1 Nu is mijn vraag: God heeft zijn volk toch niet afgewezen? Absoluut niet! Ik ben immers zelf ook een Israëliet, een afstammeling van Abraham, van de stam Benjamin. 2 God kende het volk reeds tevoren en Hij heeft hen niet afgewezen. Of weten jullie niet wat de Schriften leren over Elia, hoe hij Israël aanklaagde bij God? 3 "Heer, ze hebben uw profeten gedood en uw altaren vernield; ik ben als enige overgebleven en ze willen mij van het leven beroven." 4 Hoe luidt Gods antwoord? "Ik heb zevenduizend man voor Mijzelf overgelaten, die Baäl niet hebben vereerd." 5 Hetzelfde geldt voor de huidige situatie: er is een klein aantal overgebleven, dat uit genade is uitverkoren. 6 Maar als het uit genade is, is het niet op grond van inspanningen; anders zou de genade geen genade zijn. 7 Hoe zit het dan wel? Israël heeft niet verkregen wat het nastreefde, maar de uitverkorenen hebben het wel verkregen en de overigen zijn halsstarrig geworden. 8 Er staat immers: "God gaf hun een geest van apathie, ogen die niet kijken en oren die niet luisteren, tot vandaag toe." 9 David zegt dan ook: "Laat hun gefeest een valstrik en een klapnet voor hen worden, een struikelsteen en een aanleiding voor vergelding. 10 Laat hun ogen verblind worden, zodat ze niet kunnen zien, en laat hun rug voor altijd gekromd zijn."

11 Nu is mijn vraag: ze zijn toch niet gestruikeld om onherstelbaar ten val te komen? Absoluut niet! Maar het is door hun overtreding dat Gods redding beschikbaar is voor de volken, en dat moet hen jaloers maken. 12 En als hun overtreding een zegen vormt voor de wereld en hun falen een zegen voor de volken, zal hun herstel dan niet veel meer betekenen? 13 Ik zal mij nu richten tot de niet-Joden. Zo doe ik mijn taak als apostel voor de niet-Joden eer aan, 14 in de hoop mijn volksgenoten jaloers te maken en zo sommigen van hen te redden. 15 Want als hun verwerping verzoening voor de hele wereld betekent, zal hun aanvaarding dan niet leven na de dood inhouden? 16 Als een deel van een portie deeg aan God wordt gewijd, wordt daardoor de hele portie heilig; als de wortel heilig is, dan zijn de takken dat ook. 17 Sommige van de takken zijn echter verwijderd en jullie, takken van een wilde olijf, zijn tussen de andere takken aan de boom geënt. Daardoor hebben jullie deel gekregen aan het voedende sap uit de wortels van de olijfboom. 18 Je hebt dus geen reden om te vinden dat je beter bent dan die andere takken. Dat zou arrogant zijn, want de wortel steunt niet op jou, maar jij steunt op de wortel. 19 Misschien vraag je: ‘Maar de takken zijn toch verwijderd om plaats te maken voor mij?’ 20 Dat klopt. Ze zijn verwijderd wegens hun ongeloof en jij hebt je huidige plaats gekregen dankzij je geloof. Wees echter niet overmoedig, maar uiterst behoedzaam. 21 Want als God de natuurlijke takken niet heeft ontzien, zal Hij jou wellicht ook niet ontzien. 22 We zien dus dat God zowel mild als streng is: streng voor wie gevallen is, maar mild voor jou – op voorwaarde dat je op zijn mildheid blijft vertrouwen. Want anders word jij ook weggekapt. 23 Hetzelfde geldt voor de Israëlieten: als zij hun ongeloof laten varen, zullen ook zij geënt worden, want God heeft de macht om hen terug te enten. 24 Want als jij van nature een verwijderde tak van de wilde olijfboom bent, en als jij tegen de natuur in op een gecultiveerde olijfboom bent geënt, is het dan niet veel zekerder dat deze natuurlijke takken op hun eigen olijfboom kunnen worden teruggeënt?

