Hakaraia 11

1 Whakatuwheratia ōu kūwaha, e Repanōna,

kia kai ai te ahi i ōu hīta!

2 Auē, e te kauri; kua hinga hoki te hīta,

kua pāhuatia ngā mea ātaahua!

Auē, e ngā oki o Pahana,

kua riro iho hoki te ngahere kāhore nei e taea atu!

3 He reo nō ngā hēpara e auē ana;

nō te mea kua oti tō rātou korōria te pāhua!

He reo nō ngā kūao raiona e ngengere ana;

nō te mea kua oti te whakapehapeha o Horano te pāhua!

Ngā Hēpara Tokorua

4 Ko te kupu tēnei a Ihowā, a tōku Atua: "Whāngaia ngā hipi, ngā mea e patua ana. 5 E patua ana hoki e ngā tāngata nāna, tē ai he whakahē ake; ko te kī a ō rātou kaihoko, ‘Kia whakapaingia a Ihowā; kua whiwhi hoki ahau ki te taonga’; kāhore hoki he manawapā o ō rātou hēpara ki a rātou. 6 E kore hoki ahau e manawapā ki ngā tāngata o te whenua ā muri ake nei," e ai tā Ihowā. "Engari, nā, ka tukua ngā tāngata ki te ringa o tōna hoa, o tōna hoa, ki te ringa anō o tōna kīngi; ā, mā rātou te whenua e patu; e kore anō ahau e whakaora i a rātou i roto i ō rātou ringa."

7 Nā, kei te whāngai ahau i ngā hipi e patua ana, i ngā mea iti anō o te kāhui. I tīkina anō e ahau ētahi tokotoko e rua mōku, tapā iho e ahau tētahi ko Ātaahua, tētahi tapā iho e ahau, ko ngā Paihere; nā, kei te whāngai ahau i ngā hipi. 8 He mea hātepe anō nāku ngā hēpara tokotoru i te marama kotahi; i whakarihariha hoki tōku wairua ki a rātou, ko ō rātou wairua hoki i whakarihariha ki ahau. 9 Kātahi ahau ka kī atu, "E kore koutou e whāngaia e ahau. Ko te mea mō te mate kia mate, ko te mea e hātepea kia hātepea; kia kai hoki ngā toenga i ngā kikokiko o tōna hoa, o tōna hoa."

10 Nā, kua mau ahau ki tōku tokotoko ki a Ātaahua, tapahia pūtia ana e ahau, he whakatakanga i tāku kawenata i whakaritea e ahau ki ngā iwi katoa. 11 Nā, kua whakatakā i taua rā; ā, mōhio tonu iho ngā mea iti o te kāhui i tatari ki ahau, nā Ihowā taua kupu.

12 I mea anō ahau ki a rātou, "Ki te mea e pai ana ki tā koutou titiro, hōmai tōku utu; ki te kāhore, kauaka." Nā, pāunatia mai ana tōku utu e rātou, e toru tekau hiriwa.

13 Nā, ka kī mai a Ihowā ki ahau, "Makā atu ki te kaihanga rīhi" – te utu pai i whakaritea mōku e rātou. Nā, ka mau ahau ki ngā hiriwa e toru tekau, ā, makā atu ana e ahau ki te kaihanga rīhi i te whare o Ihowā.

14 Kātahi ka tapahia pūtia e ahau te rua o ōku tokotoko, arā ngā Paihere, kia kore ai te tuākanatanga o Hūrā ki a Īharaira.

15 I kī mai anō a Ihowā ki ahau: "Tīkina anō ētahi mea a te hēpara wairangi māu. 16 Nō te mea, nā, ka ara i ahau tētahi hēpara i te whenua; e kore ia e tirotiro i ngā mea ka motuhia atu, e kore e rapu i ngā mea kua marara, e kore e rongoā i te mea he whati tōna, e kore anō e whāngai i te mea e toitū ana; engari ka kainga e ia te kikokiko o te mea mōmona, ko ō rātou matikuku tītaritaria rawatia e ia.

17 Auē te mate mō te hēpara hauwarea,

e whakarere ana i ngā hipi!

Ka pā te hoari ki tōna ringa,

ki tōna kanohi matau!

Ka memenge rawa tōna ringa,

ka pōuri rawa tōna kanohi matau!"

1 OPEN jou deure, o Líbanon, sodat vuur jou sederbome verteer!

2 Huil, o sipres, omdat die seder geval het, omdat die pragtige bome verwoes is! Huil, eike van Basan, omdat die ontoeganklike woud afgekap is.

3 Hoor! die gejammer van die herders, want hulle heerlikheid is verwoes. Hoor! die geknor van die jong leeus, want die pronkbosse van die Jordaan is verwoes.

Die goeie en die slegte herder.

4 SO sê die Here my God: Wees herder van die slagskape —

5 hulle kopers maak hulle dood, sonder om skuldig te voel; hulle verkopers sê: Geloofd sy die Here; ek word ryk! En hulle herders het geen medelyde met hulle nie.

6 Want Ek sal met die inwoners van die land geen medelyde meer hê nie, spreek die Here; maar kyk, Ek gaan die mense oorlewer, elkeen in die hand van sy naaste en in die hand van sy koning; en hulle sal die land verwoes, en Ek sal uit hulle hand nie red nie.

7 En ek het die slagskape — waarlik ellendige skape! — opgepas; en ek het vir my twee stawwe geneem. Die een het ek genoem: Lieflikheid, en die ander het ek genoem: Samebinding; en ek het die skape opgepas.

8 En ek het die drie herders in een maand vernietig. Toe het my siel ongeduldig geword oor hulle, terwyl hulle siel ook van my afkerig geword het.

9 Daarop het ek gesê: Ek wil julle nie meer oppas nie — wat sterwend is, laat sterwe; en wat verlore gaan, laat verlore wees, en laat die wat oorbly, mekaar se vleis verslind!

10 Toe het ek my staf Lieflikheid geneem en dit verbreek, om my verbond wat ek met al die volke gesluit het, te verbreek.

11 En dit is op dié dag verbreek. En so het die ellendiges onder die skape wat op my ag gegee het, bemerk dat dit 'n woord van die Here was.

12 Daarop sê ek vir hulle: As dit goed is in julle oë, gee dan my loon; en so nie, laat dit dan staan. Toe het hulle my loon afgeweeg: dertig sikkels silwer.

13 Hierop sê die Here vir my: Gooi dit vir die pottebakker — die heerlike prys waarmee Ek deur hulle gewaardeer is! En ek het die dertig sikkels silwer geneem en dit in die huis van die Here vir die pottebakker gegooi.

14 Toe het ek my tweede staf, Samebinding, verbreek, om die broederskap tussen Juda en Israel te verbreek.

15 Daarop sê die Here vir my: Neem weer vir jou die gereedskap van 'n herder, van 'n dwase.

16 Want kyk, Ek sal 'n herder verwek in die land; na wat verlore is, sal hy nie omkyk nie; wat verstrooi is, nie opsoek nie; en wat gebroke is, nie genees nie; en wat nog regop staan, nie versorg nie. Maar die vleis van die vettes sal hy eet en selfs hulle kloue afruk.

17 Wee die slegte herder wat die skape in die steek laat! Mag die swaard sy arm tref en sy regteroog! Mag sy arm heeltemal verdor en sy regteroog heeltemal verduister word!