1 ดาวิดจัดกำลังพลและแต่งตั้งหัวหน้ากองร้อยกองพัน 2 ดาวิดส่งทหารออกไปโดยให้หนึ่งในสามอยู่ภายใต้คำบัญชาการของโยอาบ อีกหนึ่งในสามนำโดยอาบีชัยน้องชายของโยอาบลูกชายของเศรุยาห์ และอีกหนึ่งในสามบัญชาการโดยอิททัยชาวกัท ดาวิดพูดกับเหล่าทหารว่า "ข้าจะออกรบร่วมกับพวกท่าน"
3 แต่พวกเขาพูดว่า "ท่านอย่าออกรบเลย เพราะหากพวกเราต้องหนี และตายไปถึงครึ่งหนึ่ง พวกเขาก็ไม่แยแส แต่ท่านมีค่าเท่ากับพวกเราหมื่นคน ขอคอยช่วยสนับสนุนจากในเมืองจะดีกว่า"
4 กษัตริย์ดาวิดพูดว่า "ข้าจะทำทุกอย่างที่พวกเจ้าเห็นว่าดีที่สุด"
ดาวิดจึงยืนอยู่ที่ข้างประตูเมือง ขณะที่ทหารทั้งหมดยกทัพออกไปเป็นกองร้อยบ้างกองพันบ้าง 5 กษัตริย์สั่งโยอาบ อาบีชัย และอิททัยว่า "เพื่อเห็นแก่ข้า ขอให้ปฏิบัติต่ออับซาโลมอย่างละมุนละม่อมเถิด" กองทหารทั้งหมดก็ได้ยินคำสั่งของกษัตริย์เกี่ยวกับอับซาโลมโดยทั่วหน้า
6 กองทหารของดาวิดจึงเคลื่อนออกไปจากเมืองเพื่อสู้รบกับอิสราเอลและสงครามเกิดขึ้นที่ป่าเอฟราอิม 7 กองทัพอิสราเอลถูกทหารของดาวิดบดขยี้ มีผู้บาดเจ็บล้มตายมากมายถึงสองหมื่นคน 8 สงครามขยายไปทั่วแถบนั้น และมีคนที่ต้องตายในป่ามากกว่าตายด้วยดาบ
9 อับซาโลมบังเอิญพบกับทหารของดาวิด และเมื่อขี่ล่อหนีไป ล่อวิ่งผ่านพุ่มไม้หนาของกิ่งต้นโอ๊กใหญ่ ผมของอับซาโลมเกี่ยวติดกับกิ่งไม้ในขณะที่ล่อก็วิ่งไปปล่อยให้อับซาโลมห้อยอยู่กลางอากาศ
10 ทหารคนหนึ่งของดาวิดเห็นจึงมาแจ้งโยอาบว่า "ข้าพเจ้าเห็นอับซาโลมห้อยอยู่ที่ต้นโอ๊ก"
11 โยอาบถามว่า "เจ้าเห็นเขาอยู่ที่นั่นแล้วทำไมไม่ฆ่าเขา ถ้าเจ้าทำ ป่านนี้ข้าคงตกรางวัลเจ้าอย่างงามด้วยเงินหนัก 10 เชเขลกับเข็มขัดนักรบแล้ว"
12 แต่ทหารคนนั้นตอบว่า "ถึงจะให้เงินข้าพเจ้า 1,000 เชเขล ข้าพเจ้าก็จะไม่ยื่นมือแตะต้องลูกชายของกษัตริย์ เราทุกคนได้ยินเรื่องที่กษัตริย์สั่งท่าน สั่งอาบีชัยและอิททัยว่า ‘เพื่อเห็นแก่ข้า อย่าทำอันตรายอับซาโลมเลย’ 13 และหากข้าพเจ้าได้ทรยศต่อเจ้าเหนือหัว ในที่สุดกษัตริย์ย่อมจะทราบเรื่องนี้ และท่านก็คงจะตีตัวออกห่างจากข้าพเจ้า"
14 โยอาบกล่าวว่า "ข้าจะไม่รีรออย่างเจ้า" ดังนั้นเขาจึงเอาหอกสามอันในมือเสียบทะลุหัวใจอับซาโลมขณะที่ยังมีชีวิตและห้อยอยู่ที่ต้นโอ๊กใหญ่ 15 ผู้ถืออาวุธทั้งสิบคนของโยอาบก็ล้อมอับซาโลมและสังหารเขา
16 แล้วโยอาบก็เป่าแตรเขาสัตว์หยุดพวกเขาไว้ ทหารจึงเลิกตามล่ากองทัพอิสราเอล 17 พวกเขาโยนศพอับซาโลมลงในหลุมลึกในป่า แล้วสุมก้อนหินทับเป็นกองพะเนิน ฝ่ายทหารอิสราเอลต่างหนีกลับบ้าน
18 ขณะอับซาโลมยังมีชีวิต เขาได้ตั้งเสาไว้เป็นอนุสรณ์ที่หุบเขากษัตริย์เพราะเขาคิดว่า "ข้าไม่มีลูกชายจะสืบนาม" อับซาโลมตั้งชื่อเสานั้นตามชื่อของตน เขาเรียกกันว่า "อนุสรณ์ของอับซาโลม" ตราบจนทุกวันนี้
