Psalmaro 49

Al la ĥorestro. De la Koraĥidoj. Psalmo.

1 Aŭskultu ĉi tion, ĉiuj popoloj;

Atentu, ĉiuj loĝantoj de la mondo,

2 Kaj altrangulo kaj malaltrangulo,

Riĉulo kaj malriĉulo kune.

3 Mia buŝo diros saĝaĵon,

Kaj la penso de mia koro prudentaĵon.

4 Mi klinos mian orelon al sentenco;

Sur harpo mi esprimos mian enigmon.

5 Kial mi devus timi en tagoj de malbono,

Kiam min ĉirkaŭas la malboneco de miaj persekutantoj,

6 Kiuj fidas sian potencon

Kaj fanfaronas per sia granda riĉeco?

7 Fraton tute ne liberigos homo,

Nek donos al Dio elaĉeton por li

8 (Multekosta estus la elaĉeto de ilia animo,

Kaj neniam tio estos),

9 Ke li restu viva eterne,

Ke li ne vidu la tombon.

10 Oni ja vidas, ke saĝuloj mortas,

Kaj ankaŭ malsaĝulo kaj sensciulo pereas

Kaj lasas al aliaj sian havon.

11 Ilia deziro estas, ke iliaj domoj ekzistu por ĉiam,

Kaj iliaj loĝejoj de generacio al generacio;

Ili nomas siajn bienojn laŭ siaj nomoj.

12 Sed homo ne restas longe en honoro;

Li egaliĝas al bruto buĉota.

13 Tia estas ilia vojo, ilia espero,

Kaj iliaj posteuloj aprobas ilian opinion. Sela.

14 Kiel ŝafoj ili estos metataj en Ŝeolon;

La morto ilin paŝtos;

Kaj matene virtuloj ilin ekposedos,

Kaj ilia bildo pereos en Ŝeol, perdinte loĝejon.

15 Sed Dio liberigos mian animon el la mano de Ŝeol,

Ĉar Li prenos min. Sela.

16 Ne timu, kiam homo riĉiĝas,

Kiam grandiĝas la gloro de lia domo.

17 Ĉar mortante li nenion prenos;

Ne iros post li malsupren lia honoro.

18 Ĉar kvankam li ĝuigas sian animon dum sia vivado,

Kaj oni vin laŭdas por tio, ke vi faras al vi bone,

19 Tamen li iros al la generacio de siaj patroj,

Kiuj neniam vidos lumon.

20 Homo, kiu estas en honoro, sed ne havas prudenton,

Estas egala al bruto buĉota.

For the Chief Musician. A Psalm of the sons of Korah.

1 Hear this, all ye peoples;

Give ear, all ye inhabitants of the world,

2 Both low and high,

Rich and poor together.

3 My mouth shall speak wisdom;

And the meditation of my heart shall be of understanding.

4 I will incline mine ear to a parable:

I will open my dark saying upon the harp.

5 Wherefore should I fear in the days of evil,

When iniquity at my heels compasseth me about?

6 They that trust in their wealth,

And boast themselves in the multitude of their riches;

7 None of them can by any means redeem his brother,

Nor give to God a ransom for him

8 (For the redemption of their life is costly,

And it faileth for ever),

9 That he should still live alway,

That he should not see corruption.

10 For he shall see it. Wise men die;

The fool and the brutish alike perish,

And leave their wealth to others.

11 Their inward thought is, that their houses shall continue for ever,

And their dwelling-places to all generations;

They call their lands after their own names.

12 But man being in honor abideth not:

He is like the beasts that perish.

13 This their way is their folly:

Yet after them men approve their sayings. [Selah

14 They are appointed as a flock for Sheol;

Death shall be their shepherd:

And the upright shall have dominion over them in the morning;

And their beauty shall be for Sheol to consume,

That there be no habitation for it.

15 But God will redeem my soul from the power of Sheol;

For he will receive me. [Selah

16 Be not thou afraid when one is made rich,

When the glory of his house is increased:

17 For when he dieth he shall carry nothing away;

His glory shall not descend after him.

18 Though while he lived he blessed his soul

(And men praise thee, when thou doest well to thyself),

19 He shall go to the generation of his fathers;

They shall never see the light.

20 Man that is in honor, and understandeth not,

Is like the beasts that perish.