1 Sabah olunca, başrahipler ve halkın liderleri, İsaʼyı ölüm cezasına çarptırmak için anlaştılar. 2 Oʼnu bağlayıp götürdüler ve Vali Pilatusʼa teslim ettiler.

3 İsaʼya ihanet eden Yahuda İsaʼnın ölüm cezasına çarptırıldığını görünce yaptığına pişman oldu. Otuz gümüş parayı alıp başrahiplere ve halkın liderlerine geri götürdü. 4 "Günah işledim" dedi. "Suçsuz bir adama ihanet ettim!"

Onlarsa şöyle karşılık verdiler: "Bundan bize ne? Onu sen düşün."

5 Yahuda parayı tapınağın içine fırlattı ve oradan ayrıldı. Sonra gidip kendini astı.

6 Başrahipler parayı alıp şöyle dediler: "Bu para kan parasıdır. Onu tapınak hazinesine koymak Tevratʼa uygun değildir." 7 Sonra aralarında anlaşarak o parayla Çömlekçi Tarlasıʼnı satın aldılar. Orada yabancılar için bir mezarlık yapacaklardı. 8 Bunun için o tarlanın adı bugüne kadar Kan Tarlası diye kaldı. 9 O vakit Allahʼın peygamber Yeremya aracılığıyla söylediği şu söz yerine geldi: "İsrailoğulları otuz gümüşü aldılar, bir insana biçtikleri değer buydu. 10 Rabbin bana buyurduğu gibi, bu parayla çömlekçinin tarlasını satın aldılar."*27:10 Bakınız Zekeriya 11:12,13; Yeremya 19:1-13; 32:6-9 ayetlerine.

11 İsa, valinin önüne götürüldü. O da İsaʼyı sorguya çekti: "Sen Yahudilerin Kralı mısın?"

İsa da, "Bunu sen söylüyorsun" dedi.

12 Başrahipler ve halkın liderleri Oʼnu suçladılar. Ama İsa hiç karşılık vermedi.

13 Sonra Pilatus Oʼna şöyle dedi: "Sana karşı yapılan bunca şahitliği duymuyor musun?"

14 Ama İsa tek bir suçlamaya bile cevap vermedi. Vali buna çok şaştı.

15 Valinin bir adeti vardı: her yıl Özgürlük Bayramıʼnda halkın istediği bir tutukluyu serbest bırakırdı. 16 O günlerde Barabba*27:16 Barabba Bazı Grekçe el yazmalarında adamın adı "İsa Barabba" diye geçer. Barabba babanın oğlu demektir. adında çok tanınmış bir tutuklu vardı. 17 Halk bir araya geldikten sonra, Pilatus onlara sordu: "Kimi serbest bırakmamı istersiniz: Barabbaʼyı mı, yoksa Mesih denilen İsaʼyı mı?" 18 Pilatus, başrahipler ve halkın liderlerinin İsaʼyı kıskandıkları için Oʼnu kendisine teslim ettiklerini biliyordu.

19 Pilatus yargı yerinde otururken, karısı ona şu haberi yolladı: "O adam suçsuzdur. Sakın bu işe karışma. Dün gece Oʼnun hakkında bir rüya gördüm. Bu rüya yüzünden çok acı çektim."

20 Başrahipler ve halkın liderleri, Barabbaʼnın serbest bırakılması ve İsaʼnın öldürülmesini istesinler diye kalabalığı kandırdılar.

21 Ama Pilatus kalabalığa şunu sordu: "Ne istersiniz? Bu iki adamdan hangisini serbest bırakayım?"

Onlar da "Barabbaʼyı" dediler.

22 Pilatus, "Öyleyse, Mesih denilen İsaʼyla ne yapayım?" diye sordu.

Hepsi, "Çarmıha gerilsin!" dediler.

23 Pilatus sordu: "Adam ne kötülük yaptı ki?"

Ama seslerini daha da fazla yükselterek, "Çarmıha gerilsin!" diye bağırdılar.

