1 Nā, he whakarite atu tēnei nā mātou ki a koutou, e ōku tēina, i te aroha noa o te Atua kua hōmai nei ki ngā hāhi o Makeronia; 2 ahakoa he nui te whakamātautauranga a ngā mate, whakaputaina nuitia ana mai e te nui o tō rātou koa, i roto i tō rātou tino rawakoretanga, ngā tahua o tā rātou manaaki. 3 Ko ahau hei kaiwhakaatu, hihiko tonu rātou ki te tāpae i ngā mea i taea e rātou, āe rā, i ngā mea anō kīhai i taea e rātou; 4 me te nui o tā rātou tohe ki a mātou, kia manako mātou ki tēnei aroha noa, kia uru tahi hoki ki te mahi ki te hunga tapu. 5 Kīhai hoki rātou i pērā me tā mātou i whakaaro ai, engari i te tuatahi tuku ana rātou i a rātou anō ki te Ariki, ki a mātou hoki i runga i tā te Atua i pai ai. 6 Koia mātou i whakahau ai i a Taituha, nāna hoki tēnā mahi i tīmata, māna anō e whakaoti tēnei aroha noa hoki i roto i a koutou. 7 Nā, e hua nā i a koutou ngā mea katoa, te whakapono, te whai kupu, te mātauranga, te whakaaro hōhonu, me tō koutou aroha anō ki a mātou, kia hua anō hoki tēnei mahi aroha noa a koutou.
8 Ehara tāku i te kōrero ā-ture, engari he mea i te kakama o ērā atu, hei whakamātautau anō i te pono o tō koutou aroha. 9 E mātau ana hoki koutou ki te aroha noa o tō tātou Ariki, o Īhu Karaiti, arā, i a ia e whai taonga ana, whakarawakoretia iho ana ia, he whakaaro ki a koutou, kia whai taonga ai koutou i tōna rawakoretanga.
10 Ā, ka hoatu nei ahau i tōku whakaaro mō tēnei. He mea pai hoki tēnei mō koutou, ko koutou nā te tuatahi ki te tīmata i tērā tau, ehara i te mea ko te mahi anake, engari ko te hiahia anō hoki. 11 Nā, ināianei whakaotia hoki te mahi; i hihiko nā te whakaaro i mua, kia whai otinga hoki i roto i tō koutou kaha. 12 Ki te mea hoki kei konā te ngākau hihiko, ka whakaaroa ko ngā mea i te tangata, hāunga ngā mea kāhore i a ia.
13 Ehara tāku kōrero i tēnei, kia māmā ai ētahi, ā, ko koutou kia taimaha, 14 engari kia taurite; ko ngā mea a koutou i hira i tēnei wā hei mea mō tō rātou hapa, ā, ko ngā mea a rātou e hira hei mea mā koutou ina hapa; kia rite ai. 15 Kia pērā me te mea i tuhituhia, "Ko te tangata i nui tāna whakaemi kāhore he tuhene; ko te tangata i nohinohi tāna kīhai i hapa."
16 Otiia, me whakawhetai atu ki te Atua, nāna nei i hōmai ki roto ki te ngākau o Taituha taua kakama mō koutou. 17 I tahuri mai hoki ia ki tā mātou whakahau; he nui nō tōna kakama i hihiko ai ia ki te haere atu ki a koutou. 18 Ā, nā mātou i tono tahi atu me ia te teina, kua pakū nei ki ngā hāhi katoa te whakamoemiti ki a ia i roto i te rongopai; 19 ā, ehara i te mea ko tērā anake, engari i whiriwhiria anō hoki ia hei hoa haere mō mātou, ki te kawe i tēnei aroha noa e mahia nei e mātou hei whakakorōria mō te Ariki, hei whakakite hoki i tō mātou hihiko.
20 Me te tūpato anō, kei whai kupu tētahi tangata ki a mātou mō ēnei taonga maha e whakahaerea nei e mātou; 21 e whakaaro ana hoki mātou ki ngā mea rangatira, ehara i te mea i te aroaro anake o te Ariki, engari i te aroaro anō o ngā tāngata.
