17 परमेशर बोला इहअ ‘खिरीए धैल़ी’ हणअ इहअ,
‘मुंह दैणीं आपणीं आत्मां सोभी लै,
थारै शोहरू-शोहरी करनी मेरी गल्ला प्रगट,
थारै प्रोढै मणछा हणैं सुपनै
अर ज़ुआन मणछा हणैं धैन।
18 तेऊ ज़मानै ज़ुंण दास अर दासी बी होए,
तिन्नां लै बी दैणीं मुंह आपणीं आत्मां
अर तिन्नां बी करनअ मेरी गल्लो प्रच़ार।
19 उझै सरगै अर उंधै धरती दी रहैऊंणै मुंह चतैनगी दैणा लै नछ़ैण,
मुंह छ़ाडणैं लोहू, आग अर धूँए बादल़।
20 ज़ेभै मुंह बिधाते सह महान अर सिध्द धैल़ी एछणी,
सुरज़ फिरनअ न्हैरअ अर ज़ोथ हणीं लोहू ज़ेही लाल।’
21 "‘पर ज़ुंण बी प्रभू का मज़त मांगे, सह जाणअ बच़ी।’