Provérbios 8

O chamado da sabedoria

1 Acaso não chama a sabedoria?

E o discernimento não ergue a sua voz?

2 Nos lugares mais altos, junto ao caminho,

nos cruzamentos ela se situa;

3 ao lado das portas, à entrada da cidade,

portas adentro, ela clama em alta voz:

4 "A vocês, homens, eu clamo;

e a minha voz é para toda a humanidade.

5 Vocês, ingênuos, adquiram a prudência;

vocês, tolos, adquiram bom senso.

6 Ouçam, pois tenho coisas importantes para dizer;

os meus lábios falarão o que é certo.

7 A minha boca fala a verdade,

pois os meus lábios detestam a maldade.

8 Todas as minhas palavras são justas;

nenhuma delas é distorcida ou perversa.

9 Para os que têm discernimento, são todas retas,

e retas para os que encontram conhecimento.

10 Aceitem a minha instrução em vez da prata,

e o conhecimento em vez do ouro escolhido,

11 pois a sabedoria é mais preciosa do que rubis;

nada do que vocês possam desejar se compara a ela.

12 "Eu, a sabedoria, moro com a prudência

e tenho o conhecimento que vem do bom senso.

13 Temer ao Senhor é odiar o mal;

odeio o orgulho e a arrogância,

o mau comportamento e o falar perverso.

14 Meu é o conselho sensato;

eu sou o entendimento; a mim pertence o poder.

15 Por meu intermédio os reis governam,

e as autoridades exercem justiça;

16 também por meu intermédio governam os príncipes

e os nobres, todos os que julgam com justiça.*8.16 Conforme alguns manuscritos hebraicos. Há manuscritos que trazem e os nobres julgam a terra.

17 Amo os que me amam,

e quem me procura me encontra.

18 Comigo estão riquezas e honra,

prosperidade e justiça duradouras.

19 O meu fruto é melhor do que o ouro, do que o ouro puro;

o que ofereço é superior à prata escolhida.

20 Ando pelo caminho da justiça,

pelas veredas do juízo,

21 concedendo riqueza aos que me amam

e enchendo os seus tesouros.

22 "O Senhor me criou*8.22 Ou me possuía. como o princípio do seu caminho,*8.22 Ou domínio.

antes das suas obras mais antigas.

23 Fui estabelecida desde a eternidade,

desde o princípio, antes de existir a terra.

24 Nasci quando ainda não havia abismos,

quando não existiam fontes carregadas de águas;

25 antes de serem assentados os montes

e de existirem as colinas, eu nasci.

26 Ele ainda não havia feito a terra,

nem os campos,

nem o pó com o qual formou o mundo.

27 Quando ele estabeleceu os céus,

quando traçou o horizonte sobre a superfície do abismo,

lá estava eu.

28 Quando firmou as nuvens em cima

e fixou as fontes do abismo;

29 quando determinou os limites do mar

para que as águas não violassem a sua ordem;

quando marcou os limites dos alicerces da terra,

30 eu estava sempre ao seu lado.*8.30 Ou eu estava ao seu lado e era a sua arquiteta.

Dia a dia eu me deleitava*8.30 Ou eu era o seu deleite.

e me alegrava continuamente com a sua presença.

31 Eu me alegrava com todo o seu mundo,

e a humanidade me dava alegria.

32 "Ouçam-me agora, meus filhos:

Bem-aventurados os que guardam os meus caminhos!

33 Ouçam a minha instrução e serão sábios.

Não a desprezem.

34 Bem-aventurado o homem que me ouve,

vigiando diariamente às minhas portas,

esperando à entrada da minha casa.

35 Porque todo aquele que me encontra

acha a vida e recebe o favor do Senhor.

36 Mas aquele que de mim se afasta a si mesmo se agride;

todos os que me odeiam amam a morte."

Ύμνος στη Σοφία

1 Εκείνη που φωνάζει δεν είναι η Σοφία;*Βλ. υποσ. εις κεφ. 1:20.

Δεν είν’ η φρόνηση που υψώνει τη φωνή;

2 Στέκεται στα υψώματα, πάνω απ’ το δρόμο,

καταμεσίς στο σταυροδρόμι.

3 Στις πύλες πλάι, στην είσοδο της πόλης,

και στων πυλών το πέρασμα φωνάζει δυνατά:

4 «Σ’ εσάς φωνάζω άνθρωποι,

στο γένος όλο των ανθρώπων απευθύνομαι.

5 Εσείς οι ανώριμοι, μάθετε να διακρίνετε

κι εσείς οι ανόητοι λογικευτείτε.

6 Ακούστε, και θα πω σπουδαία πράγματα,

από τα χείλη μου θα βγούνε λόγια συνετά.

7 Το στόμα μου κηρύττει την αλήθεια

κι είναι το ψέμα μισητό στα χείλη μου.