24 Pilatus durumu değiştiremeyeceğini anladı. Tam tersine halk ayaklanmaya başlıyordu. Pilatus su alıp halkın önünde ellerini yıkadı ve şöyle dedi: "Bu adamın kanından ben sorumlu değilim. Gerisi size kalmış."

25 Halk da şöyle cevap verdi: "Oʼnun kanı bizim ve evlatlarımızın üzerinde olsun!"

26 Sonra Pilatus Barabbaʼyı serbest bıraktı. İsaʼyı ise, kamçılattı ve çarmıha gerilsin diye askerlere teslim etti.

27 Valinin askerleri İsaʼyı alıp Pretoriyum denen vali sarayına götürdüler. Bütün asker bölüğünü İsaʼnın etrafına topladılar. 28 Oʼnun elbiselerini çıkarıp üstüne kırmızı bir kaftan attılar. 29 Dikenlerden bir taç örüp başına koydular. Sağ eline bir sopa verdiler. Oʼnunla alay etmek için, önünde diz çöküp, "Yaşasın Yahudilerin kralı!" dediler. 30 Üzerine tükürdüler, sopayı alıp başına vurdular. 31 İsaʼyla alay ettikten sonra üzerinden kaftanı çıkarıp kendi elbiselerini giydirdiler. Sonra Oʼnu çarmıha germeye götürdüler.

32 Onlar şehirden çıkarken, Simun adında Kireneli bir adam buldular. Onu İsaʼnın çarmıhını taşımaya zorladılar. 33 Golgota denilen yere geldiler. Bu ad kafatası yeri anlamına gelir. 34 İsaʼya öd denilen acı ilaçla karıştırılmış şarap verdiler. Ama İsa şarabı tadınca içmek istemedi. 35 İsaʼyı çarmıha gerdiler. Kura çekerek elbiselerini aralarında paylaştılar. 36 Sonra oraya oturup İsaʼnın yanında nöbet tuttular. 37 Başının üzerine Oʼnu suçlayan bir yazı astılar: "Bu, Yahudilerin Kralı İsaʼdır."

38 İki haydut İsaʼyla aynı zamanda çarmıha gerildi. Biri sağındaki, öbürü solundaki çarmıhtaydı. 39 Oradan geçenler başlarını sallayıp İsaʼya hakaret ettiler. 40 Şöyle dediler: "Hani tapınağı yıkıp üç günde yeniden kuracaktın! Kendini kurtar bakalım. Eğer Allahʼın Oğluʼysan çarmıhtan in!"

41 Bunun gibi, başrahipler, Tevrat uzmanları ve halkın liderleri İsaʼyla alay ettiler: 42 "Başkalarını kurtardı ama kendini kurtaramıyor! O İsrailʼin Kralı imiş! Şimdi çarmıhtan insin de, Oʼna iman edelim. 43 Allahʼa güveniyormuş. ‘Allahʼın Oğlu benim’ derdi. Eğer Allah Oʼnu seviyorsa, şimdi kurtarsın bakalım!" 44 İsaʼyla birlikte çarmıha gerilmiş haydutlar da Oʼnu aşağıladılar.

45 Öğleyin saat on ikiden saat üçe kadar bütün ülkenin üzerine karanlık çöktü. 46 Saat üçe doğru İsa yüksek sesle şöyle bağırdı: "Eli, Eli, lema şevaktani?" Bu söz, "Allahım, Allahım, beni niçin terk ettin?"*27:46 Mezmur 22:1 demektir.

47 Orada duranların bazıları bunu işitince "Bu adam İlyasʼı*27:47 İlyas İbranicede Eli (Allahım) ile Eliyahu (İlyas) adlarının söyleyişi birbirine yakındır. çağırıyor" dediler.

