Hebreus 11

1 Kaj la fido estas realigo de esperataĵoj, provado de aferoj ne vidataj. 2 Ĉar per tio la antikvuloj ricevis bonan ateston. 3 Per la fido ni komprenas, ke la mondaĝoj estas kreitaj per vorto de Dio, tiel ke tio, kio estas vidata, ne estas farita el aperantaĵoj. 4 Per la fido Habel oferis al Dio pli bonan oferon ol Kain, per kio li ricevis ateston, ke li estas justa, ĉar Dio atestis pri liaj donacoj; kaj per ĝi li, mortinte, ankoraŭ parolas. 5 Per la fido Ĥanoĥ estis transportita, por ne vidi morton; kaj li ne estis trovata, ĉar Dio lin transportis; ĉar antaŭ lia transporto estis atestite pri li, ke li plaĉis al Dio; 6 kaj sen fido neeble estas plaĉi al Li; ĉar necese estas, ke tiu, kiu alvenas al Dio, kredu, ke Li ekzistas, kaj ke Li fariĝas rekompencanto al tiuj, kiuj Lin diligente serĉas. 7 Per la fido Noa, avertite pri la ankoraŭ ne viditaj aferoj, kun pia timo konstruis arkeon por la savado de sia domo; per kio li kondamnis la mondon, kaj fariĝis heredanto de la justeco laŭ fido. 8 Per la fido Abraham, vokite, obeis eliri en lokon, kiun li estis ricevonta kiel heredaĵon; kaj li eliris, ne sciante, kien li iras. 9 Per la fido li fariĝis pasloĝanto en la lando de la promeso, kiel lando fremda, loĝante en tendoj kun Isaak kaj Jakob, kunheredantoj de la sama promeso; 10 ĉar li serĉis la urbon havantan la fundamentojn, kies arĥitekturisto kaj konstruanto estas Dio. 11 Per la fido ankaŭ Sara mem ricevis kapablon gravediĝi, eĉ post la ordinara aĝo, ĉar ŝi kredis la Promesinton fidela; 12 sekve ankaŭ el unu, kaj tiu kvazaŭ malviva, leviĝis tiel multaj, kiel la steloj de la ĉielo laŭnombre, kaj kiel la sablo, kiu estas sur la bordo de la maro, nekalkulebla.

13 Ĉiuj tiuj mortis en fido, ne ricevinte la promesojn, sed vidinte kaj salutinte ilin de malproksime, kaj konfesinte, ke ili estas fremduloj kaj migrantoj sur la tero. 14 Ĉar tiuj, kiuj parolas tiamaniere, konstatas, ke patrolandon ili serĉas. 15 Kaj se ili tenadus en memoro tiun landon, el kiu ili eliris, ili havus ian okazon por reiri. 16 Sed nun pli bonan landon ili celas, tio estas, ĉielan; tial Dio ne hontas pri ili, esti nomata ilia Dio; ĉar Li por ili pretigis urbon.

