1 I muri i ēnei mea ka whakanuia e Kīngi Ahahueruha a Hāmana tama a Hamerata Akaki, hāpainga ana ia ki runga, whakanekehia ake ana tōna torōna ki runga ake i o ngā rangatira katoa e noho ana i a ia. 2 Nā, kei te tuohu, kei te koropiko ki a Hāmana ngā tāngata katoa a te kīngi i te Kūwaha o te Kīngi; ko tā te kīngi whakahau hoki tēnā mōna. Ko Mororekai ia kīhai i tuohu, kīhai i piko.
3 Kātahi ka mea ngā tāngata a te kīngi i te Kūwaha o te Kīngi ki a Mororekai, "He aha koe i takahi ai i tā te kīngi whakahau?" 4 Kōrero noa rātou ki a ia i ia rā, i ia rā, heoi kīhai ia i rongo ki a rātou. Nā, kōrerotia ana e rātou ki a Hāmana, kia kitea ai e ū rānei ngā mea a Mororekai; kua whakaaturia hoki e ia ki a rātou he Hūrai ia.
5 Ā, nō te kitenga o Hāmana kīhai a Mororekai i tuohu, kīhai i piko ki a ia, nā, kī tonu a Hāmana i te riri. 6 Otiia i whakahāwea tōna whakaaro ki te whakapā ringa ki a Mororekai anake, kua oti hoki te kōrero ki a ia te iwi o Mororekai. Nā reira i whai ai a Hāmana kia whakangaromia ngā Hūrai katoa i te kīngitanga katoa o Ahahueruha, arā te iwi o Mororekai.
7 I te marama tuatahi, arā i te marama Nihana, i te tekau mā rua o ngā tau o Kīngi Ahahueruha, ka makā te Puri, arā te rota ki te aroaro o Hāmana i tēnei rā, i tēnei rā, i tēnei marama, i tēnei marama ā te tekau mā rua rā anō, arā te marama Arara.
8 Nā, ka mea a Hāmana ki a Kīngi Ahahueruha, "Tēnei tētahi iwi kei te tohatoha haere, kei te marara noa atu i roto i ngā iwi o ngā kāwanatanga katoa o tōu kīngitanga; ā, ko ā rātou ture he rerekē i a ngā iwi katoa; kāhore hoki rātou e mahi i ā te kīngi ture. Nā, ehara i te mea pai mō te kīngi kia tukua tā rātou. 9 Ki te pai te kīngi, me tuhituhi kia whakangaromia rātou, ā, māku e pāuna atu kia tekau mano taranata hiriwa ki ngā ringa o te hunga mahi i tā te kīngi mahi, kia kawea ki ngā whare taonga o te kīngi."
10 Nā, ka unuhia e te kīngi tōna mōwhiti i tōna ringa, ā, hoatu ana ki a Hāmana tama a Hamerata Akaki, ki te hoariri o ngā Hūrai. 11 Ā, ka mea te kīngi ki a Hāmana, "Ka hoatu te hiriwa ki a koe, te iwi anō hoki, kia meatia ki a rātou tāu e pai ai."
12 Kātahi ka karangatia ngā karaipi a te kīngi i te marama tuatahi, i te tekau mā toru o ngā rā o taua marama, ā, ka tuhituhia ngā mea katoa i whakahaua e Hāmana ki ngā kāwana a te kīngi, rātou ko ngā kāwana iti o tēnei kāwanatanga, o tēnei kāwanatanga, ki ngā rangatira hoki o tēnei iwi, o tēnei iwi; ki tēnei kāwanatanga, ki tēnei kāwanatanga, he mea whakarite ki tō reira reo; i tuhituhia i runga i te ingoa o Kīngi Ahahueruha, hīri rawa ki te mōwhiti o te kīngi. 13 Nā, ka tukua ngā pukapuka kia kawea e ngā kaikawe pukapuka ki ngā kāwanatanga katoa a te kīngi, kia whakangaromia, kia patua, kia hunā ngā Hūrai katoa, te taitama, me te koroheke, ngā kōhungahunga, me ngā wāhine, kia kotahi tonu te rā, i te tekau mā toru o ngā rā i te tekau mā rua o ngā marama, arā o te marama Arara, kia pāhuatia hoki ō rātou taonga. 14 Ko ngā kōrero i tuhituhia, mō te ture kia hoatu ki ngā kāwanatanga katoa, i whakakitea nuitia ki ngā iwi katoa, kia tatanga ai rātou i taua rā.
