Eclesiastes 12

1 Lembre-se do seu Criador

nos dias da sua juventude,

antes que venham os dias difíceis

e se aproximem os anos em que você dirá:

"Não tenho satisfação neles";

2 antes que se escureçam o sol e a luz,

a lua e as estrelas,

e as nuvens voltem depois da chuva;

3 quando os guardas da casa tremerem

e os homens fortes caminharem encurvados;

quando pararem os moedores, por serem poucos,

e aqueles que olham pelas janelas se escurecerem;

4 quando as portas da rua forem fechadas

e diminuir o som da moagem;

quando o barulho das aves o fizer despertar,

mas o som de todas as canções parecer fraco para você;

5 quando você tiver medo de altura

e dos perigos das ruas;

quando florir a amendoeira,

o gafanhoto for um peso

e o desejo já não se despertar.

Então, o homem vai para o lar eterno,

e as pranteadoras já vagueiam pelas ruas.

6 Sim, lembre-se dele,

antes que se rompa o cordão de prata,

ou se quebre a taça de ouro;

antes que o cântaro se despedace junto à fonte,

a roda se quebre junto ao poço,

7 o pó volte à terra, de onde veio,

e o espírito volte a Deus, que o deu.

8 "Que grande inutilidade!", diz o Mestre.

"Tudo é inútil!"

Conclusão

9 Além de ser sábio, o Mestre também transmitiu conhecimento ao povo. Ele considerou, examinou e colecionou muitos provérbios. 10 Procurou também encontrar as palavras certas, e o que ele escreveu era reto e verdadeiro.

11 As palavras dos sábios são como aguilhões, e a coleção dos seus ditos, como pregos bem fixados, provenientes do único pastor.*12.11 Ou Pastor.12 Tome cuidado, meu filho, com qualquer coisa além dessas palavras.

Não há limite para a produção de livros, e estudar demais deixa exausto o corpo.

13 De tudo o que se ouviu,

aqui está a conclusão:

Tema a Deus e obedeça aos seus mandamentos,

porque isso é o essencial para o*12.13 Ou é o dever de todo. homem.

14 Pois Deus trará a julgamento tudo o que foi feito,

até mesmo tudo o que está escondido,

seja bom, seja mau.

1 Θυμήσου το δημιουργό σου στης νιότης σου τις μέρες, πριν έρθουνε οι μέρες οι κακές και φτάσουνε τα χρόνια εκείνα που δε θα μπορείς να τ’ απολαύσεις. 2 Τότε θα σκοτεινιάσει ο ήλιος και το φως, το φεγγάρι και τ’ αστέρια, και όλο θα ’ρχονται καινούρια σύννεφα ύστερα απ’ τη βροχή. 3 Τότε τα χέρια σου που σε προστάτευαν θα τρέμουν, τα πόδια σου που σε κρατούσαν θα κλονίζονται, τα δόντια σου που αλέθανε θα λιγοστέψουν και θα θαμπώσουνε τα μάτια σου που έβλεπαν. 4 Θ’ αρχίσουνε τ’ αυτιά σου να μην ακούν, θα εξασθενήσει η φωνή σου και θα τρέμει, θα σε ξυπνάει και του πουλιού το λάλημα ακόμη. 5 Τότε του δρόμου η ανηφοριά θα σε τρομάζει και θα λιγοψυχάς στο κάθε βήμα σου. Έξω θ’ αλλάζουν οι εποχές του χρόνου: θ’ ανθίζει η αμυγδαλιά και θα παχαίνει η ακρίδα, θα ωριμάζει η κάπαρη κι εσύ θα προχωρείς προς τη στερνή σου κατοικία· βγήκαν στο δρόμο κιόλας οι μοιρολογίστρες!

6 Θυμήσου, λοιπόν, το δημιουργό σου, πριν της ζωής σου σπάσει η ασημένια αλυσίδα και το χρυσό λυχνάρι συντριφθεί· πριν τσακιστεί η στάμνα στην πηγή και σπάσει το μαγγάνι στο πηγάδι. 7 Τότε το σώμα πίσω θα γυρίσει στο χώμα, που από κείνο πλάστηκε, και η πνοή της ζωής θα επιστρέψει στο Θεό που την έδωσε.

8 Όλα είναι μάταια στο έπακρο, λέει ο Εκκλησιαστής, όλα είναι μάταια. Τα πάντα είναι μονάχα ματαιότητα.

Πρώτος Επίλογος

9 Επιπλέον ο Εκκλησιαστής υπήρξε σοφός και δίδαξε στο λαό τη γνώση· ζύγισε, ερεύνησε και αναθεώρησε πολλές παροιμίες. 10 Προσπάθησε να βρει ωραίες λέξεις για να καταγράψει παροιμίες, που θα ήταν όμως αληθινές και ακριβείς.

11 Τα λόγια των σοφών είναι σαν τα βούκεντρα και τα γνωμικά των συλλογών είναι σαν τα καρφιά που μπήγονται στέρεα στον τοίχο. Αυτά είναι δώρα απ’ το Θεό, τον ένα και μοναδικό ποιμένα.

Δεύτερος Επίλογος

12 Ακόμα μια προειδοποίηση στον αναγνώστη: Μάθε, γιε μου, πως έχουν γραφτεί πολλά βιβλία· τέλος δεν έχουν. Μα η πολλή σκέψη εξουθενώνει.

13 Άκου το συμπέρασμα όλων αυτών των λόγων: Να σέβεσαι το Θεό και να τηρείς τις εντολές του· αυτό είναι το παν για τον άνθρωπο. 14 Γιατί ο Θεός θα κρίνει όλες τις πράξεις μας, είτε αγαθές είναι είτε κακές, ακόμα και τις πιο απόκρυφες.