17 Per la fido Abraham, provate, oferis Isaakon; tiu, kiu akceptis la promesojn, ekoferis ja sian solenaskiton; 18 nome tiu, al kiu estis dirite: Per Isaak oni nomos vian idaron; 19 pensante, ke Dio povas relevi lin eĉ el la mortintoj; el kie ankaŭ li en similaĵo lin retrovis. 20 Per la fido Isaak benis Jakobon kaj Esavon pri estontaj aferoj. 21 Per la fido Jakob, mortante, benis ĉiun el la filoj de Jozef, kaj adorkliniĝis sur la supro de sia bastono. 22 Per la fido Jozef, ĉe la fino de sia vivo, aludis la foriron de la Izraelidoj, kaj pri siaj ostoj ordonis. 23 Per la fido Moseo, naskiĝinte, estis kaŝata tri monatojn de la gepatroj, ĉar ili vidis la infaneton belega, kaj ne timis la dekreton de la reĝo. 24 Per la fido Moseo, plenkreskinte, rifuzis esti nomata filo de filino de Faraono, 25 plivole elektante kunsuferi kun la popolo de Dio, ol havi la kelktempan ĝuadon de peko, 26 taksante la riproĉon de Kristo pligranda riĉeco ol la trezoroj Egiptaj, ĉar li rigardis al la estonta rekompenco. 27 Per la fido li forlasis Egiptujon, ne timante la koleregon de la reĝo; ĉar li persistis, kiel vidante Tiun, kiu ne estas videbla. 28 Per la fido li observis la Paskon kaj la sangaspergon, por ke la ekstermanto de la unuenaskitoj ne tuŝu ilin. 29 Per la fido li trapasis la Ruĝan Maron kvazaŭ sekteron, kion fari penante, la Egiptoj dronis. 30 Per la fido la muroj de Jeriĥo falis, ĉirkaŭirite sep tagojn. 31 Per la fido la malĉastistino Raĥab ne pereis kun la nekredantoj, akceptinte la spionojn kun paco. 32 Kaj kion mi diru plu? ĉar mankus al mi tempo por rakonti pri Gideon kaj Barak kaj Ŝimŝon kaj Jiftaĥ kaj David kaj Samuel kaj la profetoj; 33 kiuj pere de fido venkis regnojn, plenumis justecon, atingis promesojn, fermis la buŝojn de leonoj, 34 estingis la forton de fajro, forsaviĝis de la tranĉrando de glavo, el malforteco refortiĝis, fariĝis potencaj en militado, forkurigis armeojn de fremduloj. 35 Virinoj rericevis siajn mortintojn per revivigo; kaj aliaj suferis turmentadon, ne akceptante liberigon, por atingi pli bonan releviĝon; 36 kaj aliaj elproviĝis per mokado kaj skurĝado kaj ankaŭ de katenoj kaj malliberiĝo; 37 ili estis ŝtonmortigataj, dissegataj, tentataj; per glavo ili estis mortigitaj; ili ĉirkaŭvagis en ŝafaj kaj kapraj feloj, senigite, subpremate, dolorigate 38 (je kiuj la mondo ne estis inda); ili vagadis en dezertoj, sur montoj, en kavernoj kaj kaŝejoj de la tero. 39 Kaj ĉiuj tiuj, ricevinte bonan ateston per sia fido, ne ricevis la promeson, 40 ĉar Dio antaŭvidis por ni ion pli bonan, por ke ili sen ni ne estu perfektigataj.

1 Or, la foi est une vive représentation des choses qu’on espère, et une démonstration de celles qu’on ne voit point.

2 Car par elle les anciens ont obtenu un bon témoignage.

3 C’est par la foi que nous savons que le monde a été fait par la parole de Dieu; en sorte que les choses qui se voient n’ont pas été faites de choses qui parussent.

4 C’est par la foi qu’Abel et offrit à Dieu un plus excellent sacrifice que Cain, et qu’il obtint le témoignage d’être juste, Dieu rendant un bon témoignage à ses offrandes; et quoique mort, il parle encore par elle.

5 C’est par la foi qu’Hénoc fut enlevé pour ne point mourir, et il ne parut plus, parce que Dieu l’avait enlevé; car avant que d’être enlevé, il avait obtenu le témoignage d’être agréable à Dieu.

6 Or, il est impossible de lui être agréable sans la foi, car il faut que celui qui s’approche de Dieu, croie que Dieu est, et qu’il est le rémunérateur de ceux qui le cherchent.

7 C’est par la foi que Noé, ayant été divinement averti des choses qu’on ne voyait point encore, craignit, et bâtit l’arche pour sauver sa famille; et par cette arche il condamna le monde, et fut fait héritier de la justice qui s’obtient par la foi.

8 C’est par la foi, qu’Abraham, étant appelé, obéit, pour venir au pays qu’il devait recevoir pour héritage; et il partit, ne sachant où allait.

9 C’est par la foi, qu’il demeura comme étranger dans la terre qui lui avait été promise, habitant sous des tentes, aussi bien qu’Isaac et Jacob, qui étaient héritiers avec lui de la même promesse.

10 Car il attendait la cité qui a des fondements, et de laquelle Dieu est l’architecte et le fondateur.

11 C’est aussi par la foi que Sara reçut la vertu de concevoir et qu’elle enfanta, étant hors d’âge d’avoir des enfants, parce qu’elle crut que celui qui le lui avait promis était fidèle.

12 C’est pourquoi il est né d’un seul homme, et qui était déjà affaibli par l’âge, une multitude aussi nombreuse que les étoiles du ciel, et que le sable innombrable qui est au bord de la mer.

