Jesaja 25

1 O HERR, du bist mein Gott; dich will ich erheben! Ich lobe deinen Namen; denn du hast Wunder getan; die Ratschlüsse von alters her sind wahr und beständig! 2 Denn du hast die Stadt zum Steinhaufen gemacht, die feste Burg zum Trümmerhaufen, den Palast der Fremden zu einer gewesenen Stadt; ewiglich werden sie nicht mehr aufgebaut werden. 3 Darum ehrt dich auch ein mächtiges Volk, die Städte gewalttätiger Nationen fürchten dich; 4 denn du bist dem Schwachen eine Feste geworden, eine Zuflucht dem Armen in seiner Not, ein Schirm vor dem Platzregen, ein Schatten vor der Hitze, als der Zornhauch der Tyrannen war wie ein Unwetter gegen eine Wand. 5 Wie Sonnenbrand in trockenem Land, so dämpfst du der Fremden Toben, wie Sonnenbrand durch der Wolke Schatten, so legt sich der Jubel der Tyrannen. 6 Und es wird der HERR der Heerscharen auf diesem Berge allen Völkern ein Mahl bereiten, ein fettes Mahl, ein Mahl von alten Weinen, von fetten, markigen Speisen, von alten geläuterten Weinen. 7 Auch wird er auf diesem Berge die Schleierhülle wegnehmen, die alle Völker verhüllt, und die Decke, womit alle Nationen bedeckt sind. 8 Er wird den Tod auf ewig verschlingen. Gott der HERR wird die Tränen von allen Angesichtern abwischen und die Schmach seines Volkes von der ganzen Erde hinwegnehmen! Ja, der HERR hat es verheißen. 9 Zu jener Zeit wird man sagen: Seht, das ist unser Gott, auf den wir gehofft haben, daß er uns Heil verschaffe; das ist der HERR, auf den wir warteten; nun lasset uns frohlocken und fröhlich sein in seinem Heil! 10 Denn die Hand des HERRN ruht auf diesem Berge; Moab aber wird unter ihm zertreten werden, wie Stroh in der Mistlache zertreten wird. 11 Und sollte es auch seine Hände ausbreiten, wie ein Schwimmer sie ausbreitet, um zu schwimmen, so wird er seinen Hochmut erniedrigen trotz der Kunstgriffe seiner Hände. 12 Deine festen, hohen Mauern wird er erniedrigen, beugen und zu Boden werfen bis in den Staub.

Δοξαστικό άσμα για την ευμένεια του Κυρίου

1 Εσύ είσαι ο Θεός μου, Κύριε,

εσένα υμνώ, δοξάζω τ’ όνομά σου,

γιατί έκανες έργα θαυμαστά.

Οι προαιώνιες βουλές σου

εκπληρώθηκαν όλες πιστά.

2 Σωρό λιθάρια έκανες την πόλη,

έγιν’ ερείπια η οχυρωμένη πόλη.

Των εχθρών η ακρόπολη δεν είναι πόλη πια,

ποτέ δε θα ξαναχτιστεί.

3 Γι’ αυτό ένας ισχυρός λαός θα σε δοξάσει,

η πόλη θα σε φοβηθεί των βίαιων εχθρών.

4 Έγινες καταφύγιο των ταπεινών,

των δύστυχων καταφυγή μες στην απόγνωσή τους,

στέγαστρο για την καταιγίδα,

απόσκιο για τον καύσωνα,

γιατί η μανία των τυράννων

είναι σαν χειμωνιάτικη νεροποντή,

5 σαν καύσωνας σε γη φρυγμένη.

Πνίγεις, εσύ των αλαζόνων το θόρυβο.

Όπως τον καύσωνα μετριάζει του σύννεφου η σκιά,

έτσι τις θριαμβευτικές κραυγές

σταματάς των τυράννων.

Το συμπόσιο της σωτηρίας

6 Ο Κύριος του σύμπαντος θα ετοιμάσει

πάνω στο όρος Σιών για όλους τους λαούς

συμπόσιο με τα πιο νόστιμα εδέσματα,

συμπόσιο με εκλεκτά κρασιά, λαγαρισμένα.

7 Εκεί, απάνω στο βουνό, θα καταργήσει το πένθιμο πέπλο,

που όλους σκεπάζει τους λαούς,

το νεκρικό σεντόνι, που όλα σκεπάζει τα έθνη.

8 Θα καταργήσει το θάνατο για πάντα.

Και θα σφουγγίσει ο Κύριος, ο Θεός τα δάκρυα

σ’ όλα τα πρόσωπα·

και θα εξαλείψει του λαού του τη ντροπή,

σ’ όλη τη γη.

Το είπε ο Κύριος ο ίδιος.

9 Τη μέρα εκείνη θε να πουν:

«Αυτός είν’ ο Θεός μας,

σ’ αυτόν ελπίσαμε και μας έσωσε.

Αυτός είναι ο Κύριος,

σ’ αυτόν ελπίσαμε.

Τώρα ας χαρούμε κι ας πανηγυρίσουμε

γιατί αυτός μας σώζει.

Το τέλος της Μωάβ

10 Το χέρι του Κυρίου θα προστατεύει αυτό το όρος. Ο λαός της Μωάβ όμως θα ποδοπατηθεί στη χώρα του, όπως ποδοπατιέται το άχυρο στο λάκκο της κοπριάς. 11 Εκεί τα χέρια του θ’ απλώνει σαν τον κολυμβητή για να επιπλεύσει, αλλά ο Κύριος θα ταπεινώσει την αλαζονεία του, παρ’ όλα των χεριών του τα τεχνάσματα. 12 Τα ψηλά οχυρώματα των τειχών του θα τα χαλάσει· θα τα γκρεμίσει και θα τα κάνει ένα με τη γη.