1 İsa tekrar halka benzetmeler anlatmaya başladı. Şöyle dedi: 2 "Göklerin Krallığı oğluna düğün yapan bir krala benzer. 3 Kral kölelerini gönderip düğüne davetli olanları çağırtmış. Ama gelmek istememişler.

4 Kral yine başka köleler gönderip onlara şöyle demiş: ‘Davetli olanlara şunu deyin: "İşte, ziyafetimi hazırladım, öküzlerimi ve besili danalarımı kestirdim. Artık her şey hazır, düğüne gelin." ’

5 Ama davetliler hiç kulak asmamışlar. Herkes kendi yoluna gitmiş. Birisi tarlasına, öbürü ticaretine dönmüş. 6 Geri kalanlar da kralın kölelerini yakalamış, aşağılamış ve öldürmüşler. 7 Kral öfkelenmiş. Ordularını gönderip o katilleri yok etmiş, şehirlerini de ateşe vermiş.

8 Sonra kölelerine şöyle demiş: ‘Düğün hazır, ama davetliler buna layık değil. 9 Bunun için şehrin ana yollarına çıkın. Orada kimi bulursanız onu düğüne çağırın.’ 10 Köleler yollara düşmüşler ve iyi kötü kimi buldularsa hepsini toplamışlar. Böylece düğün salonu misafirlerle dolmuş.

11 Kral misafirlerle görüşmek için içeri girdiğinde orada düğün elbisesi giymemiş olan birini görmüş. 12 Ona şöyle demiş: ‘Arkadaş, nasıl oldu da, düğün elbisesi giymeden buraya girdin?’ Adamın dili tutulmuş.

13 O zaman kral, kölelerine şöyle demiş: ‘Onun ellerini, ayaklarını bağlayın ve onu dışarıya atın, karanlıkta kalsın.’ Orada insanlar ağlayacak ve dişlerini gıcırdatacaklar.*22:13 Dişlerini gıcırdatacaklar Öfke, acı ve pişmanlık gibi duyguları gösteren bir hareket. 14 Çünkü davetliler çok, ama seçilenler az."

15 Sonra Ferisiler gidip İsaʼyı kendi sözleriyle tuzağa düşürmek için plan kurdular. 16 Kendi öğrencilerini Hirodesçilerle birlikte İsaʼya yolladılar. Bu kişiler şöyle dediler: "Öğretmenimiz! Biliyoruz ki, sen dürüst bir adamsın ve Allahʼın yolunu doğru öğretiyorsun. Hiç taraf tutmuyorsun. İnsanlar arasında ayrım yapmıyorsun. 17 Peki, söyle bize, sen ne düşünüyorsun: Sezarʼa vergi ödemek Tevratʼa uygun mu, değil mi?"

18 Ama İsa onların kötü niyetini fark edip şöyle dedi: "Sizi ikiyüzlüler sizi! Neden beni tuzağa düşürmeye çalışıyorsunuz? 19 Vergi öderken kullandığınız parayı bana bir gösterin!" Oʼna bir gümüş para getirdiler. 20 İsa onlara, "Burada kimin resmi var, kimin adı yazılı?" diye sordu.

21 Oʼna, "Sezarʼın" dediler.

Bunun üzerine İsa onlara şöyle dedi: "Öyleyse, Sezarʼın hakkını Sezarʼa verin, Allahʼın hakkını Allahʼa verin."

22 Bunu duyunca hayret ettiler ve İsaʼyı bırakıp gittiler.

23 Aynı gün Sadukiler İsaʼya geldi. Sadukiler "Ölümden diriliş diye bir şey yoktur" derler. İsaʼya şunu sordular: 24 "Öğretmenimiz! Musa bize şöyle buyurdu: ‘Bir adamın kardeşi ölürse ve karısını çocuğu olmadan dul bırakırsa, o adam ölen kardeşinin karısıyla evlensin ve kardeşine soy yetiştirsin.’ 25 Aramızda yedi kardeş vardı. Birincisi evlendi fakat çocuğu olmadan öldü. Karısını kardeşine bıraktı. 26 İkincisine de, üçüncüsüne de öyle oldu. Ta yedincisine kadar hep aynı şey oldu. 27 Son olarak kadın da öldü. 28 Öyleyse, ölüler dirildiği zaman kadın bu yedi kardeşten hangisinin karısı olacak? Çünkü hepsi onunla evlenmişti."

