Publicidade

Ester 9

AVM
Te Patunga o ngā Hoariri o ngā Hūrai

1 , i te tekau rua o ngā marama, arā i te marama Arara, i te tekau toru o ngā , i te mea ka tata te mahia te kupu a te kīngi, me tāna ture, i te anō i hua ai ngā hoariri o ngā Hūrai ka taea e rātou. Otiia, i puta anō, te mea i taea e ngā Hūrai te hunga i kino ki a rātou. 2 Ka huihui ngā Hūrai ki ō rātou i ngā kāwanatanga katoa a Kīngi Ahahueruha, he mea kia ai ngā ringa ki te hunga e whai ana kia mate rātou; ā, kīhai tētahi i ki rātou aroaro; kua tau hoki rātou wehi ki ngā iwi katoa. 3 Ā, ko ngā rangatira katoa o ngā kāwanatanga, me ngā kāwana, me ngā kāwana iti, me ngā kaimahi i te mahi a te kīngi, i āwhina i ngā Hūrai; te mea kua tau te wehi o Mororekai ki a rātou. 4 He nui hoki a Mororekai i roto i te whare o te kīngi, ā, i pakū tōna rongo ki ngā kāwanatanga katoa; kua nui haere hoki taua tangata, a Mororekai.

5 , patua iho e ngā Hūrai ō rātou hoariri katoa ki te hoari, he parekura, he whakangaromanga; meatia ana e rātou rātou i pai ai ki te hunga i kino ki a rātou. 6 I Huhana anō, i te whare kīngi, e rima rau ngā tāngata i patua, i whakangaromia e ngā Hūrai. 7 Ko Parahanarata anō, ko Rarapono, ko Ahapata, 8 ko Porata, ko Araria, ko Arirata, 9 ko Paramahata, ko Arihai, ko Arirai, ko Waietata, 10 ko ngā tama kotahi tekau a Hāmana tama a Hamerata, a te hoariri o ngā Hūrai, patua iho e rātou; kīhai ia ō rātou ringa i ki ngā taonga.

11 I taua ka kawea ki te kīngi te tokomaha o te hunga i patua ki Huhana, ki te whare kīngi. 12 , ka mea te kīngi ki a Kuīni Ehetere, "E rima rau ngā tāngata kua patua nei e ngā Hūrai, huna rawa ki Huhana, ki te whare kīngi, me ngā tama kotahi tekau a Hāmana; i pēhea rātou i ērā kāwanatanga a te kīngi? He aha hoki tāu e mea nei māu? Ka hoatu hoki ki a koe. He aha ake tāu e tono ai? Ā, ka meatia."

13 Anō ko Ehetere, "Ki te pai te kīngi, tukua ngā Hūrai i Huhana, āpōpō kia mea i ngā mea o te ture o tēnei , kia whakairihia ngā tama kotahi tekau a Hāmana ki runga ki te rākau."

14 , ka mea te kīngi kia meatia tēnei, ā, ka hōmai te ture i Huhana, , whakairihia ana ngā tama kotahi tekau a Hāmana. 15 Ā, i huihui ngā Hūrai i Huhana, i te tekau whā anō o ngā o te marama Arara, ā, e toru rau ngā tāngata i patua e rātou i Huhana; kīhai ia ō rātou ringa i ki ngā taonga.

16 , ko ērā atu Hūrai o ngā kāwanatanga a te kīngi, i huihui rātou, ā, ana ki runga, kia ora ai rātou. , ka ō rātou manawa i ō rātou hoariri, ā, patua iho e rātou o te hunga i kino ki a rātou e whitu tekau rima mano; kīhai anō ia ō rātou ringa i ki ngā taonga. 17 I meinga tēnei i te tekau toru anō o ngā o te marama Arara; i te tekau whā hoki ka te manawa, waiho iho e rātou hei te kai hākari, te hari.

Te Hākari o Pūrimi

18 Engari ko ngā Hūrai i Huhana, i huihui i te tekau toru o ngā o taua marama, i te tekau whā anō, ā, te tekau rima ka whakatā; waiho iho e rātou hei te kai hākari, te hari.

19 reira ngā Hūrai e noho ana i ngā koraha, i ngā taiepakore, i mea ai ko te tekau whā o ngā o te marama Arara hei te hari, te kai hākari, hei pai, e tuku tahua ai tētahi ki tētahi.

