4 Sciigu al mi, ho Eternulo, mian finon,

Kaj kia estos la daŭro de miaj tagoj,

Por ke mi sciu, kiel neniiĝa mi estas.

5 Jen Vi donis al mi tagojn larĝajn kiel manplato,

Kaj la daŭro de mia vivo estas antaŭ Vi kiel nenio;

Absoluta vantaĵo estas ĉiu homo, kiel ajn forte li starus. Sela.

6 Nur kiel fantomo iras la homo, nur vante li klopodas;

Li kolektas, kaj ne scias, kiu ĝin ricevos.