48 Onlardan biri hemen koşup bir sünger aldı, onu ekşi şaraba*27:48 Ekşi şaraba Sulandırılan bu ekşi şarap işçilerin ve askerlerin susuzluğunu gidermek için kullanılırdı. batırdı, süngeri bir kamışın ucuna taktı ve içmesi için İsaʼya uzattı. 49 Ama öbürleri, "Dur bakalım, İlyas gelip Oʼnu kurtaracak mı?" dediler.

50 İsa ise tekrar yüksek sesle bağırıp ruhunu teslim etti.

51 O anda tapınaktaki perde yukarıdan aşağıya kadar yırtılıp ikiye ayrıldı. Yer sarsıldı ve kayalar yarıldı. 52 Mezarlar açıldı ve Allahʼın kutsal halkından ölmüş olan birçok kişinin cesetleri dirildi. 53 Onlar İsaʼnın dirilişinden sonra mezarlarından çıkıp kutsal şehre*27:53 Kutsal şehre Yeruşalimʼe (Kudüs). girdiler ve birçok kişiye göründüler.

54 İsaʼya bekçilik yapan yüzbaşı ve onun yanındaki adamlar deprem ve diğer olup bitenleri gördüler. Bu yüzden çok korktular ve şöyle dediler: "Bu adam gerçekten de Allahʼın Oğluʼydu!"

55 Olaylara uzaktan bakan birçok kadın da oradaydı. Bunlar, Celileʼden İsaʼnın peşinden gelip Oʼna hizmet etmişlerdi. 56 Kadınların arasında Mecdelli Meryem, Yakubʼun ve Yusufʼun annesi Meryem ve Zebedi oğullarının annesi vardı.

57 Akşam olunca, Aramatyalı Yusuf adında zengin bir adam geldi. Kendisi de İsaʼnın öğrencisiydi. 58 Bu adam Pilatusʼa gidip İsaʼnın ölüsünü istedi. Pilatus cesedin ona verilmesi için buyruk verdi. 59 Yusuf İsaʼnın cesedini alıp temiz bir keten beze sardı. 60 Yusuf kendisi için kayanın içine yeni bir mezar oydurmuştu. İsaʼnın cesedini oraya koydu. Mezarın kapısının önüne kocaman bir taş yuvarladı ve oradan ayrıldı. 61 Bu arada Mecdelli Meryem ve öteki Meryem oradaydı, mezarın karşısında oturuyorlardı.

62 Ertesi gün, yani Hazırlık Günüʼnden sonraki gün,*27:62 Hazırlık Günüʼnden sonraki gün Yani, cumartesi günü. başrahipler ve Ferisiler toplanıp hep birlikte Pilatusʼa gittiler. 63 Şöyle dediler: "Efendimiz, şu yalancının daha hayattayken, ‘Üç gün sonra dirileceğim’ dediğini hatırlıyoruz. 64 Bu sebeple, buyruk ver ki, mezar üçüncü güne kadar koruma altına alınsın. Öğrencileri gelip ölüyü çalmasınlar, sonra da halka, ‘O, ölümden dirildi’ demesinler. Yoksa, son yalan ilkinden beter olacak."

65 Pilatus onlara şöyle dedi: "Buyurun, bir grup kollayıcı asker sizin olsun. Gidin, elinizden geldiği kadar mezarı koruma altına alın." 66 Gidip taşı mühürlediler, başına askerler diktiler. Böylece mezarı koruma altına aldılar.

1 Chegando a manhã, todos os príncipes dos sacerdotes e os anciãos do povo reuniram-se em conselho para entregar Jesus à morte.

2 Ligaram-no e o levaram ao governador Pilatos.

3 Judas, o traidor, vendo-o então condenado, toma­do de remorsos, foi devolver aos príncipes dos sacerdotes e aos anciãos as trinta moedas de prata,

4 dizendo-lhes: "Pequei, entregando o sangue de um justo". Responderam-lhe: "Que nos importa? Isto é lá contigo!".

