1 หลังจาก​ซาอูล​สิ้น​ชีวิต​แล้ว ดาวิด​กลับมา​จาก​การ​โค่น​ล้ม​ชาว​อามาเลข​และ​พัก​อยู่​ที่​เมือง​ศิกลาก​ได้​สอง​วัน 2 ใน​วันที่​สาม มี​ชาย​คน​หนึ่ง​มา​จาก​ค่าย​ของ​ซาอูล เสื้อผ้า​ขาดวิ่น และ​ฝุ่น​เต็ม​ศีรษะ เขา​มา​หมอบ​ลง​ที่​พื้น​ดิน​ตรง​หน้า​ดาวิด​เพื่อ​แสดง​ความ​เคารพ

3 ดาวิด​ถาม​ว่า "เจ้า​มา​จาก​ไหน"

เขา​ตอบ​ว่า "ข้าพเจ้า​หนี​มา​จาก​ค่าย​ของ​ชาว​อิสราเอล"

4 ดาวิด​ถาม​ว่า "เกิด​อะไร​ขึ้น บอก​ข้า​สิ"

เขา​ตอบ​ว่า "ทหาร​ของ​พวก​เรา​เตลิด​หนี หลาย​คน​ถูก​ฆ่า​ตาย ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​สิ้น​ชีวิต​แล้ว"

5 ดาวิด​จึง​ถาม​ชาย​หนุ่ม​ที่​มา​ส่ง​ข่าว​ว่า "เจ้า​รู้​ได้​อย่างไร​ว่า​ซาอูล​และ​โยนาธาน​ลูกชาย​สิ้น​ชีวิต​แล้ว"

6 เขา​พูด​ว่า "ข้าพเจ้า​อยู่​บน​ภูเขา​กิลโบอา เห็น​ซาอูล​โถม​ตัว​ลง​ให้​หอก​แทง​ตัวเอง โดย​มี​รถ​ม้า​ศึก​ของ​ศัตรู​ไล่​ประชิด​เข้า​มา 7 เมื่อ​ซาอูล​เห็น​ข้าพเจ้า ก็​ร้องเรียก​ให้​เข้า​ไป​หา แล้ว​ข้าพเจ้า​ถาม​ว่า ‘จะ​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ใด’

8 เขา​ถาม​ว่า ‘เจ้า​เป็น​ใคร’

ข้าพเจ้า​ตอบ​ว่า ‘ข้าพเจ้า​เป็น​ชาว​อามาเลข’

9 เขา​จึง​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​ว่า ‘มา​ยืน​ตรง​นี้​และ​ฆ่า​ข้า​ให้​ตาย! ข้า​ใกล้​จะ​ตาย​แล้ว แต่ก็​ไม่​ตาย​เสียที’

10 ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จึง​ไป​ยืน​ข้าง​เขา​และ​ฆ่า​เขา เพราะ​เห็นว่า​ยังไง​เขา​ก็​จะ​ไม่​รอด​แน่​ๆ แล้ว​ข้าพเจ้า​ก็​เอา​มงกุฎ​บน​ศีรษะ​กับ​กำไร​ทองคำ​รัด​แขน​มา​ให้​ท่าน​ผู้​เป็น​เจ้านาย​ของ​ข้าพเจ้า"

11 แล้ว​ดาวิด​กับ​พรรคพวก​ทั้งหมด​จึง​ฉีก​เสื้อผ้า​ของ​ตน 12 พวก​เขา​พา​กัน​ไว้ทุกข์ ร่ำไห้ และ​ถือ​อดอาหาร​จน​ถึง​เวลา​เย็น เพื่อ​ไว้อาลัย​แด่​ซาอูล และ​โยนาธาน​ลูกชาย และ​เพื่อ​กองทัพ​ของ​พระยาห์เวห์​และ​ชนชาติ​อิสราเอล​ซึ่ง​สิ้น​ชีวิต​ด้วย​คม​ดาบ

13 ดาวิด​พูด​กับ​ชาย​หนุ่ม​ที่​นำ​ข่าว​มา​ว่า "เจ้า​มา​จาก​ไหน"

เขา​ตอบ​ว่า "ข้าพเจ้า​เป็น​ลูก​คน​ต่าง​ชาติ​ชาว​อามาเลข"

14 ดาวิด​ถาม​ว่า "ทำไม​เจ้า​จึง​กล้า​ทำลาย​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้"