20 , ka tuhituhia e Mororekai ēnei mea katoa, ā, tukua ana e ia ngā pukapuka ki ngā Hūrai katoa o ngā kāwanatanga katoa a Kīngi Ahahueruha, ki ngā mea e tata ana, ki ngā mea i tawhiti, 21 kia whakapūmautia te tikanga rātou, kia whakaritea te tekau whā o ngā o te marama Arara, me te tekau rima anō o ngā o taua marama, i ia tau, i ia tau, 22 kia rite ki ngā i ai te manawa o ngā Hūrai i ō rātou hoariri, ki te marama anō i puta ai rātou tangi hei hari, rātou pōuri hei pai, kia meinga hei kai hākari, hei hari, e tukua ai ētahi wāhi tētahi, tētahi, me ētahi mea anō ngā rawakore.

23 , whakaae ana ngā Hūrai kia mahia ngā mea i tīmataia nei e rātou, ngā mea anō i tuhituhia e Mororekai ki a rātou.

24 He mea Hāmana tama a Hamerata Akaki, ko te hoariri nei ia o ngā Hūrai katoa; whakaaroa ana e ia he ngā Hūrai, kia hunā rātou; ā, makā ana e ia he Puri arā he rota rātou kia whakamōtītia, kia hunā. 25 te taenga ia o taua mea ki te aroaro o te kīngi, ka whakahau ia, te pukapuka, kia hoki te whakaaro kino i whakaaroa e ia ngā Hūrai ki runga ki tōna pane ake, ā, tāronatia ana ia, rātou ko āna tama, ki runga ki te tārawa. 26 reira i huaina ai aua ko Purimi, te ingoa nei, Puri. reira anō, ngā kupu katoa o tēnei pukapuka, rātou anō i kite ai o tēnei mea, ngā mea anō i ki a rātou, 27 i whakapūmau ai ngā Hūrai i te tikanga, i whakaae ai hei mea rātou, ō rātou uri, te hunga anō hoki e honoa ki a rātou, hei mea e kore e whakatakā, kia whakaritea ēnei e rua, kia pērā anō me te mea i tuhituhia, i te anō e tika ai i tēnei tau, i tēnei tau. 28 Kia maharatia anō ēnei , kia mahia e ngā whakatupuranga katoa e ngā hapū katoa, e ngā kāwanatanga katoa, e ngā katoa, kia kaua anō ēnei o Purimi e ngaro i roto i ngā Hūrai, me te maharatanga ki aua kia kaua e mahue i ō rātou uri.

29 Kātahi ka tuhituhi a Kuīni Ehetere, Apihaira tamāhine, a Mororekai Hūrai anō, whakapau rawa rāua mana, kia whakapūmautia tēnei pukapuka tuarua o Purimi. 30 Ā, i tukua e ia he pukapuka ki ngā Hūrai katoa, ki ngā kāwanatanga kotahi rau e rua tekau whitu o te kīngitanga o Ahahueruha, te rangimārie ngā kupu, te pono 31 kia whakapūmautia ēnei o Purimi i ngā e tika ai, kia pērā me Mororekai Hūrai rāua ko Kuīni Ehetere i whakatakoto ai rātou; me rātou anō i whakatakoto ai hei tikanga rātou, ō rātou uri, arā ngā nohopuku, me rātou tangi. 32 , whakapūmautia ana ēnei meatanga Purimi e te kupu a Ehetere; tuhituhia iho ki te pukapuka.

1 No duodécimo mês, que é o de Adar, no dia treze do mês, data em que entrava em vigor a ordem e o edito do rei, no mesmo dia em que os inimigos dos judeus contavam fazer-lhes mal, aconteceu tudo ao contrário e os judeus dominaram seus inimigos.

2 Estavam reunidos em suas respectivas cidades em todas as províncias do rei Assuero para levantarem a mão contra aqueles que desejavam sua perda. Ninguém pôde resistir-lhes, porque o terror se tinha apoderado de todos os povos.

3 Todos os senhores das províncias, os sátrapas, os governadores, os funcionários do rei tomaram o partido dos judeus, por temor de Mardoqueu.

4 Porque este ocupava um alto lugar no palácio real e sua fama se espalhava em todas as províncias, onde sua influência não cessava de crescer.

5 Os judeus, pois, feriram todos os seus inimigos a golpes de espada: massacre e extermínio de seus opressores, aos quais trataram como quiseram.

