Hebreus 3

1 Tial, fratoj sanktaj, partoprenantaj en ĉiela voko, pripensu la Apostolon kaj Ĉefpastron de nia konfeso, Jesuon, 2 kiu estis fidela al Tiu, kiu nomis lin kiel ankaŭ Moseo en Lia domo. 3 Ĉar ĉi tiu estas rigardita kiel inda je tiom pli granda gloro ol Moseo, kiom pli grandan honoron, ol la domo, havas ĝia stariginto. 4 Ĉar ĉiu domo estas starigita de iu; sed la stariginto de ĉio estas Dio. 5 Kaj Moseo ja estis fidela en Lia tuta domo, kiel servanto, por atestaĵo pri tio, kio estis parolota; 6 sed Kristo, kiel filo super Lia domo; kies domo ni estas, se ni tenos nian kuraĝon kaj la ĝojadon de nia espero firmaj ĝis la fino. 7 Tial, kiel diras la Sankta Spirito:

Hodiaŭ, se vi aŭskultas Lian voĉon,

8 Ne obstinigu vian koron, kiel en la indignigo,

Kiel en la tago de la tento en la dezerto,

9 Kiam viaj patroj Min incitis,

Esploris kaj vidis Miajn farojn kvardek jarojn.

10 Pro tio Mi indignis kontraŭ tiu generacio,

Kaj Mi diris: Ili ĉiam estas kun koro malĝusta,

Kaj ili ne volas koni Miajn vojojn;

11 Tial Mi ĵuris en Mia kolero,

Ke ili ne venos en Mian ripozejon.

12 Gardu vin, fratoj, ke ne estu en iu el vi koro malbona de nekredemo, en defalo de la vivanta Dio; 13 sed konsilu unu la alian ĉiutage, dum estas nomate hodiaŭ, por ke neniu el vi estu obstinigita per la trompeco de peko; 14 ĉar ni fariĝis partoprenantoj en Kristo, se la komencon de nia certiĝo ni tenos firma ĝis la fino; 15 dum estas dirite:

Hodiaŭ, se vi aŭskultas Lian voĉon,

Ne obstinigu vian koron, kiel en la indignigo.

16 Ĉar kiuj, aŭskultinte, indignigis? ĉu ne ĉiuj elirintoj el Egiptujo per Moseo? 17 Kaj kontraŭ kiuj Li indignis kvardek jarojn? ĉu ne kontraŭ la pekintoj, kies korpoj falis en la dezerto? 18 Kaj al kiuj Li ĵuris, ke ili ne venos en Lian ripozejon, krom al la neobeantoj? 19 Kaj ni vidas, ke ili pro nekredemo ne povis enveni.

1 C’est pourquoi, mes frères, qui êtes saints et qui avez part à la vocation céleste, considérez bien Jésus-Christ, qui est l’apôtre et le souverain Sacrificateur de la foi que nous professons;

2 Qui est fidèle à celui qui l’a établi, comme Moïse aussi l’avait été dans toute sa maison.

3 Car il a été estimé digne d’une gloire d’autant plus grande que celle de Moïse, que celui qui a bâti la maison est plus considérable que la maison même.

4 Car il n’y a point de maison qui n’ait été bâtie par quelqu’un; or, celui qui a bâti toutes ces choses, c’est Dieu.

5 Et pour ce qui est de Moïse, il a été fidèle dans toute la maison de Dieu, comme un serviteur, pour publier ce qu’il devait dire;

6 Mais Christ, comme Fils, est établi sur sa propre maison, et c’est nous qui sommes sa maison, pourvu que nous conservions jusqu’à la fin la ferme confiance et l’espérance dont nous nous glorifions.

7 C’est pourquoi, comme dit le Saint-Esprit: Si vous entendez aujourd’hui sa voix,

8 N’endurcissez point vos cœurs, comme il arriva lorsqu’on m’irrita au jour de la tentation dans le désert,

9 Où vos pères me tentèrent et m’éprouvèrent, et virent mes œuvres pendant quarante ans.

10 C’est pourquoi je fus indigné contre cette génération, et je dis: Leur cœur s’égare toujours, et ils n’ont point connu mes voies.

11 Aussi jurai-je ceci dans ma colère: Si jamais ils entrent dans mon repos.

12 Mes frères, prenez garde qu’il n’y ait en quelqu’un de vous un cœur mauvais et incrédule, qui vous fasse abandonner le Dieu vivant

13 Mais exhortez-vous les uns les autres chaque jour, pendant qu’il est dit: Aujourd’hui; de peur que quelqu’un de vous ne s’endurcisse par la séduction du péché.

14 Car nous avons été faits participants de Christ, pourvu que nous conservions jusqu’à la fin ce qui nous soutient dès le commencement.

15 Pendant qu’il est dit: Si vous entendez aujourd’hui sa voix, n’endurcissez point vos cœurs, comme il arriva lorsqu’on l’irrita.

16 Car quelques-uns de ceux qui l’entendirent, l’irritèrent; non pas pourtant tous ceux qui sortirent d’Egypte sous la conduite de Moïse.

17 Mais contre qui Dieu fut-il indigné pendant quarante ans? Ne fut-ce pas contre ceux qui péchèrent, dont les corps tombèrent morts dans le désert?

18 Et qui sont ceux à qui Dieu jura qu’ils n’entreraient point dans son repos, si ce n’est ceux qui s’étaient rebellés?

19 Nous voyons donc qu’ils n’y purent entrer à cause de leur incrédulité.