15 แล้ว​ดาวิด​สั่ง​คน​ของ​ตน​ว่า "เอา​เขา​ไป​ฆ่า​เสีย!" คน​ของ​ดาวิด​ก็​ฆ่า​เขา 16 เพราะ​ดาวิด​ได้​กล่าว​แล้ว​ว่า "โลหิต​ก็​ตก​อยู่​บน​ศีรษะ​ของ​เจ้า​เอง ปาก​ของ​เจ้า​เอง​ก็​เป็น​พยาน​ต่อต้าน​เจ้า​เมื่อ​เจ้า​พูด​ว่า ‘ข้าพเจ้า​ได้​ฆ่า​ผู้​ที่​พระยาห์เวห์​เจิม​ตั้ง​ไว้’ "

17 แล้ว​ดาวิด​คร่ำครวญ​ไว้อาลัย​แด่​กษัตริย์​ซาอูล​กับ​โยนาธาน​ลูกชาย 18 และ​สั่ง​ให้​สอน​บท​คร่ำครวญ​นี้​แก่​ประชาชน​ยูดาห์ (บันทึก​ไว้​ใน​หนังสือ​แห่ง​ยาชาร์) ความ​ว่า

19 "ละมั่ง*​นอน​สิ้น​ชีพ​อยู่​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า​คน​อิสราเอล

วีรชน​แกล้ว​กล้า​ล้ม​ลง​เสีย​แล้ว​หนอ!

20 อย่า​แจ้ง​ข่าว​นี้​ใน​เมือง​กัท

อย่า​ประกาศ​ข่าว​นี้​ตาม​ถนน​หนทาง​ใน​อัชเคโลน

หา​ไม่​แล้ว​บุตรี​แห่ง​ฟีลิสเตีย​จะ​กระหยิ่ม​ยิ้มย่อง

หา​ไม่​แล้ว​เหล่า​บุตรี​ของ​ผู้​ที่​ไม่​ได้​เข้า​สุหนัต​จะ​ลิงโลด​ยินดี

21 ภูเขา​แห่ง​กิลโบอา

ขอ​อย่า​ให้​เจ้า​ได้​รับ​ฝน​หรือ​หยาด​น้ำค้าง

ขอ​อย่า​ให้​ฝน​ตก​ลง​มา​บน​ที่นา​ขั้น​บันได​ของ​เจ้า*

เพราะ​ที่​นั่น​โล่​ของ​ผู้​เกรียงไกร​ถูก​ดูหมิ่น

โล่​ของ​ซาอูล​ไม่ได้​ชโลม​ด้วย​น้ำมัน​อีก​แล้ว

22 ธนู​ของ​โยนาธาน​ดื่ม​เลือด​ไม่​หยุด

และ​กิน​เนื้อ​ของ​ผู้​มี​กำลัง

ดาบ​ของ​ซาอูล

ไม่​กลับมา​เปล่า

23 ซาอูล​และ​โยนาธาน

ยาม​อยู่​เป็น​ที่​รัก​และ​น่า​ชื่นชม

ยาม​สิ้น​ไม่​พราก​จาก​กัน

พวก​เขา​ว่องไว​กว่า​นก​อินทรี

แข็งแกร่ง​กว่า​ราชสีห์

24 เหล่า​บุตรี​ของ​คน​อิสราเอล

จง​ร่ำไห้​ให้​กับ​ซาอูล

ผู้​แต่ง​กาย​ให้​เธอ​ด้วย​อาภรณ์​สีแดง​เข้ม​และ​สิ่ง​งดงาม

และ​ตกแต่ง​อาภรณ์​ของ​เธอ​ด้วย​เครื่อง​ประดับ​ทองคำ

25 วีรชน​แกล้ว​กล้า​ล้ม​ลง​กลาง​สมรภูมิ!

โยนาธาน​นอน​สิ้น​ชีพ​อยู่​บน​ที่​สูง​ของ​เจ้า

26 โยนาธาน พี่น้อง​ของ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​อาลัย​ถึง​ท่าน

ท่าน​เป็น​ที่​รัก​ยิ่ง​ของ​ข้าพเจ้า

ความ​รัก​ที่​ท่าน​มี​ต่อ​ข้าพเจ้า​นั้น​ล้ำเลิศ

ล้ำเลิศ​ยิ่ง​กว่า​ความ​รัก​ของ​สตรี

27 วีรชน​แกล้ว​กล้า​ล้ม​ลง​เสีย​แล้ว!

อาวุธ​ยุทโธปกรณ์​ก็​พินาศ​ไป!"