6 Em Susa, na capital, mataram quinhentos homens.

7 Fizeram igualmente perecer Farsandata, Delfon esfata,

8 Forata, Adalia, Aridata,

9 Fermesta, Arisai, Aridai e Jezata,

10 os dez filhos de Amã, filho de Amadates, o opressor dos judeus. Mas se abstiveram de toda pilhagem.

11 Nesse mesmo dia, fizeram conhecer ao rei o número das vítimas na fortaleza de Susa.

12 E o rei disse a Ester: "Na fortaleza de Susa, na capital, os judeus mataram quinhentos homens, bem como os dez filhos de Amã. Que não terão feito nas outras províncias do rei? (Entretanto), pede-me o que quiseres e te será concedido! Tens algum desejo? Será satisfeito".

13 "Se parecer bem ao rei respondeu Ester , seja permitido ainda amanhã, aos judeus de Susa, agir conforme ao decreto de hoje e que se suspendam numa forca os dez filhos de Amã."

14 O rei deu ordem para que assim se fizesse. O edito foi publicado em Susa e suspenderam na forca os dez filhos de Amã.

15 Os judeus de Susa se reuniram de novo no dia catorze do mês de Adar e mataram na cidade trezentos homens, sem entretanto dar-se à pilhagem.

16 Os outros judeus que estavam disseminados pelas províncias do rei se juntaram para defender suas vidas e se pôr a salvo dos ataques de seus inimigos. Massacraram setenta e cinco mil, sem entretanto entregar-se à pilhagem.

17 Era o dia treze do mês de Adar. No dia catorze repousaram e fizeram um dia de banquete de alegria.

18 Quanto aos judeus de Susa, que se juntaram no dia treze e catorze do mesmo mês, repousaram no dia quinze, fazendo-o um dia de alegre banquete.

19 Eis por que os judeus do campo, que habitam nas cidades não-fortificadas, fazem no dia catorze do mês de Adar um dia de festa com banquetes de alegria, dia em que mandam presentes uns aos outros.

20 Mardoqueu consignou por escrito todos esses acontecimentos. Enviou cartas a todos os judeus das províncias do rei Assuero, próximas ou longínquas,

21 para lhes ordenar que celebrassem cada ano o dia catorze e o dia quinze do mês de Adar,

22 como sendo dias em que tinham sido postos a salvo dos ataques de seus inimigos e mês em que sua angústia tinha sido trocada em alegria e sua dor em felicidade. Deviam, pois, nesses dias, oferecer alegres banquetes, dar-se presentes e praticar generosidade com os pobres.

23 Os judeus erigiram em costume o que tinham feito na primeira vez e o que Mardoqueu lhes tinha mandado.

24 Porque Amã, filho de Amadates, o agagita, o opressor dos judeus, tinha resolvido perdê-los e lançado (contra eles) o "pur", isto é, a sorte, para exterminá-los e destruí-los.

25 Mas quando Ester se apresentou diante do rei este ordenou por escrito que a perversa maquinação, tramada contra os judeus, recaísse sobre a cabeça de seu autor e que este e seus filhos fossem suspensos à forca.

26 É por isso que se chamam esses dias "Purim", da palavra "pur". Assim, conforme o conteúdo dessa carta, conforme o que eles mesmos tinham visto e o que lhes tinha acontecido,

27 os judeus instituíram e estabeleceram para si, para sua posteridade e para seus adeptos, o costume irrevogável de celebrar anual­mente esses dois dias, segundo a forma prescrita e no tempo marcado.

28 Esses dias deviam ser recordados e celebrados de geração em geração em cada família, em cada província e em cada cidade. Jamais poderiam ser abolidos esses dias dos Purim entre os judeus, nem sua recordação se apagar entre seus descendentes.

29 A rainha Ester, filha de Abigail, e o judeu Mardoqueu escreveram uma segunda vez com insistência para confirmar a carta sobre os Purim.

30 Depois enviaram a todos os judeus das cento e vinte e sete províncias do rei Assuero cartas com palavras de paz

31 e a recomendação de celebrarem fielmente esses dias dos Purim no tempo marcado, como o judeu Mardo­queu e a rainha Ester os tinham instituído e como eles tinham estabelecido, tanto para si mesmos, como para seus descendentes, com os jejuns e as lamentações.

32 Desse modo, a ordem de Ester confirmou a instituição dos Purim e tudo isso foi consignado num livro.

Veja também

Bíblia Online Bíblia Online

Bíblia Online • Versão: 2026-07-05_19-25-13-