1 Apud la riveroj de Babel

Ni sidis kaj ploris,

Rememorante Cionon.

2 Sur la salikoj tie

Ni pendigis niajn harpojn.

3 Ĉar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn,

Kaj niaj mokantoj ĝojon, dirante:

Kantu al ni el la kantoj de Cion.

4 Kiel ni kantos sur fremda tero

La kanton de la Eternulo?

5 Se mi forgesos vin, ho Jerusalem,

Tiam forgesiĝu mia dekstra mano;

6 Algluiĝu mia lango al mia palato,

Se mi vin ne memoros,

Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj ĝojoj.

7 Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom

La tagon de Jerusalem, kiam ili diris:

Detruu, detruu ĝis ĝia fundamento.

8 Ho ruinigema filino de Babel!

Bone estos al tiu,

Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.

9 Bone estos al tiu,

Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur ŝtono.

1 By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.

2 We hanged our harps upon the willows in the midst thereof.

3 For there they that carried us away captive required of us a song; and they that wasted us required of us mirth, saying, Sing us one of the songs of Zion.*137.3 a song: Heb. the words of a song*137.3 wasted…: Heb. laid us on heaps

4 How shall we sing the LORD’s song in a strange land?*137.4 strange…: Heb. land of a stranger?

5 If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget her cunning.

6 If I do not remember thee, let my tongue cleave to the roof of my mouth; if I prefer not Jerusalem above my chief joy.*137.6 my chief…: Heb. the head of my joy

7 Remember, O LORD, the children of Edom in the day of Jerusalem; who said, Rase it, rase it, even to the foundation thereof.*137.7 Rase it: Heb. Make bare

8 O daughter of Babylon, who art to be destroyed; happy shall he be, that rewardeth thee as thou hast served us.*137.8 destroyed: Heb. wasted*137.8 rewardeth…: Heb. recompenseth unto thee thy deed which thou didst to us

9 Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the stones.*137.9 the stones: Heb. the rock