1 O Senhor Deus diz:

— Está chegando o tempo em que eu serei o Deus de todas as tribos de Israel, e elas serão o meu povo. 2 No deserto, tive pena daqueles que haviam escapado da morte. Quando o povo de Israel procurava descanso, 3 eu, vindo de longe, apareci a eles. Povo de Israel, eu sempre os amei e continuo a mostrar que o meu amor por vocês é eterno. 4 Eu construirei de novo a nação. Mais uma vez, vocês pegarão os seus tamborins e dançarão de alegria. 5 Mais uma vez, vocês farão plantações de uva nos montes de Samaria, e quem plantar colherá as frutas. 6 Está chegando o tempo em que os vigias gritarão nas montanhas de Efraim: "Venham! Vamos subir até Sião, onde está o Senhor, nosso Deus!"

7 O Senhor diz:

"Cantem de alegria por causa de Israel,

a maior de todas as nações.

Cantem este hino de louvor:

‘O Senhor salvou o seu povo,

ele livrou o resto do povo de Israel.’

8 Eu os trarei do Norte

e os ajuntarei dos lugares mais distantes da terra.

Com eles virão os cegos e os aleijados,

as mulheres grávidas e as que estão para dar à luz.

Eles vão voltar como uma grande nação.

9 Quando eu os trouxer,

eles virão chorando e orando.

Eu os levarei para a beira de águas correntes,

por uma estrada plana,

onde não tropeçarão.

Sou como um pai para Israel,

e Efraim é o meu filho mais velho."

10 O Senhor diz ainda:

"Nações, escutem o que eu, o Senhor, estou dizendo

e anunciem as minhas palavras

nas ilhas e terras distantes.

Eu espalhei o povo de Israel,

mas vou ajuntá-lo de novo

e guardá-lo como um pastor guarda o seu rebanho.

11 Eu libertei os descendentes de Jacó

e os salvei das mãos de uma nação mais forte do que eles.

12 E vão chegar

e cantar de alegria no monte Sião;

vão se alegrar com os meus presentes,

com os cereais, o vinho, o azeite, o gado e os carneiros.

Eles serão como um jardim bem-regado

e terão tudo o que precisarem.

13 Então as moças, os moços e os velhos vão dançar e se alegrar.

Eu os animarei e mudarei o seu choro em alegria

e a sua tristeza em prazer.

14 Alimentarei os sacerdotes com muita comida boa

e darei ao meu povo tudo o que precisar.

Eu, o Senhor, estou falando."

15 O Senhor diz:

"Ouviu-se um som em Ramá,

o som de um choro amargo.

Era Raquel chorando pelos seus filhos;

ela não quer ser consolada,

pois todos estão mortos.

16 Pare de chorar

e enxugue as suas lágrimas.

Tudo o que você fez pelos seus filhos será recompensado;

eles voltarão da terra do inimigo.

Sou eu, o Senhor, quem está falando.

17 Há esperança para você no futuro;

os seus filhos voltarão para casa.

Sou eu, o Senhor, quem está falando.

18 "Escuto estas queixas do povo de Israel:

‘Ó Deus, nós éramos

como touros novos ainda não amansados,

mas tu nos ensinaste a obedecer.

Faze-nos voltar, ó Deus,

e voltaremos a ti,

pois tu és o Senhor, nosso Deus.

19 Nós nos afastamos de ti,

mas logo nos arrependemos.

Depois que nos castigaste,

curvamos a nossa cabeça em sinal de tristeza.’

20 "Povo de Israel,

você é o meu filho querido,

o filho que eu mais amo.

Sempre que digo o seu nome,

penso em você com amor.

O meu coração se comove,

e eu certamente terei misericórdia de você.

Sou eu, o Senhor, quem está falando.

21 Ponha avisos e marque a estrada;

repare bem no caminho por onde você passar.

Volte, povo de Israel,

volte para as cidades que eram suas.

22 Povo rebelde, até quando você vai ficar na dúvida?

Eu, o Senhor, criei uma coisa nova e diferente na terra:

uma mulher protegendo um homem."

23 O Senhor Todo-Poderoso, o Deus de Israel, diz:

— Quando eu trouxer os israelitas de volta à sua pátria, eles de novo dirão na terra de Judá e nas suas cidades:

"Que o Senhor abençoe o monte sagrado de Jerusalém,

onde ele, o Deus de justiça, mora."

