Provérbios 11

1 O Senhor detesta balanças desonestas,

mas os pesos exatos lhe dão prazer.

2 Quando vem o orgulho, chega a desgraça,

mas a sabedoria está com os humildes.

3 A integridade dos justos os guia,

mas a falsidade dos infiéis os destrói.

4 De nada vale a riqueza no dia da ira,

mas a justiça livra da morte.

5 A justiça dos irrepreensíveis lhes abre um caminho reto,

mas os ímpios cairão por sua própria impiedade.

6 A justiça dos retos os livra,

mas os infiéis serão capturados pelos seus desejos.

7 Quando o ímpio morrer, a sua esperança perecerá;

e qualquer confiança em seu vigor perece.

8 O justo é salvo das tribulações,

e o ímpio toma o seu lugar.

9 Com a boca o ímpio destrói o próximo,

mas pelo conhecimento os justos se livram.

10 Quando os justos prosperam, a cidade exulta;

quando os ímpios perecem, há cantos de alegria.

11 Pela bênção dos retos a cidade é exaltada,

mas pela boca dos ímpios é destruída.

12 Quem não tem juízo ridiculariza o seu próximo,

mas o homem de entendimento fica em silêncio.

13 O caluniador trai a confiança,

mas a pessoa confiável guarda o segredo.

14 Sem orientação a nação cai,

mas a vitória se alcança com muitos conselheiros.

15 Quem serve de fiador a um desconhecido certamente sofrerá,

mas quem se nega a comprometer-se está seguro.

16 A mulher bondosa conquista o respeito,

mas os homens cruéis só conquistam riquezas.

17 A pessoa leal beneficia a si mesma;

mas a cruel prejudica o seu próprio corpo.

18 O ímpio recebe salário enganoso,

mas quem semeia justiça colhe segura recompensa.

19 Quem permanece na justiça alcança a vida,

mas quem sai em busca do mal corre para a morte.

20 O Senhor detesta os perversos de coração,

mas os de conduta irrepreensível dão-lhe prazer.

21 Esteja certo de que o ímpio não ficará impune,

mas a descendência dos justos será poupada.

22 Como anel de ouro em focinho de porco,

assim é a mulher bonita, mas indiscreta.

23 O desejo dos justos resulta em bem,

mas a esperança dos ímpios em ira.

24 Há quem dê generosamente e vê aumentar as suas riquezas;

outros retêm o que deveriam dar e caem na pobreza.

25 O generoso prosperará;

quem dá alívio aos outros alívio também receberá.

26 O povo amaldiçoa aquele que retém o trigo,

mas a bênção coroa aquele que se dispõe a vendê-lo.

27 Quem procura o bem alcança favor;

mas o mal chegará àquele que o busca.

28 Quem confia nas suas riquezas certamente cairá,

mas os justos florescerão como a folhagem verdejante.

29 Quem causa problemas à sua família herdará somente vento,

e o insensato será servo do sábio de coração.

30 O fruto da retidão é árvore de vida,

e sábio é aquele que salva pessoas.

31 Se o justo recebe na terra a punição que merece,

quanto mais o ímpio e o pecador!

1 Τη ζυγαριά που κλέβει τη μισεί ο Κύριος, ενώ το ζύγι το σωστό είν’ ευχαρίστησή του.

2 Όταν έρχεται η έπαρση, θα ’ρθεί κι η καταισχύνη· ενώ η σοφία είναι με τους ταπεινούς μαζί.

3 Οι ίσιοι άνθρωποι έχουν την εντιμότητά τους να τους οδηγεί, ενώ τους δολερούς η πονηριά τους θα τους καταστρέψει.

4 Τα πλούτη είν’ ανώφελα την ημέρα της κρίσης, ενώ η δικαιοσύνη λυτρώνει από το θάνατο.

5 Η δικαιοσύνη του ακέραιου ανθρώπου τού εξομαλύνει τη ζωή, ενώ ο ασεβής θα καταστραφεί απ’ την ασέβειά του.

6 Γλιτώνει η δικαιοσύνη τους ανθρώπους που είν’ ευθείς, ενώ οι παράνομοι από την απληστία τους πιάνονται σε παγίδα.