19 อาหิมาอัสลูกชายของศาโดกพูดว่า "ให้ข้าพเจ้าวิ่งไปบอกข่าวแก่กษัตริย์เถิดว่าพระยาห์เวห์ได้ช่วยพระองค์จากศัตรูแล้ว"
20 โยอาบทัดทานว่า "อย่าเลย เจ้าไม่ใช่คนที่จะนำข่าวในวันนี้ ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน เพราะลูกชายของกษัตริย์สิ้นชีวิตแล้ว"
21 แล้วโยอาบจึงพูดกับชาวคูชคนหนึ่งว่า "จงไปรายงานสิ่งที่เจ้าเห็นให้กษัตริย์ทราบ" เขาก็คำนับโยอาบแล้ววิ่งออกไป
22 อาหิมาอัสลูกชายของศาโดกกล่าวกับโยอาบว่า "แต่ให้ข้าพเจ้าวิ่งตามชาวคูชคนนั้นไปเถิด"
โยอาบตอบว่า "อย่าเลยลูกเอ๋ย ทำไมถึงอยากไป ไม่มีข่าวอะไรที่จะทำให้เจ้าได้รับบำเหน็จ"
23 เขาบอกว่า "เอาเถิด ข้าพเจ้าอยากวิ่งไป"
โยอาบจึงพูดว่า "วิ่งไป!" อาหิมาอัสจึงวิ่งลัดผ่านที่ราบแซงชาวคูชไป
24 ขณะดาวิดนั่งอยู่ระหว่างประตูเมืองชั้นนอกและชั้นใน คนยามก็ปีนบันไดขึ้นไปยังจุดที่ตนรักษาการณ์บนกำแพง เมื่อเขามองออกไปก็เห็นชายคนหนึ่งวิ่งมา 25 เขาจึงร้องเรียกกษัตริย์และรายงานให้ทราบ
กษัตริย์พูดว่า "ถ้ามีคนเดียวคงจะมาแจ้งข่าวดี" ขณะที่ผู้สื่อสารวิ่งใกล้เข้ามาทุกที
26 คนยามมองเห็นอีกคนวิ่งมาจึงร้องบอกคนเฝ้าประตูว่า "นั่น! มาอีกคนหนึ่งแล้ว"
กษัตริย์พูดว่า "คงจะมาแจ้งข่าวดีเหมือนกัน"
27 คนยามพูดว่า "คนแรกน่าจะเป็นอาหิมาอัสลูกชายของศาโดก"
กษัตริย์พูดว่า "เขาเป็นคนดี นำข่าวดีมาบอก"
28 อาหิมาอัสร่ำร้องต่อดาวิดว่า "ทุกอย่างเรียบร้อยดี" เขาหมอบกราบลงต่อหน้าดาวิดและพูดว่า "สรรเสริญพระยาห์เวห์พระเจ้าของท่าน พระองค์ได้มอบบรรดาผู้ที่บังอาจต่อกรกับท่านแก่ท่านแล้ว"
29 ดาวิดถามว่า "ลูกอับซาโลมปลอดภัยดีใช่ไหม"
อาหิมาอัสตอบว่า "ตอนที่ท่านโยอาบใช้ให้ข้าพเจ้ามา เห็นผู้คนโกลาหล แต่ไม่ทราบว่าเรื่องอะไร"
30 ดาวิดพูดว่า "รออยู่ตรงนี้ก่อน" อาหิมาอัสจึงก้าวหลบเข้าไป
31 จากนั้นคนชาวเมืองคูชก็มาถึงและพูดว่า "กษัตริย์ผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า ข้าพเจ้านำข่าวดีมาบอก! วันนี้พระยาห์เวห์ช่วยท่านให้รอดจากเงื้อมมือของบรรดาผู้คิดคดทรยศต่อท่าน"
32 ดาวิดถามว่า "ลูกอับซาโลมปลอดภัยดีใช่ไหม"
ชายชาวคูชผู้นั้นตอบว่า "ขอให้ศัตรูทั้งปวงและผู้คิดร้ายต่อท่านเป็นเช่นชายหนุ่มคนนั้นเถิด"
33 ดาวิดเสียใจอย่างยิ่ง เขาขึ้นไปที่ห้องซึ่งอยู่เหนือประตูเมืองและร่ำไห้ไปตลอดทาง เขาพูดว่า "อับซาโลมลูกของพ่อ! ลูกของพ่อ ลูกของพ่อ อับซาโลมเอ๋ย! พ่อน่าจะตายแทนลูก อับซาโลมลูกของพ่อ! ลูกของพ่อ!") คือข้อ 19:1
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)
/images/a/-h5KPk8ct3kLpCpYm9-g6)