24 O povo viverá em Judá e em todas as suas cidades; e haverá lavradores e também pastores com os seus rebanhos. 25 Eu animarei os cansados e darei comida a todos os que estão fracos de fome.

26 Então eu acordei descansado e bem-disposto.

27 — Eu, o Senhor, digo que está chegando o tempo em que encherei de gente e de animais as terras de Israel e de Judá. 28 Assim como cuidei deles para arrancar, derrubar, arruinar, destruir e arrasar, assim também cuidarei deles para plantar e construir. Sou eu, o Senhor, quem está falando. 29 Quando esse tempo chegar, o povo não dirá mais:

"Os pais comeram uvas verdes,

mas foram os dentes dos filhos

que ficaram ásperos."

30 Pelo contrário, quem comer uvas verdes é que vai ficar com os dentes ásperos; e cada um morrerá por causa do seu próprio pecado.

31 O Senhor Deus diz:

— Está chegando o tempo em que farei uma nova aliança com o povo de Israel e com o povo de Judá. 32 Essa aliança não será como aquela que eu fiz com os antepassados deles no dia em que os peguei pela mão e os tirei da terra do Egito. Embora eu fosse o Deus deles, eles quebraram a minha aliança. Sou eu, o Senhor, quem está falando. 33 Quando esse tempo chegar, farei com o povo de Israel esta aliança: eu porei a minha lei na mente deles e no coração deles a escreverei; eu serei o Deus deles, e eles serão o meu povo. Sou eu, o Senhor, quem está falando. 34 Ninguém vai precisar ensinar o seu patrício nem o seu parente, dizendo: "Procure conhecer a Deus, o Senhor." Porque todos me conhecerão, tanto as pessoas mais importantes como as mais humildes. Pois eu perdoarei os seus pecados e nunca mais lembrarei das suas maldades. Eu, o Senhor, estou falando.

35 O Senhor fez o sol para ser a luz do dia,

a lua e as estrelas para brilharem de noite.

Deus faz o mar ficar bravo

e faz rugir as suas ondas;

o seu nome é Senhor, o Todo-Poderoso.

36 Ele promete que, enquanto durarem as leis da natureza,

Israel será sempre uma nação.

37 Se algum dia for possível medir os céus

e examinar os alicerces da terra,

então eu rejeitarei o povo de Israel

por causa de tudo o que ele tem feito.

O Senhor Deus está falando.

38 — Está chegando o tempo — diz o Senhor — em que esta cidade será construída de novo, desde a torre de Hananel até o Portão da Esquina. 39 Dali a linha da divisa continuará até o monte Garebe e daí vai virar na direção de Goa. 40 Será sagrado para mim, o Senhor, o vale todo onde são jogados os mortos e o lixo. Serão sagrados também todos os campos que ficam além do riacho do Cedrom até o Portão dos Cavalos, a leste. Nunca mais Jerusalém será derrubada, nem destruída.

