Nehemia 5

Ka Āwhinatia e Nehemia ngā Rawakore

1 Kātahi ka nui atu te karanga a te iwi, rātou ko ā rātou wāhine, he whakahē mō ō rātou tuākana, tēina, mō ngā Hūrai. 2 I reira hoki ētahi e mea ana, "Ko mātou, ko ā mātou tama, me ā mātou tamāhine, he tokomaha; tātou ki te hoko wīti, kia kai ai tātou, kia ora ai."

3 I reira hoki ētahi e kī ana, "Kua waiho ō mātou whenua, ā mātou māra wāina, ō mātou whare hei taunaha; tātou ki te hoko wīti mō te matekai."

4 Me ētahi hoki e kī ana, "Kua riro mai he moni tārewa i a mātou hei takoha me te kīngi; ko ō mātou whenua, ko ā mātou māra wāina te tarewatanga. 5 Nā, rite tonu ō mātou kikokiko ki ngā kikokiko o ō mātou tuākana; rite tonu ā mātou tamariki ki ā rātou tamariki. Nanā, e whakaponongatia ana e mātou ā mātou tama me ā mātou tamāhine hei pononga, kua oti anō ētahi o ā mātou tamāhine te mea hei pononga, kāhore hoki ā mātou mea hei whakahoki mai; nō te mea kei ngā tāngata kē ō mātou whenua, ā mātou māra wāina."

6 Nā, nui atu tōku riri i tōku rongonga i tā rātou karanga, i ēnei kupu. 7 Kātahi ka whakaaroaroa e tōku ngākau i roto i ahau, ā, ka totohe ahau ki ngā rangatira me ngā tāngata rarahi; i kī atu hoki ahau ki a rātou, "E tangohia ana e koutou he moni whakatupu i tōna teina, i tōna teina." Nā, tū ana i ahau he hui nui hei whakahē mō rātou; 8 i mea anō ahau ki a rātou, "Kua poto tā mātou hei whakahoki mai i ō tātou tēina, i ngā Hūrai, kua oti nei te hoko ki ngā tauiwi, ā, ka hokona atu anō rānei e koutou ō koutou tuākana, tēina? Ka hokona rānei rātou ki a tātou?" Kātahi ka whakarongo kau rātou, kīhai hoki i kitea he kupu mā rātou.

9 I mea anō ahau, "Ehara tēnā i te mea pai e mea nā koutou. Kaua ianei koutou e haere i runga i te wehi ki tō tātou Atua? Kaua rānei e whakaaro ki te tāwai mai a ō tātou hoariri, a ngā tauiwi? 10 Nā, ko ahau, ko ōku tēina, me āku tāngata, e tuku ana he moni, he wīti ki a rātou mō te moni whakatupu. Tēnā rā, kia whakarērea atu e tātou tēnei mahi tango i te moni whakatupu. 11 Tēnā, whakahokia atu ki a rātou i tēnei rā nei anō ō rātou whenua, ā rātou māra wāina, māra ōriwa, me ō rātou whare, me te wāhi whakarau o te moni, o te wīti, o te wāina, o te hinu, e tangohia nei e koutou i a rātou."

12 Kātahi rātou ka kī mai, "Me whakahoki atu e mātou, e kore anō e tonoa e mātou he mea i a rātou. Ka rite tā mātou e mea ai ki tāu i kī mai nā."

Kātahi ka karangatia e ahau ngā tohunga, ā, ka meinga e ahau kia oati, mō tēnei kupu kia mahia. 13 I ruperupea anō e ahau te uma o tōku, me tāku kī anō, "Ko te tangata e kore e whakamana i tēnei kupu, kia pēnei tā Ihowā ruperupe i a ia i roto i tōna whare, i tāna mahi; kia rite anō ia ki tēnei te ruperupe, te takoto kau."

Ā, ka kī mai te huihui katoa, "Āmine," ka whakamoemiti anō rātou ki a Ihowā. Nā, pērā tonu te mahi a te iwi.

Te Ngākau Oha o Nehemia

14 Nō te rā anō i kīia ai ahau hei kāwana mō rātou ki te whenua o Hūrā, nō te rua tekau o ngā tau, ā tae noa ki te toru tekau mā rua o ngā tau o Kīngi Arataherehe, arā kotahi tekau mā rua tau, kāhore ahau, ōku tēina rānei, i kai i te taro kāwana. 15 Otiia ko ngā kāwana ō mua, ko ērā i mua i ahau, he taimaha tā rātou ki te iwi; i tangohia hoki e rātou he taro, he wāina, i a rātou, me ētahi hekere hiriwa e whā tekau. Āe rā, i whakatupu rangatira anō ā rātou tāngata ki te iwi. Kīhai ia ahau i pērā, i wehi hoki ki te Atua. 16 I uaua tonu anō ahau ki te mahi i tēnei taiepa, kīhai hoki mātou i hoko whenua mō mātou; i huihuia atu anō hoki āku tāngata katoa ki reira ki te mahi.