25 Broeders en zusters, ik wil dat jullie het volgende geheim kennen – en niet op je eigen inzicht steunen. Een deel van Israël zal halsstarrig zijn totdat het bestemde aantal niet-Joden is toegetreden. 26 En dan zal geheel Israël gered worden. Er staat immers: "Uit Sion komt de redder, hij zal Jakobs goddeloosheid verwijderen. 27 En dit is mijn verbond met hen wanneer Ik hun zonden wegneem." 28 Al staan ze vijandig tegenover het evangelie ten voordele van jullie, ze zijn geliefde uitverkorenen omwille van Abraham, Isaak en Jakob. 29 Gods genadige geschenken en zijn roeping kunnen namelijk niet ongedaan gemaakt worden. 30 Want zoals jullie vroeger ongehoorzaam aan God waren maar nu mededogen hebben ervaren wegens hun ongehoorzaamheid, 31 zo zijn zij nu ook ongehoorzaam geworden, om mededogen te ondervinden wegens het mededogen dat jullie geschonken is. 32 God heeft iedereen in diens eigen ongehoorzaamheid opgesloten, omdat Hij wil dat iedereen zijn mededogen zal ervaren.

33 Gods wijsheid en kennis zijn zo diep! Zijn oordelen zijn zo onpeilbaar en zijn wegen zo ondoorgrondelijk! 34 Want: "Wie begrijpt het denken van de Heer, wie kan Hem raad geven?" 35 En: "Wie heeft ooit iets aan God gegeven dat door Hem moet worden betaald?" 36 Want alles bestaat dankzij Hem, door Hem en voor Hem. Hem komt voor eeuwig en altijd de eer toe. Amen.

1 Nā, ko tāku kupu tēnei: kua peia oti e te Atua tāna iwi? Kāhore rāpea! Nō Īharaira anō hoki ahau, nō te uri o Āperahama, nō tō Pineamine iwi. 2 Kāhore hoki te Atua i pei i tāna iwi i mōhio ai i mua. Kāhore oti koutou i mātau ki te kōrero a te karaipiture i tā Irāia? I īnoi rā hoki ia ki te Atua, i whakahē i a Īharaira, i mea, 3 "E te Ariki, kua patua e rātou āu poropiti, kua whakahoroa āu āta; ko ahau anake hoki, kua mahue nei, ā, e whai ana rātou kia patua ahau." 4 Heoi, e pēhea ana te whakahoki a te Atua ki a ia? "E whitu mano tāngata kua waiho e ahau māku, kāhore nei i piko te turi ki a Paara." 5 Waihoki i te wā nei anō, tērā anō he toenga, he whiriwhiringa nā te aroha noa. 6 Ki te mea ia nā te aroha noa, ehara i te mea nā ngā mahi; pēnei ehara te aroha noa i te aroha noa.

7 Ha, he pēhea rā? Ko tā Īharaira e rapu nei, kīhai tēnei i taea e ia; otirā kua taea e te hunga whiriwhiri, ko ērā atu ia i whakapakeketia; 8 ko te mea hoki ia i tuhituhia,

"Kua hoatu ki a rātou e te Atua he wairua hiamoe,

he kanohi e kore ai rātou e kite,

he taringa e kore ai e rongo; ā taea noatia tēnei rā."

9 E mea ana hoki a Rāwiri,

"Kia whakatupu māhanga tō rātou tēpu,

hei rore hoki, hei tūtukitanga waewae, hei utu anō ki a rātou;

10 kia whakapōuritia ō rātou kanohi, kia kaua rātou e kite,

ā, kia whakapikoa tonutia iho e koe tō rātou tuarā."

11 Nā, ko tāku kupu tēnei, he tūtuki rānei tō rātou e hinga rawa ai? Kāhore rāpea! Engari, nā tō rātou hinga i puta ai te ora ki ngā tauiwi, he mea kia hae ai rātou. 12 Nā, ki te mea hei taonga mō te ao tō rātou hinganga, hei taonga anō mō ngā tauiwi tō rātou whakaitinga; tērā noa ake i tō rātou whakanuinga?

