā rau e whitu tekau mano ngā tāngata unu hoari.
6 Ko Rīwai ia rāua ko Pineamine, kīhai i taua e ia i roto i a rātou; he mea whakarihariha hoki ki a Ioapa te kupu a te kīngi. 7 Nā, ka riri te Atua ki tēnei mea; ā, patua ana a Īharaira e ia.
8 Nā, ka mea a Rāwiri ki te Atua, "Nui atu tōku hara i ahau i mea i tēnei mea. Nā, tēnā, kia whakarērea noatia iho te hē o tāu pononga, nui atu hoki tōku kūware."
9 Nā, ka puta te kupu a Ihowā ki tā Rāwiri matakite, ki a Kara; i kī ia, 10 "Haere, kī atu ki a Rāwiri, mea atu, ‘Ko te kupu tēnei a Ihowā: E toru ēnei mea ka whakaaria atu nei e ahau ki a koe, whiriwhiria tētahi o ēnei māu ā ka meatia e ahau ki a koe.’ "
11 Heoi, ko te taenga o Kara ki a Rāwiri, ka mea ki a ia, "Ko te kupu tēnei a Ihowā, ‘Whiriwhiria māu: 12 kia toru rānei ngā tau matekai; kia toru rānei ngā marama e whakangaromia ai koe i te aroaro o ōu hoariri, me te hoari a ōu hoa whawhai e hopu ana i a koe? Kia toru rānei ngā rā o te hoari a Ihowā, arā o te mate urutā ki te whenua, me te anahera a Ihowā e whakangaro ana, i ngā rohe katoa o Īharaira.’ Nā, whakaaroa te kupu e whakahokia e ahau ki tōku kaitono mai."
13 Anō rā ko Rāwiri ki a Kara, "He noa iho ōku whakaaro; nā, kia taka ahau ki te ringa o Ihowā, he nui hoki āna mahi aroha; kaua hoki ahau e taka ki te ringa tangata."
14 Heoi, whakapāngia ana e Ihowā he mate urutā ki a Īharaira; ā, hinga iho o Īharaira e whitu tekau mano tāngata. 15 I tonoa anō e te Atua he anahera ki Hiruhārama whakangaro ai; ā, i a ia e mea ana ki te whakangaro, ka titiro a Ihowā. Nā, ka puta kē tō Ihowā whakaaro mō te kino, ā, ka mea ki te anahera whakangaro, "Kua nui! Kati tōu ringa." Nā, tū ana te anahera a Ihowā i te patunga wīti a Oronana Iepuhi.
16 Nā, ka ara ngā kanohi o Rāwiri, ka kite i te anahera a Ihowā e tū ana i te takiwā o te whenua, o te rangi, me tāna hoari, unu rawa, i tōna ringa, e totoro ana ki runga i Hiruhārama. Kātahi ka tāpapa a Rāwiri rātou ko ngā kaumātua, he kākahu taratara te hīpoki.
17 Ka mea a Rāwiri ki te Atua, "He teka ianei nāku i kī kia taua te iwi? Ko ahau tēnei te mea i hara, i mahi nei i te hē; ko ēnei hipi ia, i aha rātou? E Ihowā, e tōku Atua, kia pā rā tōu ringa ki ahau, ki te whare anō o tōku pāpā; kauaka ia ki tāu iwi, hei whiu mō rātou."
18 Kātahi ka kōrero te anahera a Ihowā ki a Kara kia mea ia ki a Rāwiri, kia haere a Rāwiri ki runga, ki te whakaara i tētahi āta ki a Ihowā ki te patunga wīti a Oronana Iepuhi. 19 Nā, haere ana a Rāwiri i tā Kara kōrero i kōrero ai ia i runga i te ingoa o Ihowā.
20 Nā, ka tahuri ake a Oronana, ka kite i te anahera; ā, piri ana ia, rātou ko āna tama tokowhā. Nā, i te patu wīti a Oronana. 21 Nā, i a Rāwiri e haere ana ki a Oronana, ka titiro a Oronana, ā, ka kite i a Rāwiri, nā, puta ana ia i te patunga wīti, piko ana ki a Rāwiri, tāpapa ana ki te whenua.
22 Kātahi ka mea a Rāwiri ki a Oronana, "Hōmai ki ahau te wāhi i tēnei patunga wīti, kia hangā ai e ahau he āta ki a Ihowā; kia tino rite te utu ka hōmai ai e koe ki ahau, kia mutu ai te whiunga o te iwi."
23 Nā, ka mea a Oronana ki a Rāwiri, "Me tango māu; ā, mā tōku ariki, mā te kīngi e mea te mea e pai ana ki tāna titiro. Nanā, ka hoatu e ahau ki a koe ngā kau hei tahunga tinana, me ngā patu wīti hei wahie, me te wīti anō hei whakahere totokore; ka hoatu katoa e ahau."
24 Nā, ka mea a Kīngi Rāwiri ki a Oronana, "Kāhore; engari ka hokona e ahau kia rite anō ngā utu. E kore hoki ahau e tango i tāu mā Ihowā, e kore hoki e whakaeke i ngā mea kīhai i utua hei tahunga tinana."
25 Heoi, e ono rau ngā hekere kōura, he mea pāuna, i hoatu e Rāwiri ki a Oronana mō taua wāhi. 26 Ā, hangā ana e Rāwiri he āta ki reira mā Ihowā, whakaekea ana he tahunga tinana, he whakahere mō te pai, ā, karanga ana ki a Ihowā. Nā, ka whakahokia tāna i te rangi, he ahi ki runga ki te āta tahunga tinana.
27 Nā, ka kōrero a Ihowā ki te anahera, ā, whakahokia ana e ia tāna hoari ki tōna takotoranga. 28 I taua wā anō, i te kitenga o Rāwiri kua whakarongo a Ihowā ki a ia i te patunga wīti a Oronana Iepuhi, ka mea patunga tapu ia ki reira. 29 Ko te tapenākara hoki o Ihowā i hangā nei e Mohi ki te koraha, me te āta tahunga tinana, i te wāhi tiketike i Kipeono i taua wā. 30 Kīhai ia a Rāwiri i āhei te haere ki mua o taua āta ki te rapu i tā te Atua, i wehi hoki ia i te hoari a te anahera a Ihowā.