17 Nā, kotahi rau e rima tekau i tāku tēpu, nō ngā Hūrai, nō ngā rangatira, hāunga ērā atu i haere mai nei ki a mātou i roto i ngā iwi i tētahi taha o mātou, i tētahi taha. 18 Nā, ko ngā mea i takā māku i te rā kotahi, kotahi pūru, e ono hipi, he mea pai; i takā anō ētahi manu māku, ā, kotahi i roto i ngā rā kotahi tekau, ko ngā tū wāina katoa, tōna nui; ahakoa ko tēnei katoa, kīhai ahau i mea ki te taro kāwana, nō te mea he taimaha rawa te hereherenga o tēnei iwi.

19 Kia mahara mai ki ahau, e tōku Atua, mō te pai, kia rite ki āku mea katoa i mea ai ahau ki tēnei iwi.

Nehemía verlig die skuldelas van die armes. Sy belangeloosheid.

1 EN daar het 'n groot geroep van die volk en van hulle vroue ontstaan teen hulle broers, die Jode;

2 en sommige het gesê: Ons seuns en ons dogters, ons is baie; ons wil koring hê, dat ons kan eet en lewe!

3 En ander het gesê: Ons lande en ons wingerde en ons huise moes ons verpand, sodat ons koring kon koop in die hongersnood!

4 En ander weer het gesê: Ons het op ons lande en ons wingerde geld geleen vir die belasting aan die koning.

5 En nou, ons vlees is soos die vlees van ons broers en ons kinders soos hulle kinders, en tog moet ons nou ons seuns en ons dogters tot slawe verneder, en van ons dogters is al verneder sonder dat ons daar iets aan kan doen, en ons lande en ons wingerde behoort aan ander.

6 En ek was baie verontwaardig toe ek hulle geroep en hierdie woorde hoor.

7 En ek het by myself beraadslaag en met die edeles en die leiers getwis en aan hulle gesê: Julle leen uit op woeker, elkeen aan sy broer! En ek het 'n groot vergadering teen hulle belê

8 en aan hulle gesê: Óns het ons Joodse broers wat aan die heidene verkoop was, na ons vermoë losgekoop; en tog verkoop júlle jul broers, sodat hulle hul aan ons moet verkoop. En hulle het geswyg en geen antwoord gevind nie.

9 Verder het ek gesê: Dit is nie goed wat julle doen nie. Moet julle nie in die vrees van onse God wandel ter wille van die smaad van die heidene, ons vyande, nie?

10 Ek self, my broers en my mense het ook aan hulle geld en koring geleen; laat ons tog hierdie lening kwytskeld.

11 Gee dan vandag nog hulle lande, hulle wingerde, hulle olyfbome en hulle huise aan hulle terug, en die honderdste deel van die geld en die koring, die mos en die olie wat julle aan hulle geleen het.

12 Daarop sê hulle: Ons sal dit teruggee en niks van hulle vorder nie; ons sal net so handel soos u gesê het. En ek het die priesters geroep en hulle laat sweer om volgens hierdie woord te handel.

13 Ook het ek my boesem uitgeskud en gesê: Mag God so elke man uitskud wat hierdie woord nie bevestig nie, uit sy huis en uit sy besitting; en mag hy so uitgeskud en leeg wees! Toe sê die hele vergadering: Amen! en hulle het die Here geprys. En die volk het volgens hierdie woord gehandel.

14 Ook van die dag af dat ek aangestel is om hulle goewerneur te wees in die land Juda, van die twintigste jaar af tot die twee-en-dertigste jaar van koning Artasásta, twaalf jaar lank, het ek en my broers die brood van goewerneurs nie geëet nie;

15 terwyl die vorige goewerneurs wat voor my was, die volk swaar belas het en van hulle brood en wyn geneem het, daarna veertig sikkels silwer. Hulle mense het ook heerskappy gevoer oor die volk; maar so het ek uit vrees vir God nie gedoen nie.

16 En ook by die werk aan hierdie muur het ek volhard sonder dat ons grond aangeskaf het, terwyl tog al my mense daar by die werk versamel was.

17 En die Jode, die leiers, honderd-en-vyftig man, sowel as die wat uit die heidene rondom ons na ons toe gekom het, was aan my tafel.

18 En wat vir elke dag berei is — een bees, ses uitgesoekte stuks kleinvee en voëls — is berei op my koste, en elke tien dae allerhande soorte wyn in oorvloed; en daarby het ek tog die brood van goewerneurs nie begeer nie, omdat die diens swaar was op hierdie volk.

19 Dink, my God, my ten goede, aan alles wat ek aan hierdie volk gedoen het!