Psalmaro 77

Al la ĥorestro. Por Jedutun. Psalmo de Asaf.

1 Mia voĉo iras al Dio, kaj mi krias;

Mia voĉo iras al Dio, ke Li aŭskultu min.

2 En la tago de mia suferado mi serĉas mian Sinjoron;

En la nokto mia mano estas etendita kaj ne malleviĝas;

Mia animo ne volas konsoliĝi.

3 Mi rememoras Dion, kaj mi ĝemas;

Mi meditas, kaj mia spirito malĝojas. Sela.

4 Vi retenas la palpebrojn de miaj okuloj;

Mi estas frapita, mi ne povas paroli.

5 Mi meditas pri la tagoj antikvaj,

Pri la jaroj antaŭlonge pasintaj.

6 Mi rememoras en la nokto mian kanton;

Mi parolas kun mia koro,

Kaj mia spirito esploras.

7 Ĉu por eterne mia Sinjoro forpuŝis?

Kaj ĉu Li ne plu favoros?

8 Ĉu por eterne ĉesiĝis Lia boneco?

Ĉu Lia promeso ne plenumiĝos por ĉiuj generacioj?

9 Ĉu Dio forgesis indulgi?

Ĉu Li fermis en kolero Sian favorkorecon? Sela.

10 Kaj mi diris: Tio estas mia aflikto,

Ke aliiĝis la dekstra mano de la Plejaltulo.

11 Mi rememoros la farojn de la Eternulo;

Jes, mi rememoros Viajn antikvajn miraklojn.

12 Mi meditos pri ĉiuj Viaj faroj,

Kaj pri Viaj agoj mi parolos.

13 Ho Dio, en sankteco estas Via vojo;

Kiu estas tiel granda dio, kiel nia Dio?

14 Vi estas tiu Dio, kiu faras miraklojn;

Vi montris Vian forton inter la popoloj.

15 Vi liberigis per Via brako Vian popolon,

La filojn de Jakob kaj Jozef. Sela.

16 Vidis Vin akvoj, ho Dio,

Vidis Vin akvoj, kaj ili ektremis,

Kaj abismoj skuiĝis.

17 Nubegoj verŝis akvon,

La ĉielo eligis bruon,

Kaj Viaj sagoj ekflugis.

18 La voĉo de Via tondro estis en la turnovento,

Fulmoj lumigis la mondon;

Tremis kaj ŝanceliĝis la tero.

19 Sur la maro estis Via vojo,

Kaj Via irejo sur grandaj akvoj,

Sed Viaj paŝosignoj ne estis videblaj.

20 Vi kondukis Vian popolon kiel ŝafojn,

Per la mano de Moseo kaj Aaron.

For the Chief Musician; after the manner of Jeduthun. A Psalm of Asaph.

1 I will cry unto God with my voice,

Even unto God with my voice; and he will give ear unto me.

2 In the day of my trouble I sought the Lord:

My hand was stretched out in the night, and slacked not;

My soul refused to be comforted.

3 I remember God, and am disquieted:

I complain, and my spirit is overwhelmed. [Selah

4 Thou holdest mine eyes watching:

I am so troubled that I cannot speak.

5 I have considered the days of old,

The years of ancient times.

6 I call to remembrance my song in the night:

I commune with mine own heart;

And my spirit maketh diligent search.

7 Will the Lord cast off for ever?

And will he be favorable no more?

8 Is his lovingkindness clean gone for ever?

Doth his promise fail for evermore?

9 Hath God forgotten to be gracious?

Hath he in anger shut up his tender mercies? [Selah

10 And I said, This is my infirmity;

But I will remember the years of the right hand of the Most High.

11 I will make mention of the deeds of Jehovah;

For I will remember thy wonders of old.

12 I will meditate also upon all thy work,

And muse on thy doings.

13 Thy way, O God, is in the sanctuary:

Who is a great god like unto God?

14 Thou art the God that doest wonders:

Thou hast made known thy strength among the peoples.

15 Thou hast with thine arm redeemed thy people,

The sons of Jacob and Joseph. [Selah

16 The waters saw thee, O God;

The waters saw thee, they were afraid:

The depths also trembled.

17 The clouds poured out water;

The skies sent out a sound:

Thine arrows also went abroad.

18 The voice of thy thunder was in the whirlwind;

The lightnings lightened the world:

The earth trembled and shook.

19 Thy way was in the sea,

And thy paths in the great waters,

And thy footsteps were not known.

20 Thou leddest thy people like a flock,

By the hand of Moses and Aaron.