Publicidade

2 Coríntios 1

AVM
He Mihi

1 Pāora, i paingia e te Atua hei āpōtoro Īhu Karaiti, te teina hoki, Tīmoti,

Ki te hāhi a te Atua i Koriniti, rātou ko te hunga tapu katoa i Akāia puta noa:

2 Kia tau ki a koutou te aroha noa me te rangimārie, he mea te Atua, tātou Matua, te Ariki hoki, Īhu Karaiti.

Ka Whakawhetai a Pāora ki te Atua

3 Kia whakapaingia te Atua, te Matua o tātou Ariki, o Īhu Karaiti, te Matua o ngā mahi tohu, te Atua o te whakamārie katoa; 4 ko ia hoki te kaiwhakamārie i a mātou i ō mātou pāweratanga katoa, e taea ai e mātou te whakamārie te hunga e pēhia ana e te aha, e te aha, te whakamārie e whakamārie nei te Atua i a mātou. 5 I te mea kei te hira tonu ngā mamae o te Karaiti i roto i a mātou, kei te pērā anō te hira o mātou whakamārietanga i roto i a te Karaiti. 6 , ahakoa tūkinotia mātou, he mea tēnā kia whakamārietia ai, kia whakaorangia ai koutou; ahakoa rānei whakamārietia mātou, he mea tēnā kia whakamārietia ai koutou, koia tēnā e mahi , i a koutou ka whakaririka kau ki aua mamae e mamae nei hoki mātou. 7 E ū ana hoki mātou whakaaro ki a koutou, i te mōhio iho, ka uru koutou ki ngā mamae, ka uru anō hoki koutou ki te whakamārietanga.

8 Kāhore hoki mātou e pai kia ngaro i a koutou, e ōku tēina, te pāweratanga i tūpono ki a mātou i Āhia, te tino taimaha o te pēhanga i a mātou, nuku noa atu i mātou kaha, poroporoaki ana mātou ki te ora. 9 Āe, i roto anō i a mātou te kupu te mate, kia kaua ō mātou whakaaro e ū ki a mātou anō, engari ki te Atua, ki te kaiwhakaara i te hunga mate. 10 Nāna mātou i whakaora i taua mate nui, ā, e whakaora anō ia. E ū ana ō mātou whakaaro ki a ia, tērā ia e whakaora tonu i a mātou; 11 me koutou hoki ka āwhina tahi , ki koutou īnoi mātou; kia whakawhetai te tokomaha mātou, te aroha noa te tokomaha i hōmai ki a mātou.

Ka Rerekē ngā Whakaaro o Pāora

12 Ko mātou whakamanamana hoki ko tēnei, ko te whakaaetanga ake o mātou hinengaro, kei runga i te tapu, i te tapatahi o te Atua, ehara i te mea kei runga i te kikokiko mōhio, engari i te Atua aroha noa, mātou whakahaere i te ao, ki a koutou rawa anō ia. 13 Ehara hoki mātou e tuhituhi atu nei ki a koutou i te mea i koutou e kōrero i te pukapuka, e whakaae ; ā, e ū ana tōku whakaaro, e whakaae koutou taea noatia te mutunga; 14 me koutou anō i whakaae mai ko tētahi wāhi ki a mātou, ko mātou koutou e whakamanamana ai, pērā hoki me koutou, ko koutou mātou e whakamanamana ai i te o tātou Ariki, o Īhu.

15 , i tōku whakapono ki tēnei, i mea ahau kia haere atu i mua ki a koutou, kia rua ai painga ki a koutou; 16 kia tika atu koutou ki Makeronia, ā, kia hoki mai i Makeronia ki a koutou, ā, koutou e whakatika atu tāku haere ki Hūria. 17 , i ahau ka whakaaro i tēnei, i hanga noa iho rānei tōku ngākau? He whakaaro rānei te kikokiko ōku whakaaro e mea ai ahau, "Āe, āe, kāhore, kāhore?"

18 Otirā, i te mea he pono te Atua, ehara mātou kupu ki a koutou i te "Āe," i te "Kāhore." 19 Ko te Tama hoki a te Atua, ko Īhu Karaiti, i kauwhautia e mātou i roto i a koutou, arā e ahau, e Hirawanu, e Tīmoti, ehara i te "Āe," i te "Kāhore" rānei, engari he "Āe" i roto i a ia. 20 Pēwhea ake hoki te maha o ngā kupu hōmai a te Atua, kei roto tonu i a ia te "Āe"; ā, roto mai hoki i a ia te "Āmine," hei korōria te Atua i roto i a tātou. 21 , ko te kaiwhakaū i a mātou me koutou i roto i a te Karaiti, ko te kaiwhakawahi i a tātou, ko te Atua; 22 nāna tātou i hīri, nāna hoki i hōmai te wāhi tuatahi, arā te Wairua ki roto ki ō tātou ngākau.