29 Ama İsa onlara şöyle cevap verdi: "Siz Kutsal Yazılarʼı ve Allahʼın gücünü bilmediğiniz için yanılıyorsunuz. 30 Çünkü ölüler dirildiği zaman ne karı alırlar, ne de kocaya giderler. Gökteki melekler gibi olurlar. 31 Ölülerin dirilişi hakkında Allahʼın ne söylediğini okumadınız mı? O şöyle der: 32 ‘Ben İbrahimʼin Allahı, İshakʼın Allahı ve Yakubʼun Allahıʼyım.’*22:32 Çıkış 3:6 O, ölülerin Allahı değil, yaşayanların Allahıʼdır."

33 Halk bunu işitince, Oʼnun öğrettiklerine şaşırıp kaldı.

34 Ferisiler İsaʼnın Sadukileri susturduğunu işitince, İsaʼnın yanına toplandılar. 35 Aralarında bir Tevrat uzmanı vardı. O, İsaʼyı tuzağa düşürmek için kendisine şu soruyu sordu: 36 "Öğretmenimiz! Tevratʼta en önemli buyruk hangisidir?"

37 İsa ona şöyle dedi: " ‘Allahınız Rabbi bütün yüreğinizle, bütün canınınızla ve bütün aklınızla sevin.’*22:37 Yasanın Tekrarı 6:5 38 Birinci ve en önemli buyruk budur. 39 Ona benzeyen ikinci buyruk da şudur: ‘Komşunuzu kendinizi sevdiğiniz gibi sevin.’*22:39 Levililer 19:18 40 Bütün Tevrat ve peygamberlerin yazdıkları bu iki buyruğa dayanır."

41 Ferisiler toplanmışken, İsa onlara şunu sordu: 42 "Mesih hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce o kimin oğlu?"

Oʼna, "Davud Oğlu" dediler.

43 İsa onlara şöyle dedi: "Peki, öyleyse, Davud Kutsal Ruh aracılığıyla ona nasıl ‘Efendim’ diyebilir? Çünkü şöyle der:

44 ‘Rab Efendimʼe dedi ki:

"Senin düşmanlarını ayaklarının altına sereceğim.

O zamana kadar sağımda otur." ’*22:44 Mezmur 110:1

45 Davud Mesihʼe ‘Efendim’ dediğine göre, Mesih nasıl Davudʼun oğlu olabilir?" 46 Hiç kimse İsaʼya tek bir söz bile söyleyemedi. O günden sonra kimse Oʼna soru sormaya cesaret etmedi.

1 Jesus tornou a falar-lhes por meio de parábolas:

2 "O Reino dos Céus é comparado a um rei que celebrava as bodas de seu filho.

3 Enviou seus servos para chamar os convidados, mas eles não quiseram vir.

4 Enviou outros ainda, dizendo-lhes: Dizei aos convidados que já está preparado o meu banquete; meus bois e meus animais cevados estão mortos, tudo está preparado. Vinde às bodas!

5 Mas, sem se importarem com aquele convite, foram-se, um a seu campo e outro para seu negócio.

6 Outros lançaram mãos de seus servos, insultaram-nos e os mataram.

7 O rei soube e indignou-se em extremo. Enviou suas tropas, matou aqueles assassinos e incendiou-lhes a cidade.

8 Disse depois a seus servos: O festim está pronto, mas os convidados não foram dignos.

9 Ide às encruzilhadas e convidai para as bodas todos quantos achardes.

10 Espalharam-se eles pelos caminhos e reuniram todos quantos acharam, maus e bons, de modo que a sala do banquete ficou repleta de convidados.

