1,2 O Senhor Deus mandou que eu fosse ao palácio do rei de Judá, descendente de Davi, para dizer ao rei, aos seus oficiais e ao povo de Jerusalém que escutassem estas palavras do Senhor:

3 — Eu, o Senhor, lhes digo: façam o que é justo e honesto. Protejam dos exploradores aqueles que estão sendo explorados. Não maltratem, nem explorem os estrangeiros, os órfãos e as viúvas. Não matem pessoas inocentes neste lugar sagrado. 4 Se vocês, de fato, fizerem o que eu estou mandando, então os descendentes de Davi continuarão a ser reis. Eles continuarão a passar pelos portões deste palácio sentados em carros e montados em cavalos, junto com os seus oficiais e com o seu povo. 5 Mas, se vocês não obedecerem às minhas palavras, então eu juro por mim mesmo que este palácio se tornará um monte de pedras. Sou eu, o Senhor, quem está falando.

6 — O palácio real de Judá é lindo como a terra de Gileade e como os montes Líbanos, mas eu farei com que vire um deserto, um lugar onde ninguém mora. 7 Estou mandando homens para destruí-lo. Todos eles virão com os seus machados, derrubarão as suas lindas colunas de madeira de cedro e as jogarão no fogo.

8 — Depois, muitos estrangeiros vão passar e perguntar um ao outro por que é que eu, o Senhor, fiz uma coisa dessas com esta grande cidade. 9 Aí eles responderão que foi porque vocês abandonaram a aliança que fizeram comigo, o Deus de vocês, e adoraram e serviram outros deuses.

10 Povo de Judá, não chore pelo rei Josias,

nem lamente a sua morte,

mas chore amargamente por Joacaz , seu filho.

Vão levá-lo,

e ele nunca mais voltará,

nunca mais verá a terra onde nasceu.

11 Pois o que o Senhor Deus diz a respeito de Joacaz, filho de Josias, que ficou no lugar do seu pai como rei de Judá, é o seguinte:

— Ele foi embora daqui para sempre, para nunca mais voltar. 12 Ele morrerá no país para onde o levaram e nunca mais verá esta terra.

13 Ai daquele que constrói a sua casa

com injustiça e desonestidade,

não pagando os salários dos seus vizinhos

e fazendo com que trabalhem de graça!

14 Ai daquele que diz:

"Vou construir para mim uma casa bem grande,

com quartos espaçosos no andar de cima!"

Então ele põe janelas na casa,

forra as paredes com cedro

e pinta de vermelho.

15 Será que você é rei

só porque constrói casas forradas de cedro,

melhores do que as dos outros?

Josias, o seu pai, viveu uma vida normal;

sempre foi justo e honesto,

e tudo o que ele fez deu certo.

16 Ele tratou com justiça os pobres e os necessitados,

e tudo lhe correu bem.

Quem faz isso mostra que, de fato, me conhece.

Sou eu, o Senhor, quem está falando.

17 Mas você só enxerga os seus interesses egoístas.

Você mata os inocentes

e explora o seu povo com violência.

18 Por isso, Deus diz o seguinte a respeito de Jeoaquim, rei de Judá e filho de Josias:

"Ninguém vai chorar a morte de Jeoaquim nem dizer:

‘Que coisa horrível, amigo,

que coisa horrível!’

Ninguém vai chorar por ele nem gritar:

‘Meu senhor! Meu rei!’

19 Ele será sepultado como se sepulta um jumento morto;

será arrastado e jogado para fora dos portões de Jerusalém."

20 Povo de Jerusalém,

vá até o Líbano e grite,

vá à terra de Basã e grite bem alto.

Que a sua voz seja ouvida desde as montanhas de Moabe,

pois todos os países amigos que você tem foram derrotados!

21 Deus lhe falou quando você estava bem de vida,

mas você não quis ouvir.

Isso é o que você tem feito desde a sua mocidade,

pois nunca obedeceu a Deus.

22 As suas autoridades serão espalhadas pelo vento,

e os seus amigos serão levados como prisioneiros de guerra.

Então a sua cidade será humilhada e envergonhada

por causa de todo o mal que você tem feito.