23 , ka karanga ahau ki te Atua hei kaititiro tōku wairua, he tohu nāku i a koutou haere wawe atu ai ahau ki Koriniti. 24 Ehara i te mea hei rangatira mātou koutou whakapono, engari hei hoa mahi mātou i te hari koutou; te whakapono hoki koutou i ai.

1 Paulo, apóstolo de Jesus Cristo pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus que está em Corinto, e a todos os irmãos santos que estão em toda a Acaia.

2 A vós, graça e paz da parte de Deus, nosso Pai, e da parte do Senhor Jesus Cristo!

3 Bendito seja Deus, o Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai das miseri­córdias, Deus de toda a consolação,

4 que nos conforta em todas as nossas tribulações, para que, pela consolação com que nós mesmos somos consolados por Deus, possamos consolar os que estão em qualquer angústia!

5 Com efeito, à medida que em nós crescem os sofrimentos de Cristo, crescem também por Cristo as nossas consolações.

6 Se, pois, somos atribulados, é para vossa consolação e salvação. Se somos consolados, é para vossa consolação, a qual se efetua em vós pela paciência em tole­rar os sofrimentos que nós mesmos suportamos.

7 A nossa esperança a respeito de vós é firme: sabemos que, como sois companheiros das nossas aflições, assim também o sereis da nossa consolação.

8 Não queremos, irmãos, que igno­reis a tribulação que nos sobreveio na Ásia. Fomos maltratados ali desmedidamente, além das nossas forças, a ponto de termos perdido a esperanç­a de sair com vida.

9 Sentíamos dentro de nós mesmos a sentença de morte, para que aprendêssemos a pôr a nossa confiança não em nós, mas em Deus, que ressuscita os mortos.

10 Ele nos livrou e nos livrará de tamanhos perigos de morte. Sim, esperamos que ainda nos livrará

11 se nos ajudardes também vós com orações em nossa intenção. Assim essa graça, obtida por intervenção de muitas pessoas, lhes será ocasião de agradecer a Deus a nosso respeito.

12 A razão da nossa glória é esta: o testemunho da nossa consciência de que, no mundo e particularmente entre vós, temos agido com santidade e sinceridade diante de Deus, não conforme o espírito de sabedoria do mundo, mas com o socorro da graça de Deus.

13 Em verdade, não vos queremos dizer coisa alguma diferente da que ledes em nossas cartas, e que compreendeis. E espero que reco­nheçais até o fim,

14 como aliás o tendes em parte reconhecido, que nós somos a vossa glória, exatamente como vós sereis a nossa, no dia do Senhor Jesus.

15 Foi nesta persuasão que eu resolvera primeiro ir ter convosco, para que recebêsseis uma dupla alegria:

16 eu passaria por vós ao dirigir-me à Macedônia e, ao voltar da Macedônia, iria novamente visitar-vos e de seria por vós conduzido até a Judeia.

17 Formando esse plano, terei usado de leviandade? Ou são puramente humanas as resoluções que tomo, de modo que haja em mim o "sim" e depois o "não"?

18 Deus é testemunha de que, quando vos dirijo a palavra, não existe um "sim" e depois um "não".

19 O Filho de Deus, Jesus Cristo, que nós, Silvano, Timóteo e eu, vos temos anunciado, não foi "sim" e depois "não", mas sempre foi "sim".

20 Porque todas as promessas de Deus são "sim" em Jesus. Por isso, é por ele que nós dizemos Amém à glória de Deus.

21 Ora, quem nos confirma a nós e a vós em Cristo, e nos consagrou, é Deus.

22 Ele nos marcou com o seu selo e deu aos nossos corações o penhor do Espírito.

23 Invoco a Deus por testemunha: juro por minha vida que foi para vos poupar que não voltei a Corinto.

24 Não porque pretendamos dominar sobre a vossa . Queremos ape­nas contribuir para a vossa alegria, porque, quanto à , estais firmes.

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-05_19-25-13-