Provérbios 10

1 Provérbios de Salomão:

O filho sábio alegra o seu pai,

mas o filho tolo é a tristeza da sua mãe.

2 Os tesouros de origem desonesta não servem para nada,

mas a justiça livra da morte.

3 O Senhor não deixa o justo passar fome,

mas frustra a ambição dos ímpios.

4 As mãos preguiçosas empobrecem o homem,

mas as mãos diligentes lhe trazem riqueza.

5 Aquele que faz a colheita no verão é filho sensato,

mas aquele que dorme durante a ceifa é filho que causa vergonha.

6 As bênçãos coroam a cabeça dos justos,

mas a boca dos ímpios oculta a violência.*10.6 Ou a violência domina a boca dos ímpios; também no versículo 11.

7 A memória deixada pelo justo é uma bênção,

mas o nome dos ímpios apodrecerá.

8 O sábio de coração aceitará mandamentos,

mas os lábios do insensato o levam à ruína.

9 Quem anda com integridade anda com segurança,

mas quem segue veredas tortuosas será descoberto.

10 Quem pisca maliciosamente causa tristeza,

e a boca do insensato o leva à ruína.

11 A boca do justo é fonte de vida,

mas a boca dos ímpios oculta a violência.

12 O ódio incita a dissensão,

mas o amor encobre todas as ofensas.

13 A sabedoria está nos lábios dos que têm discernimento,

mas a vara é para as costas daquele que não tem juízo.

14 Os sábios acumulam conhecimento,

mas a boca do insensato é um perigo iminente.

15 A riqueza dos ricos é a sua cidade fortificada,

mas a pobreza é a ruína dos pobres.

16 O salário do justo é a vida,

mas a retribuição do ímpio é o pecado.

17 Quem acolhe a disciplina anda rumo à vida,

mas quem ignora a repreensão desencaminha outros.

18 Quem esconde o ódio tem lábios mentirosos,

e quem espalha calúnia é tolo.

19 Na multidão de palavras não faltará transgressão,

mas quem controla a língua é sensato.

20 A língua do justo é prata escolhida,

mas o coração dos ímpios quase não tem valor.

21 Os lábios dos justos dão sustento a muitos,

mas os insensatos morrem por falta de juízo.

22 A bênção do Senhor traz riqueza

e não inclui dor alguma.

23 Para o tolo, planejar a maldade é um divertimento,

mas o homem inteligente deleita-se na sabedoria.

24 O que o ímpio teme lhe acontecerá;

o que os justos desejam lhes será concedido.

25 Passada a tempestade, o ímpio já não existe,

mas o justo permanece firme para sempre.

26 Como vinagre para os dentes e fumaça para os olhos,

assim é o preguiçoso para aqueles que o enviam.

27 O temor do Senhor prolonga os dias da vida,

mas os anos do ímpio são abreviados.

28 A expectativa do justo redunda em alegria,

mas a esperança do ímpio perece.

29 O caminho do Senhor é o refúgio dos íntegros,

mas é a ruína dos que praticam o mal.

30 O justo jamais será abalado,

mas os ímpios não habitarão a terra.

31 A boca do justo produz sabedoria,

mas a língua perversa será extirpada.

32 Os lábios do justo sabem o que convém,

mas a boca dos ímpios só conhece a perversidade.

Συλλογή παροιμών του Σολομώντα

1 Παροιμίες του Σολομώντα.

Ο σοφός γιος είναι χαρά για τον πατέρα του κι ο γιος ο ανόητος της μάνας του η λύπη.

2 Δεν ωφελούν οι θησαυροί που μ’ ανομία αποκτήθηκαν, αλλά η τιμιότητα απ’ το θάνατο λυτρώνει.

3 Δεν θα αφήσει ο Κύριος τον δίκαιο να πεινάσει, αλλά θα αρνηθεί να εκπληρώσει την επιθυμία των αδηφάγων ασεβών.

4 Το χέρι το τεμπέλικο φέρνει φτώχεια, ενώ το χέρι του φιλόπονου πλουτίζει.

5 Όποιος το καλοκαίρι αποθηκεύει είναι γιος συνετός· μα όποιος τον καιρό του θερισμού κοιμάται είναι γιος ανάξιος.