1 Sa panahong yaon, sabi ng Panginoon, magiging Dios ako ng lahat na angkan ni Israel, at sila'y magiging aking bayan. 2 Ganito ang sabi ng Panginoon, Ang bayan na naiwan ng tabak ay nakasumpong ng biyaya sa ilang; oo, ang Israel, nang aking papagpahingahin. 3 Ang Panginoon ay napakita nang una sa akin, na nagsasabi, Oo, inibig kita ng walang hanggang pagibig: kaya't ako'y lumapit sa iyo na may kagandahang-loob. 4 Muling itatayo kita, at ikaw ay matatayo, Oh dalaga ng Israel: muli na ikaw ay magagayakan ng iyong mga pandereta, at lalabas ka sa mga sayawan nila na nasasayahan. 5 Muli kang magtatanim ng mga ubasan sa mga bundok ng Samaria: ang mga manananim ay mangagtatanim, at mangagagalak sa bunga niyaon. 6 Sapagka't magkakaroon ng araw, na ang mga bantay sa mga burol ng Ephraim ay magsisihiyaw. Kayo'y magsibangon, at tayo'y magsisampa sa Sion na pumaroon sa Panginoon nating Dios. 7 Sapagka't ganito ang sabi ng Panginoon, Kayo'y magsiawit ng kasayahan dahil sa Jacob, at magsihiyaw kayo dahil sa puno ng mga bansa: mangagtanyag kayo, magsipuri kayo, at mangagsabi, Oh Panginoon, iligtas mo ang iyong bayan, ang nalabi sa Israel. 8 Narito, aking dadalhin sila mula sa lupaing hilagaan, at pipisanin ko sila mula sa mga kahulihulihang bahagi ng lupa, at kasama nila ang bulag at ang pilay, at ang buntis at ang nagdadamdam na magkakasama: malaking pulutong na magsisibalik sila rito. 9 Sila'y magsisiparitong may iyakan, at may mga pamanhik na aking papatnubayan sila; akin silang palalakarin sa tabi ng mga ilog ng tubig, sa matuwid na daan na hindi nila katitisuran; sapagka't ako'y pinakaama sa Israel, at ang Ephraim ang aking panganay. 10 Inyong dinggin ang salita ng Panginoon, Oh ninyong mga bansa, at inyong ipahayag sa mga pulo sa malayo; at inyong sabihin, Ang nagpangalat sa Israel, siyang magpipisan sa kaniya, at magiingat sa kaniya, gaya ng ginagawa ng pastor sa kaniyang kawan. 11 Sapagka't tinubos ng Panginoon ang Jacob, at tinubos niya siya sa kamay ng lalong malakas kay sa kaniya. 12 At sila'y magsisiparito at magsisiawit sa kaitaasan ng Sion, at magsisihugos na magkakasama sa kabutihan ng Panginoon, sa trigo, at sa alak, at sa langis, at sa guya ng kawan at ng bakahan: at ang kanilang kaluluwa ay magiging parang dinilig na halamanan; at hindi na sila mangamamanglaw pa sa anoman. 13 Kung magkagayo'y magagalak ang dalaga sa sayawan, at ang mga binata, at ang matanda na magkakasama: sapagka't aking gagawing kagalakan ang kanilang pagluluksa, at aking aaliwin sila at aking pagagalakin sila sa kanilang kapanglawan. 14 At aking sisiyahin ang loob ng mga saserdote sa kaginhawahan, at ang aking bayan ay masisiyahan sa aking kabutihan, sabi ng Panginoon. 15 Ganito ang sabi ng Panginoon, Isang tinig ay narinig sa Rama, panaghoy, at kalagimlagim na iyak, iniiyakan ni Raquel ang kaniyang mga anak; siya'y tumatangging maaliw dahil sa kaniyang mga anak, sapagka't sila'y wala na. 16 Ganito ang sabi ng Panginoon, Iyong pigilin ang iyong tinig sa pagiyak, at ang iyong mga mata sa mga luha: sapagka't gagantihin ang iyong mga gawa, sabi ng Panginoon; at sila'y magsisibalik na mula sa lupain ng kaaway. 17 At may pagasa sa iyong huling wakas, sabi ng Panginoon; at ang iyong mga anak ay magsisiparoon uli sa kanilang sariling hangganan. 18 Tunay na aking narinig ang Ephraim na nananaghoy sa kaniyang sarili ng ganito, Inyong pinarusahan ako, at ako'y naparusahan na parang guya na hindi hirati sa pamatok: papanumbalikin mo ako, at ako'y manunumbalik sa iyo; sapagka't ikaw ang Panginoon kong Dios. 19 Tunay na pagkapanumbalik ko sa iyo ay nagsisi ako; at pagkatapos na ako'y maturuan ay nagsugat ako ng hita: ako'y napahiya, oo, lito, sapagka't aking dinala ang kakutyaan ng aking kabataan. 20 Ang Ephraim baga'y aking minamahal na anak? siya baga'y iniibig na anak? sapagka't kung gaano kadalas nagsasalita ako laban sa kaniya, ay gayon ko inaalaala siya ng di kawasa: kaya't nananabik ang aking puso sa kaniya; ako'y tunay na maaawa sa kaniya, sabi ng Panginoon. 