1 I taua pō kīhai i moe te kīngi, ā, ka mea kia kawea mai te pukapuka whakamahara ki ngā meatanga o ngā rā. Nā, ka kōrerotia ki te aroaro o te kīngi. 2 Nā, ka kitea, kua oti te tuhituhi te whakaatu a Mororekai mō Pikitana rāua ko Terehe, mō ngā rangatira rūma tokorua a te kīngi, he kaitiaki tatau, i whai rāua kia pā te ringa ki a Kīngi Ahahueruha.
3 Nā, ka mea te kīngi, "He aha te hōnore, te korōria, i whiwhi ai a Mororekai mō tēnei?"
Anō rā ko ngā tāngata a te kīngi i mahi nei ki a ia, "Kīhai tētahi mea i meatia ki a ia."
4 Nā, ka mea te kīngi, "Ko wai kei te marae?" Nā, tērā a Hāmana kua tae mai ki te marae o waho o te whare o te kīngi, ki te kōrero ki te kīngi, kia tāronatia a Mororekai ki runga ki te tārawa kua oti te hanga mōna.
5 Nā, ka mea ngā tāngata a te kīngi ki a ia, "Ko Hāmana tēnei e tū mai nei i te marae."
Anō rā ko te kīngi, "Kia haere mai ia."
6 Heoi, ka haere mai a Hāmana. Nā, ka mea te kīngi ki a ia, "Ko te aha kia meatia ki tā te kīngi tangata e pai ai kia whakahōnoretia?"
Nā, ko te meatanga ake a Hāmana i roto i tōna ngākau, "Ko wai atu i ahau tā te kīngi e pai ai kia whakahōnoretia?" 7 Nā, ka mea a Hāmana ki te kīngi, "Mō tā te kīngi tangata e pai ai kia whakahōnoretia, 8 me kawe mai ngā kākahu kīngi, e kākahu nei te kīngi, me te hōiho anō e ekengia ana e te kīngi, pōtae rawa he karauna kīngi ki tōna mātenga. 9 Nā, ka hoatu taua kākahu me te hōiho ki te ringa o tētahi o ngā tino rangatira a te kīngi, kia whakakākahuria atu ki te tangata e pai ai te kīngi kia whakahōnoretia; nā, ka mea i a ia kia eke i runga i te hōiho i te waharoa o te pā, ka karanga haere ai i mua i a ia, ‘Ka pēneitia te tangata e pai ai te kīngi kia whakahōnoretia.’ "
10 Kātahi ka mea te kīngi ki a Hāmana, "Kia hohoro tāu tiki atu i te kākahu, i te hōiho, i tāu i kī nā, ka pērā ai ki a Mororekai, ki te Hūrai, e noho nei i te Kūwaha o te Kīngi. Kei taka tētahi kupu o ngā mea katoa i kōrerotia e koe."
11 Kātahi ka tīkina e Hāmana te kākahu, me te hōiho, ā, whakakākahuria ana e ia a Mororekai, ārahina ana i runga i te hōiho i te waharoa o te pā, me te karanga anō i tōna aroaro, "Ka pēneitia te tangata e pai ai te kīngi kia whakahōnoretia."
12 Nā, hoki ana a Mororekai ki te Kūwaha o te Kīngi; ko Hāmana ia i hohoro ki tōna whare, pōuri tonu, hīpoki rawa te māhunga. 13 Nā, ka kōrerotia e Hāmana ki tāna wahine, ki a Herehe, ki ōna hoa katoa ngā mea katoa i pā ki a ia.
Kātahi āna tāngata mōhio, rātou ko tāna wahine, ko Herehe, ka mea ki a ia, "Ki te mea nō ngā uri o ngā Hūrai a Mororekai, kua tīmata nā koe te hinga i tōna aroaro, e kore koe e kaha i a ia, engari, ka hinga rawa koe i tōna aroaro."
14 I a rātou e kōrero ana ki a ia, ka tae mai ngā rangatira rūma a te kīngi, pōrangi tonu, hei ārahi mō Hāmana ki te hākari i takā e Ehetere.
1 Naquela noite, o rei não conseguiu dormir. Mandou que lhe trouxessem o livro dos Anais, as Crônicas, que lhe foram lidas.
2 Achava-se aí consignada a narração da denúncia que tinha feito Mardoqueu (da conjuração) de Gabata e Tares, os dois eunucos do rei que tinham querido levantar sua mão contra o rei.
3 "Que honras – disse então o rei – e que distinções recebeu Mardoqueu por isso?" "Nenhuma" – responderam os servos do rei.
4 E o rei perguntou: "Quem está no pátio?". Ora, nesse mesmo instante, entrava Amã no pátio exterior do palácio para pedir ao rei que mandasse suspender Mardoqueu na forca que tinha feito levantar.
5 Os servos do rei responderam: "É Amã que está no pátio". "Que entre!" – retornou o rei.
6 Entrou, pois, Amã e o rei lhe disse: "Que se deveria fazer para um homem que o rei quer honrar?". "A quem, senão a mim, quererá o rei honrar?" – pensou Amã.
7 Por isso, respondeu ao rei: "Para um homem a quem o rei deseja honrar
8 convém que lhe tragam as vestes com que se adorna o rei, o cavalo que o rei monta e sobre sua cabeça se coloque a coroa real.
9 As vestes e o cavalo se darão a um dos senhores da corte e este revestirá o homem a quem o rei quer honrar e o passeará a cavalo pela praça da cidade, dizendo em altas vozes diante dele: É assim que é tratado o homem a quem o rei quer honrar".
10 O rei replicou: "Toma, pois, depressa as vestes e o cavalo, como disseste e faze tudo isso para Mardoqueu, o judeu que está assentado em minha antecâmara. E que nada se omita de tudo o que disseste".
11 Amã tomou as vestes e o cavalo, revestiu Mardoqueu e o conduziu a cavalo pela praça da cidade, clamando diante dele: "É assim que é tratado o homem a quem o rei quer honrar".
12 Depois Mardoqueu voltou à porta do palácio enquanto Amã se retirava precipitadamente para casa, consternado e de cabeça coberta,
13 para contar a Zares, sua mulher, e a todos os seus amigos o que lhe tinha acontecido. Seus conselheiros e sua mulher, Zares, lhe responderam: "Se Mardoqueu, diante do qual começou tua queda, pertence ao povo judeu, não o vencerás, mas sucumbirás diante dele".
14 Eles falavam ainda, quando sobrevieram os eunucos do rei para levá-lo imediatamente ao banquete que Ester tinha preparado.