23 Você, que está muito seguro

entre os cedros trazidos do Líbano,

como vai gemer quando chegarem as dores,

dores iguais às da mulher na hora do parto!

24 O Senhor Deus disse a Joaquim , rei de Judá e filho de Jeoaquim:

— Juro pela minha vida que, ainda que você fosse um anel de rei na minha mão direita, eu o arrancaria. 25 Vou entregá-lo às pessoas que o querem matar, e das quais você tem medo: ao rei Nabucodonosor, da Babilônia, e aos seus soldados. 26 Jogarei você e a sua mãe numa terra estranha, onde vocês não nasceram, e lá morrerão. 27 Vocês terão saudades da sua terra, porém não voltarão para lá.

28 Então eu disse:

— Será que Joaquim é como um pote quebrado que foi jogado fora e que ninguém mais quer? Por que é que ele e os seus filhos foram levados e jogados numa terra que não conhecem?

29 Ó terra, terra, terra!

Escute o que o Senhor disse:

30 "Este homem está condenado a ficar sem filhos

e será um fracassado.

Ele não terá descendentes que sejam reis, como Davi,

e que reinem em Judá.

Eu, o Senhor, falei."

1 Ganito ang sabi ng Panginoon, Bumaba ka sa bahay ng hari sa Juda, at iyong salitain doon ang salitang ito, 2 At iyong sabihin, Dinggin mo ang salita ng Panginoon, Oh hari sa Juda, na nauupo sa luklukan ni David, ikaw at ang iyong mga lingkod, at ang iyong bayan na pumapasok sa mga pintuang ito. 3 Ganito ang sabi ng Panginoon, Mangagsagawa kayo ng kahatulan at ng katuwiran, at iligtas ninyo ang nanakawan sa kamay ng mamimighati: at huwag kayong magsigawa ng kamalian, huwag kayong magsigawa ng pangdadahas sa mga nakikipamayan, sa ulila, o sa babaing bao man; o mangagbubo man ng walang salang dugo sa dakong ito. 4 Sapagka't kung tunay na inyong gawin ang bagay na ito, magsisipasok nga sa mga pintuang-daan ng bahay na ito ang mga hari na nangauupo sa luklukan ni David, na nakasakay sa mga karo at sa mga kabayo, siya at ang kaniyang mga lingkod, at ang kaniyang bayan. 5 Nguni't kung hindi ninyo didinggin ang mga salitang ito, ako'y susumpa sa aking sarili, sabi ng Panginoon, na ang bahay na ito ay masisira. 6 Sapagka't ganito ang sabi ng Panginoon tungkol sa sangbahayan ng hari sa Juda, Ikaw ay Galaad sa akin, at ulo ng Libano; gayon ma'y tunay na gagawin kitang isang ilang, at mga bayang hindi tinatahanan. 7 At ako'y maghahanda ng mga manglilipol laban sa iyo, bawa't isa'y may kaniyang mga almas; at kanilang puputulin ang iyong mga piling cedro, at ipaghahagis sa apoy. 8 At maraming bansa'y magsisipagdaan sa bayang ito, at mangagsasabi bawa't isa sa kanila sa kaniyang kapuwa, Ano't gumawa ang Panginoon ng ganito sa dakilang bayang ito? 9 Kung magkagayo'y magsisisagot sila, Sapagka't kanilang pinabayaan ang tipan ng Panginoon na kanilang Dios, at nagsisamba sa ibang mga dios, at mga pinaglingkuran. 10 Huwag ninyong iyakan ang patay, o panaghuyan man ninyo siya; kundi iyakan ninyong mainam ang yumayaon; sapagka't hindi na siya babalik, o makikita man niya ang kaniyang lupaing tinubuan. 