21 Maglagay ka ng mga patotoo, gumawa ka ng mga haliging tanda: ilagak mo ang iyong puso sa dakong lansangan, sa daan na iyong pinaroonan: ikaw ay magbalik uli, Oh dalaga ng Israel, ikaw ay bumalik uli rito sa mga bayang ito. 22 Hanggang kailan magpaparoo't parito ka, Oh ikaw na tumatalikod na anak na babae? sapagka't ang Panginoon ay lumikha ng bagong bagay sa lupa, Ang babae ay siyang mananaig sa lalake. 23 Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ng Dios ng Israel, Kanilang gagamitin uli ang pananalitang ito sa lupain ng Juda at sa mga bayan niyaon, pagka aking dadalhin uli mula sa kanilang pagkabihag: Pagpalain ka ng Panginoon. Oh tahanan ng kaganapan, Oh bundok ng kabanalan. 24 At ang Juda at ang lahat na bayan niya ay tatahan doon na magkakasama; ang mga mangbubukid at ang mga lumilibot na may mga kawan. 25 Sapagka't aking bibigyang kasiyahan ang pagod na tao, at lahat na mapanglaw na tao ay aking pinasasaya. 26 Dito'y nagising ako, at ako'y lumingap; at ang aking pagkakatulog ay masarap. 27 Narito, ang mga araw ay dumarating, sabi ng Panginoon, na aking hahasikan ang sangbahayan ni Israel at ang sangbahayan ni Juda ng binhi ng tao at ng binhi ng hayop. 28 At mangyayari, na kung paanong binantayan ko sila upang alisin, at upang ibuwal, at upang madaig at upang ipahamak, at upang pagdalamhatiin, gayon babantayan ko sila upang itayo at upang itatag sabi ng Panginoon. 29 Sa mga araw na yaon ay hindi na sila mangagsasabi. Ang mga magulang ay nagsikain ng mga maasim na ubas, at ang mga ngipin ng mga bata ay nagsisipangilo. 30 Nguni't bawa't isa ay mamamatay ng dahil sa kaniyang sariling kasamaan: lahat na nagsisikain ng mga maasim na ubas ay magsisipangilo ang mga ngipin. 31 Narito, ang mga araw ay dumarating, sabi ng Panginoon, na ako'y makikipagtipan ng panibago sa sangbahayan ni Israel, at sa sangbahayan ni Juda: 32 Hindi ayon sa tipan na ipinakipagtipan ko sa kanilang mga magulang sa araw na aking kinuha sila sa pamamagitan ng kamay upang ilabas sila sa lupain ng Egipto; na ang aking tipan ay kanilang sinira, bagaman ako'y asawa nila, sabi ng Panginoon. 33 Kundi ito ang tipan na aking ipakikipagtipan sa sangbahayan ni Israel pagkatapos ng mga araw na yaon, sabi ng Panginoon, Aking itatala ang aking kautusan sa kanilang kalooban, at aking isusulat sa kanilang puso; at ako'y magiging kanilang Dios, at sila'y magiging aking bayan; 34 At hindi na magtuturo bawa't isa sa kanila sa kaniyang kapuwa, at bawa't tao sa kaniyang kapatid, na magsasabi, Iyong kilalanin ang Panginoon; sapagka't makikilala nilang lahat ako, mula sa kaliitliitan sa kanila hanggang sa kadakidakilaan sa kanila, sabi ng Panginoon: sapagka't aking ipatatawad ang kanilang kasamaan, at ang kanilang kasalanan ay hindi ko na aalalahanin. 35 Ganito ang sabi ng Panginoon, na nagbibigay ng araw na sumisikat na pinakaliwanag sa araw, at ng mga ayos ng buwan at ng mga bituin na pinakaliwanag sa gabi, na nagpapakilos sa dagat, na humugong ang mga alon niyaon; ang Panginoon ng mga hukbo ay siyang kaniyang pangalan: 36 Kung ang mga ayos na ito ay humiwalay sa harap ko, sabi ng Panginoon, ang binhi nga ng Israel ay maglilikat sa pagkabansa sa harap ko magpakailan man. 37 Ganito ang sabi ng Panginoon, Kung ang langit sa itaas ay masusukat, at ang mga patibayan ng lupa ay masisiyasat sa ilalim, akin ngang ihahagis ang buong lahi ng Israel dahil sa lahat nilang nagawa, sabi ng Panginoon. 38 Narito, ang mga araw ay dumarating, sabi ng Panginoon, na ang bayan ay matatayo sa Panginoon mula sa moog ni Hananeel hanggang sa pintuang-bayan sa sulok. 39 At ang panukat na pisi ay magpapatuloy na matuwid sa burol ng Gareb, at pipihit hanggang sa Goa. 40 At ang buong libis ng mga katawang patay, at ng mga abo, at ang lahat na parang hanggang sa batis ng Cedron, hanggang sa sulok ng pintuang-bayan ng kabayo sa dakong silanganan, magiging banal sa Panginoon; hindi mabubunot o mahahagis ang sinoman magpakailan pa man.