15 Haere ana ngā kaikawe pukapuka, he mea whakahohoro e te kupu a te kīngi, i hoatu anō te ture i Huhana, i te whare kīngi. Nā, noho ana te kīngi rāua ko Hāmana ki te inu; raruraru tonu ia te pā, a Huhana.
1 Depois desses acontecimentos, o rei Assuero elevou em dignidade Amã, filho de Amadates, o agagita, e lhe deu um lugar acima de todos os grandes que o rodeavam.
2 Todos os servos do rei, que estavam a serviço de sua porta, dobravam o joelho e prostravam-se diante de Amã, por ordem expressa do rei. Mardoqueu, porém, não queria nem dobrar o joelho, nem prostrar-se.
3 "Por que – diziam-lhe os servos que estavam à porta real – desobedeces assim à ordem do rei?"
4 E como lhe repetissem isso todos os dias, sem que ele fizesse conta, denunciaram-no a Amã, para ver se Mardoqueu persistiria em sua resolução, pois ele lhes havia dito que era judeu.
5 Amã viu que Mardoqueu não queria nem inclinar-se, nem prostrar-se diante dele e isso o pôs em cólera.
6 Mas teve como pouco vingar-se só de Mardoqueu, cuja raça conhecia, e procurou um meio de exterminar a nação de Mardoqueu, todos os judeus do reino de Assuero.
7 No primeiro mês, chamado Nisã, do ano doze de Assuero, foi lançado o "Pur", isto é, a sorte, diante de Amã, para cada dia e para cada mês, até o duodécimo mês, que é Adar.
8 Então, Amã disse ao rei Assuero: "Há em todas as províncias do teu reino uma nação dispersa e separada das outras. Suas leis são diferentes das dos demais povos e se nega a observar as leis do rei. Não convém aos interesses do rei deixar essa gente em paz.
9 Se ao rei lhe parece bem, dê-se ordem de fazê-los perecer, e eu pesarei dez mil talentos de prata nas mãos dos funcionários, para que os recolham ao tesouro real".
10 Tirando o anel de seu dedo, o rei o entregou a Amã, filho de Amadates, o agagita, o opressor dos judeus.
11 "Eu te entrego – disse-lhe – esse dinheiro e ao mesmo tempo esse povo; faze dele o que quiseres."
12 No dia treze do primeiro mês, foram convocados os escribas reais. Foram escritas pontualmente todas as ordens do rei aos sátrapas do rei, aos governadores de cada província e aos príncipes de cada nação, a cada província segundo sua escritura e a cada nação em sua língua própria. O edito estava assinado com o nome de Assuero e levava o anel real.
13 Foram expedidas cartas, por correios, para todas as províncias do rei, a fim de destruir, matar e exterminar todos os judeus, jovens, velhos, crianças e mulheres, num só dia, no dia treze do duodécimo mês, chamado Adar, e a fim de entregar ao saque os seus despojos.
14 Uma cópia do edito, que devia ser promulgado em cada província, foi enviada a todos os povos, para que todos estivessem preparados para o dia marcado.
15 Por ordem do rei, os correios partiram imediatamente. O edito foi publicado primeiro na fortaleza de Susa. E enquanto o rei bebia acompanhado de Amã, a consternação reinava na cidade de Susa.