Publicidade

Eclesiastes 3

AVM
He ngā Mea Katoa

1 He tāima anō kua takoto ngā mea katoa, me te ngā meatanga katoa i raro i te rangi:

2 he e whānau ai, he e mate ai;

he e whakatō ai, he e hūtia ai te mea i whakatōkia;

3 he e patu ai, he e rongoā ai;

he e wāwāhi iho ai, he e hanga ake ai;

4 he e tangi ai, he e kata ai;

he e auē ai, he e kanikani ai;

5 he e ākiritia atu ai ngā kōhatu,

he e kohikohia ai ngā kōhatu,

he e awhi ai, he e kore ai e awhi;

6 he e rapu ai, he e ngaro ai;

he e tiaki ai, he e ākiri atu ai;

7 he e haehae ai, he e tuitui ai;

he e whakarongo puku ai, he e kōrero ai;

8 he e aroha ai, he e mauāhara ai;

he e whawhai ai, he e mau ai te rongo.

Te Mahi mai te Atua

9 He aha te pai ki te kaimahi i tāna mea i māuiui ai ia? 10 Kua kite ahau i te raruraru e hōmai ana e te Atua ki ngā tama a te tangata hei whakararu i a rātou. 11 I hangā e ia ngā mea katoa kia ātaahua i tōna anō; ā, i whakanohoia e ia te ao ki ō rātou ngākau, engari kia kaua te tangata e kite i te Atua mahi i mahi ai, mai i te tīmatanga ā taea noatia te mutunga. 12 E mōhio ana ahau kāhore he mea pai atu rātou i te ngākau hari, i te mahi i te pai i a rātou e ora ana; 13 ā, he mea hoki te Atua kia kai ngā tāngata katoa, kia inu, kia kite anō hoki i te pai o rātou māuiui katoa. 14 E mōhio ana ahau ko ngā mea katoa e hangā ana e te Atua, ka mau tonu ā ake ake; e kore tētahi mea e honoa mai, e kore anō hoki tētahi wāhi e tangohia atu. I meatia hoki e te Atua kia wehi ai ngā tāngata i tōna aroaro. 15 Ko mua mea koia anō tēnei ināianei; , ko te mea e puta mai ā mua kua puta noa ake; e rapua ana anō e te Atua te mea onamata.

He Tūkino i roto i te Ao

16 , i kitea anō e ahau i raro i te , ko te wāhi o te whakawā i reira ia te kino, ā, ko te wāhi o te tika ko te kino i reira. 17 Ka mea ahau i roto i tōku ngākau, "Tērā e whakawākia e te Atua te tangata tika rāua ko te tangata kino; te mea kua takoto te i reira ngā meatanga katoa, ngā mahi katoa."

18 I mea ahau i roto i tōku ngākau, "te mea ngā tama a te tangata, he mea te Atua hei whakaatu i a rātou, kia kite ai rātou he pērā noa iho rātou i te kararehe." 19 Ko te mea hoki e ana ki ngā tama a te tangata, e ana ki ngā kararehe; kotahi tonu te mea e ana ki a rātou; ko te matenga o tētahi rite tonu ki te matenga o tētahi. Āe , kotahi tonu anō manawa ō rātou katoa; kīhai hoki te tangata i hipa ake i te kararehe; he horihori hoki te katoa. 20 E haere ana te katoa ki te wāhi kotahi; te puehu nei te katoa, ka hoki anō te katoa ki te puehu. 21 Ko wai e mātau ana ki te wairua o te tangata, e haere ana rānei ki runga, ki te wairua rānei o te kararehe, mehemea rānei e heke iho ana ki raro ki te whenua?

22 , ka kite ahau kāhore he pai nui atu i tēnei, arā kia koa te tangata ki āna mahi; ko te wāhi hoki tērā māna; wai ia e whakahoki mai, e mea kia kite i ngā mea e puta mai i muri i a ia?

1 Para tudo um tempo, para cada coisa um momento debaixo do céu:

2 tempo de nascer e tempo de morrer; tempo de plantar e tempo de arrancar o que se plantou.

3 Tempo de matar e tempo de curar; tempo de demolir e tempo de construir.

4 Tempo de chorar e tempo de rir; tempo de gemer e tempo de dançar.

5 Tempo de atirar pedras e tempo de ajuntá-las; tempo de abraçar e tempo de apartar-se.

6 Tempo de procurar e tempo de perder; tempo de guardar e tempo de jogar fora.

7 Tempo de rasgar e tempo de costurar; tempo de calar e tempo de falar.

8 Tempo de amar e tempo de odiar; tempo de guerra e tempo de paz.

9 Que proveito tira o trabalhador de sua obra?

10 Vi o trabalho que Deus impôs aos homens, para que nele se ocupassem.

11 As coisas que Deus fez são boas a seu tempo. Ele pôs, além disso, no seu coração, a duração inteira, sem que ninguém possa compreender a obra divina de um extremo ao outro.

12 Assim, concluí que nada é melhor para o homem do que alegrar-se e procurar o bem-estar durante sua vida.

13 Igualmente é dom de Deus que todos possam comer, beber e gozar do fruto de seu trabalho.

14 Reconheci que tudo o que Deus faz dura para sempre, sem que se possa ajuntar nada, nem nada suprimir. Deus procede dessa maneira para ser temido.

15 Aquilo que é, existia, e aquilo que de ser, existiu; Deus chama de novo o que passou.

16 Debaixo do sol, observei ainda o seguinte: a injustiça ocupa o lugar do direito, e a iniquidade toma o lugar da justiça.

17 Então, disse comigo mesmo: "Deus julgará o justo e o ímpio, porque um tempo para cada coisa e um tempo para cada obra".

18 Eu disse comigo mesmo a respeito dos homens: "Deus quer prová-los e mostrar-lhes que, quanto a eles, são semelhantes aos animais".

19 Porque o destino dos filhos dos homens e o destino dos animais é o mesmo, um mesmo fim os espera. Tanto morre um como o outro. A ambos foi dado o mesmo sopro. A vantagem do homem sobre o animal é nula, porque tudo é vão.

20 Todos caminham para um mesmo lugar. Todos saem do e para o voltam.

21 Quem sabe se o sopro de vida dos filhos dos homens se eleva para o alto e o sopro de vida dos animais desce para a terra?

22 E verifiquei que nada de melhor para o homem do que alegrar-se com o fruto de seus trabalhos. Esta é a parte que lhe toca. Pois, quem lhe dará a conhecer o que acontecerá com o volver dos anos?

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-05_19-25-13-