6 Είν’ ευλογίες στο κεφάλι του δικαίου, ενώ αδικία ξεχειλίζει από το στόμα των ασεβών.

7 Εγκώμια συνοδεύουν του δικαίου τη θύμηση, ενώ των ασεβών τ’ όνομα θα χαθεί.

8 Του σοφού η καρδιά δέχεται τις συμβουλές, ενώ όποιος λέει ανοησίες ξεπέφτει.

9 Όποιος ζει με εντιμότητα, με σιγουριά βαδίζει· ενώ όποιος υποκρίνεται, θα φανερωθεί.

10 Όποιος με τα μάτια νεύει υποκριτικά, λύπη προκαλεί· κι όποιος λέει ανοησίες, θα ξεπέσει.

11 Πηγή ζωής είναι το στόμα του δικαίου, ενώ αδικία ξεχειλίζει από το στόμα των ασεβών.

12 Το μίσος διαμάχες προξενεί, αλλά τα λάθη όλα η αγάπη τα σκεπάζει.

13 Στου φρόνιμου τα χείλη η σοφία κατοικεί· του ανόητου η ράχη χρειάζεται ραβδί.

14 Τη γνώση του ο σοφός την αποθησαυρίζει, ενώ τα λόγια τού άφρονα φέρνουν καταστροφή.

15 Τον πλούσιο τα πλούτη του γερά τον προστατεύουν, ενώ η φτώχεια του φτωχού είν’ η καταστροφή του.

16 Τα έργα των δικαίων στη ζωή οδηγούν, των ασεβών τα κέρδη πάνε στην αμαρτία.

17 Αυτός που δέχεται να τον διορθώνουν είναι στο δρόμο της ζωής, ενώ αυτός που την επίπληξη ξεχνάει αποπλανιέται.

18 Όποιος το μίσος του το κρύβει είναι υποκριτής· όποιος συκοφαντεί είναι ανόητος.

19 Μες στην πολυλογία δεν λείπει η αμαρτία, μα όποιος τη γλώσσα του δαμάζει είναι σοφός.

20 Τα λόγια του δικαίου, ασήμι εκλεκτό· ενώ η καρδιά των ασεβών καμιά δεν έχει αξία.

21 Τα λόγια των δικαίων καθοδηγούν πολλούς, αλλά πεθαίνουν οι άφρονες απ’ την ανοησία τους.

22 Πλούτο χαρίζει του Κυρίου η ευλογία, δεν την ακολουθεί θλίψη καμιά.

23 Για τον κουτό είν’ απόλαυση αισχρές να κάνει πράξεις, μα για τον άντρα το σοφό φρόνιμα να ενεργεί.

24 Ό,τι φοβάται ο ασεβής απάνω του θα πέσει, μα θα εκπληρωθεί του δίκαιου η ευχή.

25 Όπως περνάει ο σίφουνας, χάνεται ο ασεβής· ενώ ο δίκαιος σταθερός παντοτινά θα μένει.

26 Στείλε τεμπέλη σε δουλειά, και θα τον νιώσεις όπως τα δόντια νιώθουνε το ξύδι, όπως τα μάτια τον καπνό.

27 Όποιος τον Κύριο σέβεται οι μέρες του αυξαίνουν, αλλά των ασεβών τα χρόνια λιγοστεύουν.

28 Η ελπίδα των δικαίων στη χαρά οδηγεί, ενώ των ασεβών η ελπίδα θα χαθεί.

29 Ο δρόμος του Κυρίου είναι οχυρό για τους ακέραιους· γι’ αυτούς που κάνουν το κακό, είναι καταστροφή.

30 Ο δίκαιος δεν θα σαλευτεί ποτέ· ενώ τη χώρα οι ασεβείς δεν θα την κατοικήσουν.

31 Λόγια σοφίας βλασταίνουν απ’ του δικαίου το στόμα, ενώ θ’ αποκοπεί η γλώσσα που λέει ψέματα.

32 Τα χείλη του δικαίου είναι γεμάτα χάρη, των ασεβών το στόμα γεμάτο ψέματα.