11 Sapagka't ganito ang sabi ng Panginoon tungkol kay Sallum na anak ni Josias, na hari sa Juda, na nagharing kahalili ni Josias na kaniyang ama, na lumabas sa dakong ito. Siya'y hindi na babalik pa rito: 12 Kundi sa dakong pinagdalhan sa kaniyang bihag, doon siya mamamatay, at hindi na niya makikita ang lupaing ito. 13 Sa aba niya na nagtatayo ng kaniyang bahay sa pamamagitan ng kalikuan, at ng kaniyang mga silid sa pamamagitan ng kalisyaan; na pinapaglilingkod ng kaniyang kapuwa na walang upa, at hindi niya binibigyan ng kaniyang kabayaran; 14 Na nagsasabi, Ako'y magtatayo ng maluwang na bahay at maluwang na mga silid, at nabubuksan ng mga dungawan; at nakikisamihan ng cedro, at nakukulayan ng pula. 15 Ikaw baga'y maghahari, sapagka't ikaw ay mayroong lalong maraming cedro? hindi ba ang iyong ama ay kumain at uminom, at naglapat ng kahatulan at kaganapan? nang magkagayo'y ikinabuti niya. 16 Kaniyang hinatulan ang usap ng dukha at mapagkailangan; nang magkagayo'y ikinabuti nga. Hindi baga ito ang pagkilala sa akin? sabi ng Panginoon. 17 Nguni't ang iyong mga mata at ang iyong puso ay sa kasakiman lamang, at upang magbubo ng walang salang dugo, at sa kapighatian, at sa karahasan, upang gawin. 18 Kaya't ganito ang sabi ng Panginoon tungkol kay Joacim na anak ni Josias, na hari sa Juda, Hindi nila tataghuyan siya, na sasabihin, Ah kapatid kong lalake! o, Ah kapatid na babae! hindi nila tataghuyan siya, na sasabihin, Ah panginoon! o, Ah kaniyang kaluwalhatian! 19 Siya'y malilibing ng libing asno, na hihilahin at itatapon sa labas ng mga pintuang-bayan ng Jerusalem. 20 Ikaw ay sumampa sa Libano, at humiyaw; at ilakas mo ang iyong tinig sa Basan, at ikaw ay humiyaw mula sa Abarim; sapagka't lahat ng mangingibig sa iyo ay nalipol. 21 Ako'y nagsalita sa iyo sa iyong kaginhawahan; nguni't iyong sinabi, Hindi ko didinggin. Ito ang naging iyong paraan mula sa iyong kabataan, na hindi mo dininig ang aking tinig. 22 Lahat mong pastor ay pakakanin ng hangin, at ang mga mangingibig sa iyo ay mapapapasok sa pagkabihag; kung magkagayon ikaw ay mapapahiya at malilito dahil sa lahat mong kasamaan. 23 Oh nananahan sa Libano, na ginagawa mo ang iyong pugad sa mga cedro, kahabaghabag ka nga pagka ang mga pagdaramdam ay dumating sa iyo, ang hirap na gaya ng sa babae sa pagdaramdam! 24 Buhay ako, sabi ng Panginoon, bagaman si Conias na anak ni Joacim na hari sa Juda ay maging singsing na panatak sa aking kanang kamay, akin ngang huhugutin ka mula roon; 25 At aking ibibigay ka sa kamay ng nagsisiusig ng iyong buhay, at sa kamay nila na iyong kinatatakutan, sa kamay ni Nabucodonosor na hari sa Babilonia, at sa kamay ng mga Caldeo. 26 At itataboy ka, at ang iyong ina na nanganak sa iyo, sa ibang lupain, na hindi pinapanganakan sa inyo; at doon kayo mangamamatay. 27 Nguni't sa lupain na pinagnanasaan ng kanilang kaluluwa na pagbalikan, doon hindi sila mababalik. 28 Ito bagang lalaking si Conias ay isang sisidlang basag na walang kabuluhan? siya baga'y sisidlan na hindi kinaluluguran? bakit kanilang itinataboy, siya at ang kaniyang angkan, at itinapon sa lupain na hindi nila kilala? 29 Oh lupa, lupa, lupa, iyong pakinggan ang salita ng Panginoon. 30 Ganito ang sabi ng Panginoon, Isulat ninyo ang lalaking ito na walang anak, ang lalake na hindi giginhawa sa kaniyang mga kaarawan; sapagka't walang tao sa kaniyang angkan na giginhawa pa, na nauupo sa luklukan ni David, hindi na magpupuno pa sa Juda.