7 Όταν πεθαίνει ο ασεβής, χάνεται κι η ελπίδα του, χάνονται και οι προσδοκίες που στηρίχτηκαν στα πλούτη.

8 Ο δίκαιος λυτρώνεται απ’ τη θλίψη του, κι ο άνομος αντί γι’ αυτό μέσα στη θλίψη πέφτει.

9 Με τα λόγια του ο ασεβής το διπλανό του καταστρέφει, αλλά οι δίκαιοι χάρη στη γνώση θα σωθούν.

10 Όταν οι δίκαιοι ευτυχούν, η πολιτεία γιορτάζει· και στου ασεβή τον όλεθρο ακούγονται κραυγές χαράς.

11 Όταν την πόλη τους την ευλογούνε οι ευθείς, αυτή δοξάζεται· ενώ γκρεμίζεται με τις κουβέντες των ασεβών.

12 Ο ανόητος χλευαστικά μιλάει για τον πλησίον του, μα ο συνετός σωπαίνει.

13 Αυτός που τριγυρνάει και λέει πολλά κι ανώφελα, δεν μπορεί να κρατήσει μυστικό· ενώ ο έμπιστος άνθρωπος λέξη γύρω δεν λέει.

14 Χωρίς διακυβέρνηση σοφή ο λαός ξεπέφτει· ενώ όπου οι σύμβουλοι είναι πολλοί, εκεί είναι ασφάλεια.

15 Όποιος για ξένον μπαίνει εγγυητής, κακό δικό του· μα εκείνος που διστάζει να μπλεχτεί, είναι πιο ασφαλής.

16 Γυναίκα που έχει χάρες, τιμή κερδίζει· κι εκείνος που έχει δύναμη, πλούτο κερδίζει.

17 Ο άνθρωπος ο καλοκάγαθος κάνει καλό στον εαυτό του, ενώ το ίδιο του το σώμα βλάπτει αυτός που ’ναι σκληρός.

18 Ο ασεβής κερδίζει ψεύτικο μισθό, μα αυτός που σπέρνει δικαιοσύνη, βέβαιη θα ’χει ανταπόδοση.

19 Έτσι η δικαιοσύνη στη ζωή οδηγεί· μα όποιος το κακό ακολουθεί, στο θάνατο πηγαίνει.

20 Ο Κύριος μισεί τους διεστραμμένους, ενώ του είναι ευχάριστοι όσοι είν’ ακέραιοι στη ζωή τους.

21 Βέβαιο είναι πως ο κακός δεν θα μείνει ατιμώρητος· μα των δικαίων οι απόγονοι θα γλιτώσουν.

22 Ό,τι είναι χρυσός κρίκος στη μύτη γουρουνιού, το ίδιο γυναίκα όμορφη, που η φρόνηση της λείπει.

23 Η επιθυμία των δικαίων βγαίνει μονάχα σε καλό· των ασεβών οι ελπίδες στην οργή καταλήγουν.

24 Ένας μοιράζει απλόχερα και πιότερο πλουτίζει, κι άλλος μαζεύει αχόρταγα και πιότερο φτωχαίνει.

25 Ο γενναιόδωρος θα ευημερήσει· κι όποιος νερό προσφέρει κι αυτός θα ποτιστεί.

26 Αυτός που κρύβει το σιτάρι, κατάρα θα ’χει απ’ το λαό, ενώ ευλογίες θα ’χει αυτός που το πουλάει.

27 Εκείνος που στοχεύει στο καλό, την εύνοια κερδίζει· μα το κακό θα πέσει πάνω σ’ αυτόν που το επιδιώκει.

28 Όποιος στα πλούτη του εμπιστεύεται, θα πέσει σαν φύλλο το φθινόπωρο· ενώ οι δίκαιοι θα βλασταίνουν σαν φυλλωσιά το καλοκαίρι.

29 Όποιος βλάφτει το σπίτι του, αέρα θα κληρονομήσει· και δούλος ο ανόητος θα ’ναι στον μυαλωμένο.

30 Ο καρπός του δικαίου είναι δέντρο ζωής, κι είναι σοφός αυτός που πείθει τους ανθρώπους.

31 Αν έχει ο δίκαιος στη γη την ανταπόδοσή του, πόσο μάλλον ο ασεβής και ο αμαρτωλός!