Hebreus 7

1 Ĉar tiu Melkicedek, reĝo de Salem, pastro de Dio la Plejalta, kiu renkontis Abrahamon revenantan de la mortigado de la reĝoj, kaj lin benis, 2 kaj al kiu ankaŭ Abraham donis dekonon el ĉio (unue laŭ interpreto reĝo de justeco, kaj poste reĝo de Salem, tio estas reĝo de paco; 3 senpatra, senpatrina, sengenealogia, havanta nek komencon de tagoj, nek finon de vivo, sed similigita al la Filo de Dio), restas pastro por ĉiam.

4 Nun pripensu, kiel granda estis ĉi tiu, al kiu la patriarko Abraham donis dekonon el la akiraĵoj. 5 Kaj efektive el la filoj de Levi tiuj, kiuj ricevas la pastran oficon, havas ordonon imposti laŭleĝe podekone la popolon, tio estas, siajn fratojn, kvankam elirintajn el la lumboj de Abraham; 6 sed tiu, kies genealogio ne estas el ili, ricevis de Abraham dekonaĵon, kaj benis tiun, kiu havis la promesojn. 7 Sed ekster ĉia kontraŭparolo, la malpli granda ricevas benon de la pli granda. 8 Kaj ĉi tie homoj, kiuj mortas, ricevas dekonaĵojn, sed tie unu, pri kiu estas atestate, ke li vivas. 9 Kaj, por tiel diri, per Abraham ankaŭ Levi, la ricevanto de dekonaĵoj, donis dekonaĵon; 10 ĉar li estis ankoraŭ en la lumboj de la patro, kiam Melkicedek lin renkontis.

11 Tial, se ekzistis perfekteco per la Levida pastreco (ĉar sub ĝi la popolo ricevis la leĝon), kia plua bezono estis, ke leviĝu alia pastro laŭ la maniero de Melkicedek, kaj ne estu nomata laŭ la maniero de Aaron? 12 Ĉar kiam la pastraro ŝanĝiĝas, necese ankaŭ fariĝas ŝanĝo de leĝo. 13 Ĉar tiu, pri kiu tio estas dirita, estas ano de alia tribo, el kiu neniu servis ĉe la altaro. 14 Ĉar evidente estas, ke nia Sinjoro devenis de Jehuda, pri kiu tribo Moseo diris nenion rilate pastrecon. 15 Kaj tio eĉ pli evidenta estas, se laŭ simileco de Melkicedek leviĝas pastro alia, 16 kiu estas farita ne laŭ la leĝo de ordono karna, sed laŭ la potenco de vivo nedetruebla; 17 ĉar li havas la ateston:

Vi estas pastro por ĉiam

Laŭ la maniero de Melkicedek.

18 Ĉar okazas vere nuligado de antaŭiranta ordono, pro ĝia malforteco kaj senutileco 19 (ĉar la leĝo nenion perfektigis); kaj okazas la enkonduko de pli bona espero, per kiu ni alproksimiĝas al Dio. 20 Kaj pro tio, ke ne mankas ĵurado 21 (ĉar ili sen ĵurado estas faritaj pastroj, sed ĉi tiu kun ĵuro laŭ Tiu, kiu diris pri li:

La Eternulo ĵuris, kaj ne pentos:

Vi estas pastro por ĉiam);

22 Jesuo fariĝis garantiulo de des pli bona interligo. 23 Kaj ili ja fariĝis pastroj multenombraj, ĉar pro morto estas malpermesate al ili daŭri; 24 sed ĉi tiu, pro sia eterna daŭrado, havas sian pastrecon neŝanĝebla. 25 Tial ankaŭ li povas savi ĝis la ekstremaĵo tiujn, kiuj alproksimiĝas per li al Dio, ĉar li ĉiam vivas, por propeti pro ili.

26 Ĉar por ni konvenis tia ĉefpastro, sankta, senpeka, senmakula, apartigita for de pekuloj, kaj farita pli alta ol la ĉielo; 27 li ne havas ĉiutagan necesecon, kiel tiuj ĉefpastroj, oferi oferojn, unue pro la propraj pekoj, poste pro la pekoj de la popolo; ĉar tion li faris unufoje por ĉiam, oferante sin mem. 28 Ĉar la leĝo starigas kiel ĉefpastrojn homojn, kiuj havas malfortecon; sed la vorto de la ĵuro, kiu estas post la leĝo, nomas Filon, perfektigitan por ĉiam.

