1 Por isso, *vd.Fp 3.13s.deixando a doutrina dos *Hb 5.12princípios elementares de Cristo, passemos à *vd.Hb 5.14perfeição, não lançando de novo o fundamento de arrependimento de *Hb 9.14; cp.Jo 8.21obras mortas e de fé em Deus, 2 *cp.At 19.3s.;Jo 3.25o ensino sobre batismos e *vd.At 6.6imposição de mãos, sobre *vd.At 17.31s.ressurreição de mortos e sobre juízo eterno. 3 Isso faremos, *vd.At 18.21se Deus o permitir. 4 Pois é impossível que os que uma vez foram *Hb 10.32; cp.2Co 4.4,6iluminados, e provaram *Ef 2.8; cp.Jo 4.10o dom celestial, e se tornaram *Hb 2.4; cp.Gl 3.2participantes do Espírito Santo, 5 *cp.1Pe 2.3e provaram a boa *vd.Ef 6.17palavra de Deus e os poderes do *cp.Hb 2.5mundo vindouro, 6 e depois caíram, *Hb 10.26s.; cp.1Jo 5.16;2Pe 2.21;Mt 19.26impossível é renová-los outra vez para o arrependimento, *cp.Hb 10.29visto que eles crucificam de novo para si o Filho de Deus e o expõem à ignomínia. 7 Pois a terra que tem embebido a chuva que cai muitas vezes sobre ela e produz ervas úteis àquelas *cp.2Tm 2.6por quem é também lavrada recebe de Deus a bênção; 8 mas, se produz espinhos e abrolhos, é rejeitada, está *cp.Dt 29.28perto de maldição, e o seu fim é ser queimada.

9 Porém, quanto a vós, *1Co 10.14;2Co 7.1;12.19;1Pe 2.11;2Pe 3.1;1Jo 2.7;Jd 3amados, estamos persuadidos de coisas melhores e mais vizinhas à salvação, ainda que assim falamos. 10 Pois *Pv 19.17;Mt 10.42;25.40; cp.At 10.4Deus não é injusto para se esquecer do *cp.1Ts 1.3vosso trabalho e da caridade que mostrastes para com seu nome, quando *Hb 10.32-34; cp.Rm 15.25servistes e ainda servis aos santos. 11 Desejamos que cada um de vós mostre o mesmo zelo, para *cp.Hb 10.22; vd.Lc 1.1complemento da sua *vd.Hb 3.6esperança até o fim; 12 para que não vos torneis indolentes, mas *Hb 13.7imitadores daqueles que, por *2Ts 1.4;Tg 1.3;Ap 13.10fé e por paciência, *cp.Hb 1.14herdam as promessas.

13 Pois, *cp.Gl 3.15,18quando Deus fez a promessa a Abraão, como não teve outro maior por quem jurasse, *Gn 22.16s.;Lc 1.73jurou por si mesmo, 14 dizendo: Certamente, abençoando, te abençoarei e, multiplicando, te multiplicarei; 15 assim, *cp.Gn 12.4; cp.Gn 21.5tendo Abraão esperado com paciência, alcançou a promessa. 16 *cp.Gl 3.15Pois os homens juram pelo que é maior que eles, e *cp.Êx 22.11o juramento para confirmação é para eles o fim de todas as contendas. 17 Por isso, Deus, determinando mais abundantemente mostrar aos *Hb 11.9herdeiros da promessa *Sl 110.4;Pv 19.21;Hb 6.18a imutabilidade do seu conselho, interpôs um juramento, 18 para que, por duas coisas imutáveis, nas quais é *Tt 1.2; cp.Nm 23.19impossível que Deus minta, tenhamos uma poderosa consolação, nós que, como refúgio, nos temos apressado em lançar mão da *Hb 3.6;7.19esperança proposta, 19 a qual temos como âncora segura e firme da alma e que *Lv 16.2;Hb 9.2s.entra também no interior do véu, 20 *vd.Hb 4.14; cp.Jo 14.2onde Jesus, como precursor, entrou por nós, quando se tornou *vd.Hb 5.6; cp.Hb 2.17sumo sacerdote para sempre, segundo a ordem de Melquisedeque.

1 Tial, ĉesigante la diskutadon pri la elementoj de Kristo, ni iru antaŭen al perfektiĝo, ne metante denove fundamenton de pento el malvivaj faroj kaj de fido al Dio, 2 de la dogmaro pri baptoj, surmetado de manoj, de revivigo de mortintoj, de eterna juĝo. 3 Kaj tion ni faros, se Dio permesos. 4 Ĉar ĉe tiuj, kiuj unufoje estas allumitaj kaj gustumis la ĉielan donon kaj fariĝis partoprenantoj en la Sankta Spirito, 5 kaj gustumis la bonan vorton de Dio kaj la potencojn de la estonta mondo, 6 kaj defalis, ne estas eble renovigi ilin ankoraŭ al pento, dum ili rekrucumas al si la Filon de Dio kaj elmetas lin al publika malhonoro. 7 Ĉar la tero, kiu entrinkis la pluvon, sur ĝin ofte venantan, kaj produktas kreskaĵojn, taŭgajn por tiuj, pro kiuj ĝi ankaŭ estas kultivata, ricevas benon de Dio; 8 sed se ĝi donas dornojn kaj kardojn, ĝi estas malaprobata kaj proksima al malbeno; ĝia fino estas en brulado.

9 Sed ni certigas al ni aferojn pli bonajn pri vi, amatoj, kaj aferojn, kiuj akompanas savon, kvankam ni tiel parolas; 10 ĉar Dio ne estas maljusta, por forgesi vian laboron kaj la amon, kiun vi montris al Lia nomo, servinte al la sanktuloj kaj ankoraŭ servante. 11 Sed ni deziras, ke ĉiu el vi montru tian saman diligentecon por la plenumo de la espero ĝis la fino; 12 por ke vi fariĝu ne maldiligentaj, sed imitantoj de tiuj, kiuj per fido kaj pacienco heredas la promesojn.

13 Ĉar kiam Dio promesis al Abraham, Li ĵuris per Si mem (ĉar Li ne povis ĵuri per iu pli granda), 14 dirante: Certe benante Mi benos vin, kaj multigante Mi multigos vin. 15 Kaj tiel, atendinte kun pacienco, li atingis la promeson. 16 Ĉar homoj ĵuras per la pli granda, kaj ĉe ili la ĵuro por certigo estas fino de ĉia disputado. 17 Kaj Dio, volante montri pli abunde al la heredantoj de la promeso la neŝanĝeblecon de Sia intenco, intermetis ĵuron, 18 por ke per du neŝanĝeblaj aferoj, en kiuj ne eble estas por Dio mensogi, fortan konsolon havu ni, kiuj rifuĝis, por akiri la esperon antaŭ ni metitan, 19 kiun ni havas kiel ankron de la animo, firman kaj konstantan, enirantan internen de la kurteno; 20 kien eniris Jesuo, la antaŭulo por ni, fariĝinte ĉefpastro por ĉiam laŭ la maniero de Melkicedek.