22 Ā, kua tonoa atu anō e mātou hei hoa mō rāua tō mātou teina, kua maha nei ō mātou kitenga i tōna uaua i ngā mea maha, heoi nui kē atu tōna uaua ināianei, nā te nui o te ū o tōna whakaaro ki a koutou. 23 Ki te ui tētahi mō Taituha ko ia tōku hoa, he hoa mahi nōku ki a koutou; ki te ui rānei mō ō mātou tēina, he karere rātou nā ngā hāhi, he korōria nō te Karaiti. 24 Nā, whakakitea e koutou ki a rātou i te aroaro o ngā hāhi te tohu o tō koutou aroha, o tā mātou whakamanamana hoki mō koutou.
1 Desejamos dar-vos a conhecer, irmãos, a graça que Deus concedeu às igrejas da Macedônia.
2 Em meio a tantas tribulações com que foram provadas, espalharam generosamente e com transbordante alegria, apesar de sua extrema pobreza, os tesouros de sua liberalidade.
3 Sou testemunha de que, segundo as suas forças, e até além dessas forças, contribuíram espontaneamente
4 e nos pediam com muita insistência o favor de poderem se associar neste socorro destinado aos irmãos.
5 E ultrapassaram nossas expectativas. Primeiro deram-se a si mesmos ao Senhor e, depois, a nós, pela vontade de Deus.
6 De maneira que recomendamos a Tito que leve a termo entre vós essa obra de caridade, como havia começado.
7 Vós vos distinguis em tudo: na fé, na eloquência, no conhecimento, no zelo de todo gênero e no afeto para conosco. Cuidai de ser notáveis também nessa obra de caridade.
8 Não o digo como quem manda, mas, para exemplo do zelo dos outros, quisera pôr em prova a sinceridade de vossa caridade.
9 Vós conheceis a bondade de nosso Senhor Jesus Cristo. Sendo rico, se fez pobre por vós, a fim de vos enriquecer por sua pobreza.
10 Aqui vos dou apenas um conselho. Isso vos convém. Há um ano fostes os primeiros, não só a iniciar esta obra, mas mesmo os primeiros a sugeri-la.
11 Agora, pois, levai a termo a obra, para que, como houve prontidão em querer, assim também haja para a concluir, segundo as vossas posses.
12 Quando se dá de bom coração segundo as posses (evidentemente não do que não se tem), sempre se é bem recebido.
13 Não se trata de aliviar os outros fazendo-vos sofrer penúria, mas sim que haja igualdade entre vós.
14 Nas atuais circunstâncias, vossa abundância supra a indigência daqueles, para que, por seu turno, a abundância deles venha a suprir a vossa indigência. Assim reinará a igualdade,
15 como está escrito: O que colheu muito não teve sobra; e o que pouco colheu não teve falta (Ex 16,18).
16 Bendito seja Deus, por ter posto no coração de Tito a mesma solicitude por vós.
17 Não só recebeu bem o meu pedido, mas, no ardor do seu zelo, espontaneamente partiu para vos visitar.
18 Juntamente com ele enviamos o irmão, cujo renome na pregação do Evangelho se espalha em todas as igrejas.
19 Não só isso, mas foi destinado também pelos sufrágios das igrejas para nosso companheiro de viagem, nessa obra de caridade, que por nós é administrada para a glória do Senhor, em testemunho da nossa boa vontade.
20 Queremos evitar assim que alguém nos censure por motivo dessa importante coleta que empreendemos,
21 porque procuramos fazer o bem, não só diante do Senhor, senão também diante dos homens.
22 Com eles enviamos ainda outro nosso irmão, cujo zelo pudemos comprovar várias vezes e em diversas ocasiões. Desta vez se mostrará ainda mais zeloso, em razão da grande confiança que tem em vós.
23 Quanto a Tito, é o meu companheiro e o meu colaborador junto de vós; quanto aos nossos irmãos, são legados das igrejas, que são a glória de Cristo.
24 Portanto, em presença das igrejas, demonstrai-lhes vossa caridade e o verdadeiro motivo da ufania que sentimos por vós.