11 O rei entrou para vê-los e viu ali um homem que não trazia a veste nupcial.

12 Perguntou-lhe: Meu amigo, como entraste aqui, sem a veste nupcial? O homem não proferiu palavra alguma.

13 Disse, então, o rei aos servos: Amarrai-lhe os pés e as mãos e lançai-o nas trevas exteriores. Ali haverá choro e ranger de dentes.

14 Porque muitos são os chamados, e poucos os escolhidos".

15 Reuniram-se então os fariseus para deliberar entre si sobre a maneira de surpreender Jesus nas suas próprias palavras.

16 Enviaram seus discípulos com os herodianos, que lhe disseram: "Mestre, sabemos que és verdadeiro e ensinas o caminho de Deus em toda a verdade, sem te preocupares com ninguém, porque não olhas para a aparência dos homens.

17 Dize-nos, pois, o que te parece: É permitido ou não pagar o imposto a César?".

18 Jesus, percebendo a sua malícia, respondeu: "Por que me tentais, hipócritas?

19 Mostrai-me a moeda com que se paga o imposto!". Apresentaram-lhe um denário.

20 Perguntou Jesus: "De quem é esta imagem e esta inscrição?".

21 "De César" – responderam-lhe. Disse-lhes então Jesus: "Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus".

22 Esta resposta encheu-os de admiração e, deixando-o, retiraram-se.

23 Naquele mesmo dia, os saduceus, que negavam a ressurreição, interrogaram-no:

24 "Mestre, Moisés disse: Se um homem morrer sem filhos, seu irmão case-se com a sua viúva e dê-lhe assim uma posteridade (Dt 25,5).

25 Ora, havia entre nós sete irmãos. O primeiro casou-se e morreu. Como não tinha filhos, deixou sua mulher ao seu irmão.

26 O mesmo sucedeu ao segundo, depois ao terceiro, até o sétimo.

27 Por sua vez, depois deles todos, morreu também a mulher.

28 Na ressurreição, de qual dos sete será a mulher, uma vez que todos a tiveram?".

29 Respondeu-lhes Jesus: "Errais, não compreendendo as Escrituras nem o poder de Deus.

30 Na ressurreição, os homens não terão mulheres nem as mulheres, maridos; mas serão como os anjos de Deus no céu.

31 Quanto à ressurreição dos mortos, não lestes o que Deus vos disse:

32 Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaac e o Deus de Jacó (Ex 3,6)? Ora, ele não é Deus dos mortos, mas Deus dos vivos".

33 E, ouvindo essa doutrina, as turbas se enchiam de grande admiração.

34 Sabendo os fariseus que Jesus reduzira ao silêncio os saduceus, reuniram-se

35 e um deles, doutor da Lei, fez-lhe esta pergunta para pô-lo à prova:

36 "Mestre, qual é o maior mandamento da Lei?".

37 Respondeu Jesus: "Amarás o Senhor, teu Deus, de todo o teu o coração, de toda a tua alma e de todo o teu espírito (Dt 6,5).

38 Esse é o maior e o primeiro mandamento.

39 E o segundo, semelhante a este, é: Amarás teu próximo como a ti mesmo (Lv 19,18).

40 Nesses dois mandamentos se resumem toda a Lei e os Profetas".

41 Como os fariseus se agrupassem, Jesus interrogou-os:

42 "Que pensais vós de Cristo? De quem é filho?". Responderam: "De Davi!".

43 "Como então, prosseguiu Jesus, Davi, falando sob inspiração do Espírito, chama-o Senhor, dizendo:

44 O Senhor disse a meu Senhor: Senta-te à minha direita, até que eu ponha teus inimigos por escabelo dos teus pés (Sl 109,1)?

45 Se, pois, Davi o chama Senhor, como é ele seu filho?"

46 Ninguém pôde responder-lhe nada. E, depois daquele dia, ninguém mais ousou interrogá-lo.