1 Nō taua rā ka hōmai e Kīngi Ahahueruha ki a Kuīni Ehetere te whare o Hāmana, hoariri o ngā Hūrai. Ā, ka haere a Mororekai ki te aroaro o te kīngi, nā Ehetere hoki i whakaatu he whanaunga ia nōna. 2 Ā, unuhia ana e te kīngi tōna mōwhiti i tangohia mai nei e ia i a Hāmana, ā, hoatu ana ki a Mororekai. Ā, i whakanohoia a Mororekai e Ehetere ki te whare o Hāmana.
3 Ā, i kōrero anō a Ehetere ki te aroaro o te kīngi, me te takoto anō ki ōna waewae, me te tangi anō, i īnoi ki a ia kia karohia te kino a Hāmana Akaki, me te whakaaro i whakaaro ai ia mō ngā Hūrai. 4 Kātahi ka torona atu e te kīngi te hēpeta kōura ki a Ehetere. Heoi, ka whakatika a Ehetere, ka tū ki te aroaro o te kīngi.
5 Ā, ka mea, "Ki te pai te kīngi, ki te manakohia hoki ahau e ia, ki te mea he tika tēnei mea ki tō te kīngi whakaaro, ki te mea he pai ahau ki tāna titiro, me tuhituhi kia whakatakā ngā pukapuka i whakaaroa e Hāmana tama a Hamerata Akaki, āna i tuhituhi ai kia hunā ngā Hūrai i ngā kāwanatanga katoa a te kīngi. 6 Me pēhea hoki e āhei ai ahau te titiro ki te hē e pā ki tōku iwi? Me pēhea hoki e āhei ai ahau te titiro ki te hunanga o ōku whanaunga?"
7 Anō rā ko Kīngi Ahahueruha ki a Kuīni Ehetere rāua ko Mororekai Hūrai, "Nanā, kua oti te hoatu e ahau ki a Ehetere te whare o Hāmana; kua oti anō tērā te tārona ki runga ki te rākau mō tōna ringa i totoro ki ngā Hūrai. 8 Mā kōrua anō e tuhituhi tā kōrua e pai ai mō ngā Hūrai, i runga i te ingoa o te kīngi, hīri rawa ki te mōwhiti o te kīngi; he tuhituhi hoki i tuhituhia i runga i te ingoa o te kīngi, ā, i hīritia ki te mōwhiti o te kīngi, e kore e whakatakā."
9 Kātahi ka karangatia ngā karaipi a te kīngi i taua wā, i te toru o ngā marama, arā i te marama Hiwana, i te rua tekau mā toru o ngā rā o taua marama; ā, ka tuhituhia ngā mea katoa i whakahau ai a Mororekai ki ngā Hūrai, ki ngā kāwana, rātou ko ngā kāwana iti, ko ngā rangatira anō o ngā kāwanatanga, o Inia mai anō ā tae noa ki Etiopia, kotahi rau e rua tekau mā whitu ngā kāwanatanga; ki tēnei kāwanatanga, ki tēnei kāwanatanga, he mea whakarite ki tā rātou tuhituhi; ki tēnei iwi, ki tēnei iwi, he mea whakarite anō ki tō rātou reo, ki ngā Hūrai anō, he mea whakarite ki tā rātou tuhituhi, ki tō rātou reo. 10 Tuhituhia ana e ia i runga i te ingoa o Kīngi Ahahueruha, hīri rawa ki te mōwhiti o te kīngi, ā, tukua ana ngā pukapuka kia maua e ngā kaikawe pukapuka i runga hōiho, i eke i runga i ngā kararehe tere o ngā mahi a te kīngi, he momo.
11 E mea ana i roto te tukunga a te kīngi i ngā Hūrai o ngā pā katoa kia huihui, kia tū ki runga, kia ora ai rātou, kia whakangaro, kia whakamate, kia huna i ngā ope katoa o te iwi o te kāwanatanga e tauria ai rātou ko ā rātou kōhungahunga, ko ā rātou wāhine kia pāhua hoki i ō rātou taonga hei mea parakete. 12 I taua rā kotahi i ngā kāwanatanga katoa a Kīngi Ahahueruha, arā i te tekau mā toru o ngā rā o te tekau mā rua o ngā marama, koia nei te marama Arara. 13 I whakapuakina ki ngā iwi katoa ngā kupu i tuhituhia mō te ture kia whakatakotoria i ngā kāwanatanga katoa kia mataara ai ngā Hūrai i taua rā ki te rapu utu i ō rātou hoariri.