5 Ele jogou então no templo as moe­das de prata, saiu e foi enforcar-se.

6 Os príncipes dos sacerdotes tomaram o dinheiro e disseram: "Não é permitido lançá-lo no tesouro sagrado, porque se trata de preço de sangue".

7 Depois de haverem deliberado, compraram com aquela soma o campo do Oleiro, para que ali se fizesse um cemitério de estrangeiros.

8 Essa é a razão por que aquele terreno é chamado, ainda hoje, "Campo de Sangue".

9 Assim se cumpriu a profecia do profeta Jere­mias: Eles receberam trinta moedas de prata, preço daquele cujo valor foi estimado pelos filhos de Israel;

10 e deram-no pelo campo do Oleiro, como o Senhor me havia prescrito.

11 Jesus compareceu diante do governador, que o interrogou: "És o rei dos judeus?". "Tu o dizes" –, respondeu-lhe Jesus.

12 Ele, porém, nada respondia às acusações dos príncipes dos sacerdotes e dos anciãos.

13 Perguntou-lhe Pilatos: "Não ouves todos os testemunhos que levantam contra ti?".

14 Mas, para grande admiração do governador, não quis responder a nenhuma acusação.

15 Era costume que o governador soltasse um preso a pedido do povo em cada festa de Páscoa.

16 Ora, havia naquela ocasião um prisio­neiro famoso, chamado Barra­bás.

17 Pilatos dirigiu-se ao povo reunido: "Qual quereis que eu vos solte: Barrabás ou Jesus, que se chama Cristo?".

18 (Ele sabia que tinham entregue Jesus por inveja.)

19 Enquanto estava sentado no tribunal, sua mulher lhe mandou dizer: "Nada faças a esse justo. Fui hoje atormentada por um sonho que lhe diz respeito".

20 Mas os príncipes dos sacerdotes e os anciãos persuadiram o povo que pedisse a libertação de Barrabás e fizesse morrer Jesus.

21 O governador tomou então a palavra: "Qual dos dois quereis que eu vos solte?". Res­ponderam: "Barrabás!".

22 Pilatos perguntou: "Que farei então de Jesus, que é chamado o Cristo?". Todos responderam: "Seja crucificado!".

23 O governador tornou a perguntar: "Mas que mal fez ele?". E gritavam ainda mais forte: "Seja crucificado!".

24 Pilatos viu que nada adiantava, mas que, ao contrário, o tumulto crescia. Fez com que lhe trouxessem água, lavou as mãos diante do povo e disse: "Sou inocente do sangue deste homem. Isto é lá convosco!".

25 E todo o povo respondeu: "Caia sobre nós o seu sangue e sobre nossos filhos!".

26 Libertou então Barrabás, mandou açoitar Jesus e lho entregou para ser crucificado.

27 Os soldados do governador conduziram Jesus para o pretório e rodearam-no com todo o pelotão.

28 Arrancaram-lhe as vestes e colocaram-lhe um manto escarlate.

29 Depois, trançaram uma coroa de espinhos, meteram-lha na cabeça e puseram-lhe na mão uma vara. Dobrando os joelhos diante dele, diziam com escárnio: "Salve, rei dos judeus!".

30 Cuspiam-lhe no rosto e, tomando da vara, davam-lhe golpes na cabeça.

31 Depois de escarnecerem dele, tiraram-lhe o manto e entregaram-lhe as vestes. Em seguida, levaram-no para o crucificar.

32 Saindo, encontraram um ho­mem de Cirene, chamado Simão, a quem obrigaram a levar a cruz de Jesus.

33 Chegaram ao lugar chamado Gólgota, isto é, lugar do crânio.

34 Deram-lhe de beber vinho misturado com fel. Ele provou, mas se recusou a beber.

35 Depois de o haverem crucificado, dividiram suas vestes entre si, tirando à sorte. Cumpriu-se assim a profecia do profeta: Repartiram entre si minhas vestes e sobre meu manto lançaram à sorte (Sl 21,19).