13 Ki a koutou, ki ngā tauiwi tēnei kupu āku, i te mea he āpōtoro ahau ki ngā tauiwi, e whakanui ana ahau i tāku mahi minita, 14 me kore e hae ngā tāngata o tōku kikokiko, kia ora ai ētahi o rātou i ahau. 15 Mehemea hoki ko tō rātou makanga atu hei houhanga rongo mō te ao, ka aha tō rātou tangohanga mai? He teka ianei he oranga ake i roto i te hunga mate?

16 Ki te mea hoki he tapu te mea mātāmua, ka pērā anō te pūranga; ki te tapu hoki te pakiaka, e pērā anō ngā manga. 17 Engari, ki te mea kua whatia atu ētahi o ngā manga, ā, ka honoa mai koe, te ōriwa ngahere, ki roto i ngā manga, ka whiwhi ngātahi ki te pakiaka o te mōmonatanga o te ōriwa; 18 aua e whakapehapeha ki ngā manga. Ki te whakapehapeha ia koe, ehara i te mea nāu i mau ake ai te pakiaka, engari, nā te pakiaka koe.

19 Nā, tērā koe e mea, "I whatia atu ngā manga, kia honoa iho ai ahau." 20 Āe rā; nā te whakapono kore rātou i whatia atu ai, nā tōu whakapono koe i tū ai. Aua e whakakake, engari kia wehi. 21 Nā, ki te mea kīhai i tohungia ngā manga tupu e te Atua, e kore anō ia e tohu i a koe.

22 Nā, tirohia iho te ngāwari me te pakeke o te Atua: pakeke ki te hunga i hinga; ngāwari ki a koe, ki te ū koe ki tāna tikanga ngāwari; ki te kāhore, ka tapahia hoki koe. 23 Me rātou anō, ki te kore e ū ki tō rātou whakapono kore, ka honoa anō; e taea hoki rātou e te Atua te hono mai anō. 24 Mehemea hoki ka tapahia mai koe i te ōriwa ngahere, ā, ka honoa mai ki te ōriwa pai, he mea rerekē i te tikanga; tērā noa ake te honoa o ēnei, o ngā manga tupu, ki tō rātou ōriwa anō.

25 E kore hoki ahau e pai, e ōku tēina, kia kūware koutou ki tēnei mea ngaro, kei mea noa koutou he mātau koutou, kua tau tētahi wāhi o te whakapakeketanga ki a Īharaira, kia riro mai rā anō te tokomahatanga o ngā tauiwi. 26 Ko reira a Īharaira katoa ora ai; ko te mea hoki ia i tuhituhia:

"Tērā e puta mai te Kaiwhakaora i Hiona,

māna e kaupare te karakiakore i a Hākopa.

27 Ko tāku kawenata hoki tēnei ki a rātou,

ina tangohia atu e ahau ō rātou hara."

28 Nā, i runga i te rongopai he hoariri rātou, he whakaaro ki a koutou; i runga ia i te whiriwhiringa, e arohaina ana rātou, he whakaaro ki ngā mātua. 29 I ā te Atua hōmaitanga hoki, i tāna karangatanga, kāhore e puta kē te whakaaro. 30 Ka rite hoki ki a koutou kīhai i whakapono i mua ki te Atua, ināianei ia kua tohungia, he mea nā tō rātou whakapono kore; 31 waihoki kua kāhore ēnei i whakapono ināianei, kia tohungia ai anō rātou i runga i te mahi tohu i whiwhi nei koutou. 32 Kua oti hoki te katoa te kōpani e te Atua ki roto ki te whakateka, he mea kia tohungia ai e ia te katoa.

33 Anō te hōhonu, te hua ngātahi hoki o te whakaaro o te Atua me tōna mōhio!

E kore āna tikanga e taea te rapu,

ōna huarahi te whakataki!

34 "Ko wai hoki te mōhio ana ki te hinengaro o te Ariki?

Ko wai hoki tōna hoa whakatakoto whakaaro?

35 Ko tā wai hoki kua mātua hoatu ki a ia,

ā, ka whakahokia mai he utu ki a ia?"

36 Ko ngā mea katoa nei hoki, nāna, ā kei runga anō i a ia, ā, e ahu ana hoki ki a ia. Mōna te korōria ake tonu atu! Āmine.