14 Heoi, haere ana ngā kaikawe pukapuka, he mea waha e ngā kararehe tere o ngā mahi a te kīngi, he mea whakahohoro, he mea akiaki e te kupu a te kīngi. I hōmai anō te ture i Huhana, i te whare kīngi.
15 Nā, haere ana a Mororekai i te aroaro o te kīngi, ko tōna kākahu he kākahu kīngi, he purū, he mā, me te karauna kōura nui, me tētahi kākahu hoki he rīnena pai, he pāpura. Nā, hāmama ana, hari ana te pā, a Huhana. 16 Nā, ko ngā Hūrai i māha, i koa, me te hari me te hōnore. 17 I ngā kāwanatanga katoa anō, i ngā pā katoa i ngā wāhi i tae ai te kupu a te kīngi me tāna ture, he hari, he koa tō ngā Hūrai, he kai hākari, he rā pai. Ā, he tokomaha o ngā iwi o te whenua i mea i a rātou hei Hūrai; i tau hoki te wehi o ngā Hūrai ki a rātou.
1 Naquele mesmo dia, o rei Assuero fez presente à rainha Ester a casa de Amã, o opressor dos judeus. Mardoqueu se apresentou diante do rei, porque Ester tinha manifestado o que ele era dela.
2 Tirando seu anel, que tinha retomado de Amã, o rei o presenteou a Mardoqueu, que foi colocado por Ester à frente da casa de Amã.
3 Ester retornou de novo à presença do rei e falou. Prostrada a seus pés, desfeita em lágrimas, suplicava-lhe que destruísse as maquinações que Amã, o agagita, tinha perversamente urdido contra os judeus.
4 O rei estendeu o cetro de ouro a Ester, a qual se pôs em pé diante dele.
5 "Se parecer bem ao rei – disse ela –, e se achei graça diante dele e se isso lhe parecer justo e se sou agradável a seus olhos, que revogue por escrito as cartas, que Amã, filho de Amadates, o agagita, tinha concebido e redigido para perder os judeus de todas as províncias do rei.
6 Como poderia eu ver a desgraça que aguarda meu povo e como poderia assistir ao extermínio de minha raça?"
7 O rei Assuero respondeu à rainha Ester e ao judeu Mardoqueu: "Fiz presente a Ester da casa de Amã e fiz perecer esse homem por ter levantado a mão contra os judeus.
8 Escrevei, portanto, vós mesmos em nome do rei em favor dos judeus, como bem vos parecer e selai com o selo real, porque toda ordem escrita em nome do rei e firmada com seu selo é irrevogável".
9 Foram então chamados os escribas do rei, no vigésimo terceiro dia do terceiro mês, chamado Sivã; e conforme as instruções de Mardoqueu escreveram aos judeus, aos sátrapas, aos governadores e aos senhores das cento e vinte e sete províncias situadas entre a Índia e a Etiópia, a cada província em sua escritura, a cada nação em sua língua e aos judeus na sua própria escritura e língua.
10 Redigiram-se, pois, em nome do rei Assuero e marcaram-se com o selo real as cartas, que foram expedidas por correios a cavalo, tendo como montarias cavalos procedentes das cavalariças reais.
11 Essas comunicações diziam que o rei outorgava aos judeus em qualquer cidade em que residissem, o direito de se reunir para defender sua vida, de destruir, matar e fazer perecer em cada província do reino, todos os que se armassem para atacá-los, com suas mulheres e filhos; igualmente o direito de se apoderarem de seus despojos.
12 (Tudo isso se faria) num só dia em todas as províncias do rei Assuero, no dia treze do duodécimo mês, chamado Adar.
13 Uma cópia do edito, que devia ser promulgado como lei em cada província, foi enviada a todos os povos, a fim de que os judeus estivessem preparados, naquele dia, para se vingarem de seus inimigos.
14 Os correios, montando cavalos das cavalariças reais, partiram apressadamente e cumpriram diligentemente a ordem do rei. O edito foi publicado primeiramente em Susa, a capital.
15 Saiu então Mardoqueu da casa do rei, com uma veste real, azul e branca, com uma grande coroa de ouro e um manto de linho e púrpura. A cidade de Susa alegrou-se com os gritos de júbilo.
16 Não havia para os judeus senão felicidade, alegria e cantos de triunfo.
17 Em cada província e em cada cidade, aonde quer que chegasse o edito real, havia entre os judeus transportes de gozo, banquetes e regozijo. Muitos no país se fizeram judeus, tanto era o temor que lhes inspiravam.