Jó 37

1 "Diante disso, o meu coração bate aceleradamente

e salta do lugar.

2 Ouça! Escute o estrondo da sua voz,

o trovejar da sua boca.

3 Ele solta relâmpagos por baixo de toda a extensão do céu

e os manda para os confins da terra.

4 Depois, vem o som do seu grande estrondo:

ele troveja com a sua majestosa voz.

Quando a sua voz ressoa,

nada o faz recuar.

5 A voz de Deus troveja maravilhosamente;

ele faz coisas grandiosas, acima do nosso entendimento.

6 Ele diz à neve: ‘Caia sobre a terra’,

e à chuva: ‘Seja um forte aguaceiro’.

7 Ele paralisa o trabalho de toda a humanidade,

a fim de que todos reconheçam as obras dele.*37.7 Ou a fim de que todos os que ele criou o reconheçam.

8 Os animais vão para os seus esconderijos

e ficam nas suas tocas.

9 A tempestade sai da sua câmara,

e dos vendavais do norte vem o frio.

10 O sopro de Deus produz gelo,

e as vastas águas se congelam.

11 Também carrega de umidade as nuvens

e entre elas espalha os seus relâmpagos.

12 Ele as faz girar, circulando sobre a superfície de toda a terra,

para fazerem tudo o que ele lhes ordenar.

13 Ele traz as nuvens,

ora para castigar os homens,

ora para regar a sua terra*37.13 Ou para favorecê-los.

e lhes mostrar o seu amor.

14 "Escute isto, Jó;

pare e reflita nas maravilhas de Deus.

15 Acaso você sabe como Deus comanda as nuvens

e faz brilhar os seus relâmpagos?

16 Você sabe como ele suspende as nuvens,

esse ato maravilhoso daquele que tem perfeito conhecimento?

17 Você, que na sua roupa desfalece de calor

quando a terra fica amortecida sob o vento sul,

18 pode ajudá-lo a estender os céus,

sólidos como espelho de bronze?

19 "Diga-nos o que devemos dizer a ele;

não podemos elaborar a nossa defesa por causa das nossas trevas.

20 Deveria Deus ser avisado de que desejo falar com ele?

Quem pediria para ser devorado?

21 Ninguém pode olhar para o fulgor do sol nos céus

depois que o vento os deixa limpos.

22 Do norte vem luz dourada;

Deus vem em temível majestade.

23 Fora do nosso alcance está o Todo-poderoso,*37.23 Hebraico: Shadai. exaltado em poder;

contudo, na sua justiça e retidão, não oprime ninguém.

24 Por isso, os homens o temem;

não dá ele atenção a todos os sábios de coração?".*37.24 Ou pois ele não tem consideração por ninguém que se ache sábio.

1 Μπροστά σ’ αυτά τρομάζει κι η καρδιά μου

και δυνατά χτυπά.

2 Ακούστε, ακούστε του Θεού την τρομερή φωνή

και τη βροντή που βγαίνει από το στόμα του.

3 Την κάνει να κατρακυλάει

σ’ όλο το πλάτος τ’ ουρανού,

την αστραπή του να φωτίζει

τη γη απ’ άκρη σ’ άκρη.

4 Αμέσως έπειτα ξεσπά του βρυχηθμού του η φωνή,

της μεγαλόπρεπης βροντής ο ήχος·

κι όσο η φωνή του ακούγεται,

καινούριες αστραπές εξαποστέλλει.

5 Βροντά ο Θεός με τη φωνή του θαυμαστά,

κάνει έργα μεγαλόπρεπα

που δε χωρούν στο νου μας.

6 Στο χιόνι λέει: «Πέσε στη γη»

και στη βροχή, στην μπόρα:

«Πέσε μ’ ορμή».

7 Έτσι τα έργα των ανθρώπων αναστέλλει,

ώστε ν’ αναγνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι το έργο του.

8 Ακόμη και τ’ αγρίμια γυρεύουν καταφύγιο

και συμμαζεύονται

μες στις σπηλιές τους.

9 Από το νότο έρχονται της καταιγίδας οι άνεμοι

κι απ’ το βορρά η παγωνιά.

10 Απ’ του Θεού το φύσημα δημιουργείται ο πάγος

και του νερού σκληραίνει η επιφάνεια.

11 Φορτώνει ατμούς τα σύννεφα

και τα σκορπίζει αστραπές γεμάτα.

12 Καθώς τα κατευθύνει περιφέρονται,

για να εκτελέσουν ό,τι τα προστάζει,

παντού πάνω στην όψη όλης της γης.

13 Και στέλνει τη βροχή στη γη,

άλλοτε για να τιμωρήσει τους ανθρώπους

κι άλλοτε πάλι για να τους δείξει την καλοσύνη του.

14 Ετούτα πρόσεξέ τα, Ιώβ,

στάσου και σκέψου του Θεού τα θαύματα:

15 Ξέρεις πώς ο Θεός τα διατάζει,

πώς κάνει από τα σύννεφα

να λάμψουν αστραπές;

16 Ξέρεις πώς ταξιδεύουνε μετέωρα τα σύννεφα,

το θαύμα αυτό της τέλειας σοφίας του Θεού;

17 Εσύ νιώθεις καλόβολα μες στα ζεστά τα ρούχα σου,

όταν η ατμόσφαιρα της γης

με τη νοτιά γίνεται πνιγηρή.

18 Μήπως μαζί του τέντωνες το θόλο τον ουράνιο,

που ’ναι σκληρός καθώς χυτός,

μεταλλικός καθρέφτης;

19 Μάθε μας τι ’ναι μπορετό να πούμε στο Θεό;

Βέβαια, τίποτ’ αξιόλογο,

γιατί είν’ ο νους μας στο σκοτάδι.

20 Θα πρέπει να ειδοποιηθεί

όταν εγώ θελήσω να μιλήσω;

Θα πρέπει να του το πει κάποιος,

για να το μάθει;

21 Πολλές φορές το φως δε φτάνει ως εμάς,

γιατί πυκνά τα σύννεφα το κρύβουν.

Μα ξάφνου ο άνεμος φυσά και μονομιάς

ο ουρανός ανοίγει.

22 Απ’ το βορρά έρχεται φως λαμπρό·

φοβερή λάμψη το Θεό τον περιβάλλει.

23 Απρόσιτος σ’ εμάς ο Παντοδύναμος!

Υπέρτατος στη δύναμη, στην κρίση,

στην τέλεια δικαιοσύνη,

που δεν την καταπατεί.

24 Γι’ αυτόν το λόγο οι άνθρωποι τον σέβονται·

κι αυτός κανέναν δεν υπολογίζει

απ’ όσους λέν’ πως τάχα είναι σοφοί.