Psalmaro 137

1 Apud la riveroj de Babel

Ni sidis kaj ploris,

Rememorante Cionon.

2 Sur la salikoj tie

Ni pendigis niajn harpojn.

3 Ĉar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn,

Kaj niaj mokantoj ĝojon, dirante:

Kantu al ni el la kantoj de Cion.

4 Kiel ni kantos sur fremda tero

La kanton de la Eternulo?

5 Se mi forgesos vin, ho Jerusalem,

Tiam forgesiĝu mia dekstra mano;

6 Algluiĝu mia lango al mia palato,

Se mi vin ne memoros,

Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj ĝojoj.

7 Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom

La tagon de Jerusalem, kiam ili diris:

Detruu, detruu ĝis ĝia fundamento.

8 Ho ruinigema filino de Babel!

Bone estos al tiu,

Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.

9 Bone estos al tiu,

Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur ŝtono.

1 By the rivers of Babylon,

There we sat down, yea, we wept,

When we remembered Zion.

2 Upon the willows in the midst thereof

We hanged up our harps.

3 For there they that led us captive required of us songs,

And they that wasted us required of us mirth, saying,

Sing us one of the songs of Zion.

4 How shall we sing Jehovah’s song

In a foreign land?

5 If I forget thee, O Jerusalem,

Let my right hand forget her skill.

6 Let my tongue cleave to the roof of my mouth,

If I remember thee not;

If I prefer not Jerusalem

Above my chief joy.

7 Remember, O Jehovah, against the children of Edom

The day of Jerusalem;

Who said, Rase it, rase it,

Even to the foundation thereof.

8 O daughter of Babylon, that art to be destroyed,

Happy shall he be, that rewardeth thee

As thou hast served us.

9 Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones

Against the rock.