1 C’est ce Melchisédec, roi de Salem, et sacrificateur du Dieu souverain, qui vint au-devant d’Abraham, lorsqu’il revenait de la défaite des rois, et qui le bénit;

2 A qui aussi Abraham donna la dîme de tout le butin, et dont le nom signifie premièrement, roi de justice, et qui était aussi roi de Salem, c’est-à-dire, roi de paix,

3 Sans père, sans mère, sans généalogie, n’ayant ni commencement de jours, ni fin de vie; étant ainsi semblable su Fils de Dieu, il demeure sacrificateur pour toujours.

4 Considérez donc combien grand était celui à qui Abraham le patriarche lui-même donna la dîme du butin.

5 A l’égard de ceux de la tribu de Lévi qui parviennent à la sacrificature, ils ont bien un ordre, selon la loi, de prendre la dîme du peuple, c’est-à-dire, de leurs frères, quoiqu’ils soient tous issus d’Abraham.

6 Mais celui qui n’était pas de la même famille qu’eux, reçut d’Abraham la dîme, et bénit celui à qui les promesses avaient été faites.

7 Or, sans contredit, celui qui bénit est plus grand que celui qui est béni.

8 Et ici ce sont des hommes mortels qui prennent les dîmes; mais là l’Écriture rend témoignage que celui qui les prend, est vivant.

9 Et pour ainsi dire, Lévi même, qui reçoit les dîmes, les a payées en la personne d’Abraham;

10 Car il était encore dans les reins d’Abraham son aïeul, lorsque Melchisédec alla au-devant de lui.

11 Si donc on eût pu arriver à la perfection par le sacerdoce lévitique, touchant lequel le peuple avait reçu une loi, qu’était-il besoin s’élevât un autre sacrificateur, qui fût nommé selon l’ordre de Melchisédec, et non pas selon l’ordre d’Aaron?

12 Car le sacerdoce étant changé, il est nécessaire qu’il y ait aussi un changement de loi.

13 En effet, celui de qui ces choses sont dites, est d’une autre tribu de laquelle personne n’a assisté à l’autel.

14 Car il est évident que notre Seigneur est sorti de la tribu de Juda, à laquelle Moïse n’a point attribué le sacerdoce.

15 Cela est encore plus manifeste, en ce qu’il s’élève un autre sacrificateur semblable à Melchisédec;

16 Qui n’a point été établi par la loi d’une ordonnance charnelle, mais par la puissance d’une vie qui ne doit point finir,

17 Selon cette déclaration de l’Ecriture: Tu es Sacrificateur éternellement selon l’ordre de Melchisédec.

18 Ainsi l’ancienne loi a été abolie à cause de sa faiblesse et de son inutilité;

19 Parce que la loi n’a rien amené à la perfection; mais une meilleure espérance, par laquelle nous nous approchons de Dieu, a été mise en sa place.

20 Et même, ce n’a point été sans serment; car les autres sacrificateurs ont été établis sans serment;

21 Mais celui-ci l’a été avec serment, par celui qui lui a dit: Le Seigneur l’a juré, et il ne s’en repentira point; tu es Sacrificateur éternellement, selon l’ordre de Melchisédec.

22 Ainsi Jésus a été fait garant d’une alliance d’autant plus excellente.

23 A l’égard des sacrificateurs, il y en a eu plusieurs qui se sont succédé, parce que la mort les empêchait de subsister toujours.

24 Mais celui-ci, parce qu’il subsiste éternellement, a aussi un sacerdoce qui ne passe point à d’autres.

25 Et c’est aussi pour cela qu’il peut toujours sauver ceux qui s’approchent de Dieu par lui, étant toujours vivant pour intercéder pour eux.

26 Car il nous était convenable d’avoir un tel souverain Sacrificateur, qui fût saint, innocent, sans souillure, séparé des pécheurs, et élevé au-dessus des cieux;

27 Qui n’eût pas besoin, comme les autres souverains sacrificateurs, d’offrir tous les jours des sacrifices, premièrement pour ses propres péchés, et ensuite pour ceux du peuple; car il a fait cela une seule fois en s’offrant lui-même.

28 Car la loi établit pour souverains sacrificateurs des hommes faibles; mais la parole du serment qui a été fait après la loi, établit le Fils, et le consacre pour toujours.