13 Tous ceux-là sont morts dans la foi; sans avoir reçu les choses qui leur avaient été promises, mais les ayant vues de loin, crues, et embrassées, et ayant fait profession d’être étrangers et voyageurs sur la terre.

14 Car ceux qui parlent ainsi, montrent clairement qu’ils cherchent leur patrie.

15 En effet, s’ils eussent eu en vue celle d’où ils étaient sortis, ils avaient assez de temps pour y retourner;

16 Mais ils en désiraient une meilleure, qui est la céleste; c’est pourquoi Dieu ne dédaigne pas de s’appeler leur Dieu, car il leur avait préparé une cité.

17 C’est par la foi qu’Abraham offrit Isaac, lorsqu’il fut éprouvé, et que celui qui avait reçu les promesses, offrit son fils unique;

18 A l’égard duquel il avait été dit: C’est en Isaac que ta postérité sera appelée de ton nom;

19 Ayant pensé en lui-même, que Dieu pouvait ressusciter Isaac des morts; aussi le recouvra-t-il par une espèce de résurrection.

20 C’est par la foi qu’Isaac donna à Jacob et Esaü une bénédiction qui regardait l’avenir.

21 C’est par la foi, que Jacob mourant bénit les deux fils de Joseph, et adora, étant appuyé sur le haut de son bâton.

22 C’est par la foi, que Joseph mourant parla de la sortie des enfants d’Israël, et qu’il donna des ordres touchant ses os.

23 C’est par la foi que Moïse, étant né, fut caché pendant trois mois par son père et sa mère, parce qu’ils voyaient que c’était un bel enfant; et ils ne craignirent point l’édit du roi.

24 C’est par la foi que Moïse, devenu grand, renonça à la qualité de fils de la fille de Pharaon;

25 Choisissant plutôt d’être affligé avec le peuple de Dieu, que de jouir pour un peu de temps des délices du péché;

26 Et regardant l’opprobre de Christ comme des richesses plus grandes que les trésors de l’Egypte, parce qu’il avait en vue la rémunération.

27 C’est par la foi qu’il quitta l’Egypte, sans craindre la colère du roi; car il demeura ferme, comme voyant celui qui est invisible.

28 C’est par la foi qu’il célébra la Pâque et qu’if fit l’aspersion du sang, afin que le destructeur qui tuait les premiers-nés, ne touchât point ceux des israélites.

29 C’est par la foi, qu’ils passèrent par la mer Rouge comme par un lieu sec; ce que les Egyptiens ayant voulu tenter, ils furent submergés.

30 C’est par la foi que les murailles de Jéricho tombèrent, après qu’on en eut fait le tour pendant sept jours.

31 C’est par la foi que Rahab l’hôtelière ne périt point avec les incrédules, parce qu’elle reçut les espions et les mit en sûreté.

32 Et que dirai-je encore? Car le temps me manquerait, si je voulais parler de Gédéon, de Barac, de Samson, de Jephthé, de David, de Samuel, et des prophètes;

33 Qui, par la foi, ont conquis des royaumes, ont exercé la justice, ont obtenu l’effet des promesses, ont fermé la gueule des lions,

34 Ont éteint la force du feu, ont échappé au tranchant des épées, ont été guéris de leurs maladies, ont été vaillants pendant la guerre, ont mis en fuite des armées ennemies.

35 Des femmes ont recouvré par la résurrection leurs enfants morts; d’autres ont été cruellement tourmentés, refusant d’être délivrés, afin d’obtenir une meilleure résurrection;

36 D’autres ont été éprouvés par les moqueries et les fouets; d’autres, par les liens et par la prison;

37 Ils ont été lapidés, ils ont été sciés, ils ont été mis à toutes sortes d’épreuves, ils sont morts par le tranchant de l’épée, ils ont été errants çà et là, vêtus de peaux de brebis et de peaux de chèvres, destitués de tout, affligés, maltraités;

38 Eux dont le monde n’était pas digne; ils ont erré dans les déserts et dans les montagnes, se cachant dans les cavernes et les antres de la terre.

39 Et tous ceux-là ayant obtenu un bon témoignage par leur foi, n’ont point reçu ce qui leur avait été promis;

40 Dieu ayant pourvu quelque chose de meilleur pour nous, afin qu’ils ne parvinssent pas à la perfection sans nous.