8 Τα λόγια όλα που βγαίνουν απ’ το στόμα μου

είναι λόγια σωστά·

δεν είναι τίποτε σ’ αυτά πονηρό ή διεστραμμένο·

9 όλα είναι καθαρά για κείνον που έχει νου

κι όλα σωστά για κείνους που έχουν γνώση.

10 Τη διδαχή μου προτιμήστε την από τ’ ασήμι,

τη γνώση απ’ το χρυσάφι το εκλεκτό.

11 Γιατί η Σοφία είναι καλύτερη απ’ τα πολύτιμα πετράδια,

κι απ’ όλα αξίζει πιότερο τα πράγματα, τα πιο ακριβά.

12 »Εγώ, η Σοφία, κατοικώ με τη φρόνηση,

του στοχασμού τη γνώση την κατέχω.

13 Όποιος τον Κύριο σέβεται, το κακό το απεχθάνεται·

μισώ την έπαρση και την υπεροψία,

το δρόμο τον κακό, το στόμα που διαστρέφει.

14 Κάνω σχέδια και τα ολοκληρώνω·

σ’ εμένα υπάρχει και η σύνεση και η δύναμη.

15 Με τη βοήθεια μου οι βασιλιάδες βασιλεύουν

κι οι άρχοντες νομοθετούν αυτό που ’ναι σωστό.

16 Με τη βοήθεια μου οι ηγεμόνες κυβερνάνε,

οι μεγιστάνες,

κι όλοι όσοι κρίνουνε στη γη.

17 Εγώ, η Σοφία, αγαπώ αυτούς που μ’ αγαπάνε

κι όλοι με βρίσκουν, όσοι με αναζητούν.

18 Μαζί μου κουβαλώ πλούτη και δόξα,

πολύτιμα αγαθά και ευτυχία.

19 Καλύτερος είν’ ο καρπός μου απ’ το χρυσάφι το καθαρό

κι ό,τι από μένα βγαίνει είναι καλύτερο κι από τ’ ασήμι το εκλεκτό.

20 Στο δρόμο περπατώ της δικαιοσύνης,

μέσα απ’ τα σταυροδρόμια της,

21 για να προσφέρω πλούτη σ’ αυτούς που μ’ αγαπούν,

και τα ταμεία τους να γεμίσω.

22 »Ο Κύριος με δημιούργησε

πριν απ’ τα έργα του όλα,

το πρώτο από τα έργα του από πολύ παλιά.

23 Δημιουργήθηκα πριν από τους αιώνες,

αρχή αρχή,

προτού να υπάρξει η γη.

24 Γεννήθηκα όταν ακόμα δεν υπήρχαν οι άβυσσοι,

προτού να γίνουν οι πηγές, οι νερομάνες.

25 Πριν να θεμελιωθούνε τα βουνά

και πριν υπάρξουν λόφοι, εγώ γεννήθηκα.

26 Δεν είχε ακόμα κάνει ούτε τη γη

ούτε τους κάμπους

ούτε τον πρώτο κόκκο

από το σύνολο του σύμπαντος.

27 Ήμουν εκεί όταν στέριωνε τους ουρανούς,

όταν χάραζε κύκλο τον ορίζοντα

στο πρόσωπο του ωκεανού·

28 όταν ψηλά τα νέφη στέριωνε

κι ορμητικά αναβρύζαν της αβύσσου οι πηγές·

29 όταν έβαζε όριο στη θάλασσα,

ώστε να μην το ξεπερνάνε τα νερά·

όταν της γης έβαζε τα θεμέλια.

30 Τότε ήμουν κοντά του σαν μικρό παιδί*Άλλη απόδ.: Τότε ήμουνα κοντά σ’ αυτόν, τον αρχιτέκτονα ή ...σαν αρχιτέκτονας.

κι ήμουν η καθημερινή του ευχαρίστηση,

ενώ στην παρουσία του χαιρόμουν ακατάπαυστα·

31 χαιρόμουν στης δικής του γης την οικουμένη

κι ήμουν ευτυχισμένη στους ανθρώπους ανάμεσα.

32 »Και τώρα ακούστε με, παιδιά:

Ευτυχισμένοι είν’ εκείνοι

που τηρούν τις εντολές μου.

33 Τη διδαχή μου ακούστε

και θα γίνετε σοφοί· μην την εγκαταλείπετε.

34 Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που με ακούει,

που ξαγρυπνάει καθημερινά μπροστά στην πόρτα μου

και που στης θύρας μου προσμένει το κατώφλι.

35 Πράγματι, εκείνος που με βρίσκει,

βρίσκει τη ζωή

και του Κυρίου έχει την εύνοια.

36 Μα εκείνος που με ξαστοχάει

τον εαυτό του βλάπτει·

αυτός που με μισεί, αγαπά το θάνατο».