36 Sentaram-se e montaram guarda.

37 Por cima de sua cabeça penduraram um escrito trazendo o motivo de sua crucificação: "Este é Jesus, o rei dos judeus".

38 Ao mesmo tempo foram crucificados com ele dois ladrões, um à sua direita e outro à sua esquerda.

39 Os que passavam o injuriavam, sacudiam a cabeça e diziam:

40 "Tu, que destróis o templo e o reconstróis em três dias, salva-te a ti mesmo! Se és o Filho de Deus, desce da cruz!".

41 Os príncipes dos sacerdotes, os escribas e os anciãos também zombavam dele:

42 "Ele salvou a outros e não pode salvar-se a si mesmo! Se é rei de Israel, desça agora da cruz e nós creremos nele!

43 Confiou em Deus, Deus o livre agora, se o ama, porque ele disse: Eu sou o Filho de Deus!".

44 E os ladrões, crucificados com ele, também o ultrajavam.

45 Desde a hora sexta até a nona, cobriu-se toda a terra de trevas.

46 Próximo da hora nona, Jesus exclamou em voz forte: "Eli, Eli, lammá sabactáni?" – o que quer dizer: "Meu Deus, meu Deus, por que me abandonaste?".

47 A essas palavras, alguns dos que lá estavam diziam: "Ele chama por Elias".

48 Imedia­tamente, um deles tomou uma esponja, embebeu-a em vinagre e apresentou-lha na ponta de uma vara para que bebesse.

49 Os outros diziam: "Deixa! Vejamos se Elias virá socorrê-lo".

50 Jesus de novo lançou um grande brado, e entregou a alma.

51 E eis que o véu do templo se rasgou em duas partes de alto a baixo, a terra tremeu, fenderam-se as rochas.

52 Os sepulcros se abriram e os corpos de muitos justos ressuscitaram.

53 Saindo de suas sepulturas, entraram na cidade santa depois da ressurreição de Jesus e apareceram a muitas pessoas.

54 O centurião e seus homens que montavam guarda a Jesus, dian­te do estremecimento da terra e de tudo o que se passava, disseram entre si, possuídos de grande temor: "Verdadeiramente, este homem era Filho de Deus!".

55 Havia ali também algumas mulheres que de longe olha­vam; tinham seguido Jesus desde a Galileia para o servir.

56 Entre elas se achavam Maria Madalena e Maria, mãe de Tiago e de José, e a mãe dos filhos de Zebedeu.

57 À tardinha, um homem rico de Arimateia, chamado José, que era também discípulo de Jesus,

58 foi procurar Pilatos e pediu-lhe o corpo de Jesus. Pilatos cedeu-o.

59 José tomou o corpo, envolveu-o num lençol branco

60 e o depositou num sepulcro novo, que tinha mandado talhar para si na rocha. Depois rolou uma grande pedra à entrada do sepulcro e foi-se embora.

61 Maria Madalena e a outra Maria ficaram lá, sentadas defronte do túmulo.

62 No dia seguinte, isto é, o dia seguinte ao da Preparação, os prínci­pes dos sacerdotes e os fariseus dirigiram-se todos juntos à casa de Pilatos.

63 E disseram-lhe: "Senhor, nós nos lembramos de que aquele impostor disse, enquanto vivia: Depois de três dias ressuscitarei.

64 Ordena, pois, que seu sepulcro seja guardado até o terceiro dia. Os seus discípulos poderiam vir roubar o corpo e dizer ao povo: Ressuscitou dos mortos. E esta última impostura seria pior que a primeira".

65 Respondeu Pilatos: "Tendes uma guarda. Ide e guardai-o como o entendeis".

66 Foram, pois, e asseguraram o sepulcro, selando a pedra e colocando guardas.