Jesaja 47

1 Steige herab und setze dich in den Staub, o Jungfrau, du Tochter Babel! Setze dich auf die Erde, ohne Thron, du Tochter der Chaldäer! Denn man wird dich nicht mehr die Weichliche und Verzärtelte nennen! 2 Nimm die Mühle hervor und mahle Mehl; nimm deinen Schleier ab und hebe die Schleppe auf; entblöße die Schenkel, wate durch die Flüsse. 3 Deine Blöße soll enthüllt und deine Schande gesehen werden; Rache will ich nehmen und keines Menschen schonen. 4 Unser Erlöser heißt HERR der Heerscharen, der Heilige Israels. 5 Setze dich schweigend hin und gehe in die Finsternis, du Tochter der Chaldäer! Denn man wird dich nicht mehr Beherrscherin der Königreiche nennen. 6 Ich war über mein Volk so erzürnt, daß ich mein Erbteil entweihte und in deine Gewalt gab; du aber hast ihnen keine Barmherzigkeit bewiesen, sondern auch auf den Greis ein schweres Joch gelegt, 7 und du hast gedacht: «Ich werde ewiglich Gebieterin sein», und hast dabei solches nicht zu Herzen genommen und nicht gedacht, wie es hernach gehen würde. 8 Nun aber höre, du Üppige, die da sorglos sitzt, die in ihrem Herzen also spricht: «Ich bin’s und sonst niemand! Ich werde nicht als Witwe dasitzen, noch die Beraubung meiner Kinder erfahren!» 9 Dennoch wird dir beides begegnen auf einen Tag, unversehens, daß du deiner Kinder beraubt und Witwe werden wirst; mit großer Macht werden sie dich überfallen trotz der Menge deiner Zaubereien und der großen Anzahl deiner Beschwörungen. 10 Denn du hast dich sicher geglaubt in deiner Bosheit und gesprochen: Es sieht mich niemand! Deine Weisheit und deine Wissenschaft haben dich verführt, daß du bei dir selbst gedacht hast: Ich bin’s und sonst niemand! 11 Darum wird Unglück über dich kommen, das du nicht wegzaubern kannst; und Verderben wird dich überfallen, welches du nicht abzuwenden vermagst; plötzlich wird eine Verwüstung über dich kommen, deren du dich nicht versiehst. 12 Tritt doch hin mit deinen Beschwörungen und mit der Menge deiner Zaubereien, womit du dich von Jugend auf abgemüht hast! Vielleicht vermagst du zu helfen; vielleicht flößest du Schrecken ein. 13 Du bist müde geworden von der Menge deiner Beratungen. So laß nun herzutreten und dich retten, die den Himmel einteilen, die Sternseher, die alle Neumonde kundtun, was über dich kommen soll! 14 Siehe, sie sind geworden wie Stoppeln, welche das Feuer verbrannt hat; sie werden ihre Seele nicht vor der Gewalt der Flammen erretten; wird es doch keine Kohlenglut sein, dabei man sich wärmen, und kein Ofen, dabei man sitzen könnte. 15 So ist es dir mit denen ergangen, um welche du dich gemüht, mit denen du Handel getrieben hast von Jugend auf: ein jeder irrt auf seinem eigenen Weg davon, und keiner hilft dir!

Κρίση κατά της Βαβυλώνας

Ο Κύριος λέει:

1 «Κατέβα και στο χώμα πέσε,

όμορφη Βαβυλώνα.

Κάτσε στη γη χωρίς θρονί,

όμορφη χώρα των Χαλδαίων·

δε θα σε ονομάζουν πια γλυκιά και τρυφηλή.

2 Πάρε το μύλο κι άλεθε αλεύρι,

βγάλε το πέπλο σου,

τα πόδια γύμνωσε,

σήκωσε το φόρεμά σου,

για να περάσεις τους ποταμούς,

3 και θ’ αποκαλυφθεί η γυμνότητά σου

και θα ταπεινωθείς.

Θα πάρω εγώ εκδίκηση,

κανείς δε θα με σταματήσει».

4 Αυτά λέει ο λυτρωτής μας,

που τ’ όνομά του είναι ο Κύριος του σύμπαντος,

ο Άγιος Θεός του Ισραήλ.

5 «Πέσε στη σιωπή», λέει ο Κύριος,

«κι έμπα μες στο σκοτάδι,

όμορφη χώρα των Χαλδαίων·

δε θα μπορείς πια να ονομάζεσαι

κυρίαρχη των βασιλείων.

6 Οργίστηκα ενάντια στο λαό μου,

ατίμασα τη χώρα μου,

στην εξουσία σου τους παρέδωσα,

μα εσύ έλεος δεν τους έδειξες·

ακόμα και στους γέροντες αβάσταχτον έκανες το ζυγό σου.

7 Είπες: "θα είμαι αιώνια κυρίαρχη".

Δε σκέφτηκες βαθιά το νόημα των γεγονότων,

ούτε στοχάστηκες το τέλος τους.

8 »Τώρα, λοιπόν, άκουσε τούτο, τρυφηλή,

που κάθεσαι με ασφάλεια και σκέφτεσαι

πως μόνο εσύ υπάρχεις κι άλλος κανείς,

πως χήρα εσύ ποτέ σου δε θα μείνεις,

ούτε θα δεις να σου πεθαίνουν τα παιδιά:

9 Μέσα σε μια στιγμή, σε μια μονάχα μέρα,

δύο κακά μαζί θα σου συμβούν:

χηρεία κι ατεκνία θα πέσουν πάνω σου τελειωτικά

και δε θα σ’ ωφελήσουν οι μαγείες σου οι πολλές

και τ’ άφθονά σου ξόρκια.

10 Μα εσύ βασίστηκες στην πονηριά σου και είπες:

"κανένας δεν με βλέπει".

»Η γνώση κι η σοφία σου σε παραπλάνησαν

και σκέφτηκες πως είσ’ εσύ

και δεν υπάρχει άλλος κανείς εκτός από σένα.

11 Θα σου συμβεί κακό,

που δε θα ξέρεις πώς να το ξορκίσεις·

πάνω σου θα ’ρθει συμφορά

που να την αποφύγεις δε θα μπορείς·

καταστροφή θα πέσει ξάφνου πάνω σου,

που δε θα την έχεις προβλέψει.

12 Κάθισε τώρα με τα ξόρκια και τις πολλές μαγείες σου,

που σ’ έχουν απ’ τα νιάτα σου κουράσει.

Ίσως μπορέσεις απ’ αυτά να ωφεληθείς,

τη συμφορά ίσως μπορέσεις να την αποδιώξεις.

13 »Απ’ τους πολλούς σου συμβουλάτορες κουράστηκες.

Ας σηκωθούνε τώρα να σε σώσουν

οι ουρανοσκόποι κι οι αστρολόγοι,

που σου αναγγέλλουν κάθε μήνα

τι πρόκειται να σου συμβεί.

14 Θα γίνουν σαν το άχυρο κι η φωτιά θα τους κάψει·

δε θα μπορέσουν να σωθούν

από της φλόγας την ορμή.

Γιατί δε θα ’ναι ανθρακιά να ζεσταθούν,

δε θα ’ναι αναμμένα κάρβουνα να κάτσουν αντικρύ τους.

15 »Έτσι θα καταντήσουνε οι μάγοι σου

που από τα νιάτα σου σ’ απομυζούνε.

Θα πάρουνε το δρόμο τους και θα περιπλανιούνται,

κι ούτε ένας να σε σώσει δεν θα μπορεί».