1 Até a primeira aliança, na verdade, teve as suas *cp.Hb 9.10ordenanças de serviço sagrado e *Êx 25.8o seu santuário *cp.Hb 9.11,24;Hb 8.2terrestre. 2 Pois havia um *Êx 25.8-9tabernáculo preparado, o primeiro em que estava o *Êx 25.31-39candeeiro, e *Êx 25.23-29a mesa, e *Êx 25.30;Lv 24.5-9; cp.Mt 12.4os pães da proposição, e este se chama o Santo Lugar; 3 mas, atrás do *Êx 26.31-33segundo véu, o tabernáculo que se chama *Êx 26.33o Santo dos Santos, 4 tendo um *Êx 30.1-5;37.25s.altar de ouro para o incenso e *Êx 25.10ss.;37.1ss.a arca da aliança, coberta de ouro ao redor por todas as partes, na qual estava *Êx 16.32s.um vaso de ouro, que continha o maná, e *Nm 17.10a vara de Arão, que brotou, e *Êx 31.18;32.15;Dt 9.9,11,15as tábuas da aliança, 5 e, por cima dela, *Êx 25.18ss.os querubins de glória, *Êx 25.17,20que cobriam o propiciatório, das quais coisas não é oportuno, agora, falar individualmente. 6 Preparadas assim essas coisas, *Nm 28.3entram continuamente no primeiro tabernáculo os sacerdotes, para celebrar os serviços sagrados, 7 mas, *cp.Hb 9.3no segundo, entra, a sós, *Lv 16.12ss.o sumo sacerdote, *Êx 30.10;Lv 16.34; cp.Hb 10.3uma vez por ano, *Lv 16.11,14não sem sangue, que *vd.Hb 5.3oferece por si e pelas *Nm 15.25; cp.Hb 5.2ignorâncias do povo, 8 *vd.Hb 3.7significando, com isso, o Espírito Santo que *Hb 10.20; cp.Jo 14.6o caminho do Santo lugar não se tem manifestado, enquanto subsiste o primeiro tabernáculo, 9 o qual é *Hb 11.19; cp.Hb 10.1uma parábola para o tempo presente, conforme a qual *vd.Hb 5.1se oferecem tanto dons como sacrifícios, que não podem, quanto à consciência, *vd.Hb 7.19tornar perfeito o adorador, 10 sendo somente (com *Lv 11.2ss.; vd.Cl 2.16comidas *cp.Nm 6.3e bebidas e várias *Lv 11.25, etc.;Nm 19.13; cp.Mc 7.4abluções) umas *cp.Hb 7.16ordenanças da carne impostas até um *cp.Hb 7.12tempo de reforma.

11 Mas Cristo, tendo vindo como *vd.Hb 2.17sumo sacerdote dos *Hb 10.1bens já realizados, por meio do *Hb 9.24; cp.Hb 8.2maior e mais perfeito tabernáculo, *Mc 14.58;2Co 5.1não feito por mãos de homens, isto é, *cp.2Co 4.18;Hb 12.27;13.14não desta criação, 12 nem pelo *Lv 4.3;16.6,15, etc.;Hb 9.19sangue de bodes e bezerros, mas *Hb 9.14;Hb 13.12pelo seu próprio sangue, *Hb 9.24entrou, *vd.Hb 7.27uma vez para sempre, no Santo Lugar, havendo obtido uma *cp.Hb 9.15;Hb 5.9redenção eterna. 13 Pois, se *Hb 9.12,19; cp.Hb 10.4o sangue de bodes e de touros e *Nm 19.9,17s.as cinzas de uma novilha, aspergidos sobre os contaminados, os santificam para a purificação da carne, 14 quanto mais o sangue de Cristo, que, pelo *cp.1Co 15.45;1Pe 3.18Espírito eterno, *Ef 5.2;Hb 7.27;10.10,12se ofereceu sem defeito a Deus, *At 15.9;Tt 2.14;Hb 10.2,22; cp.Hb 1.3purificará a nossa consciência de *Hb 6.1obras mortas, para servirmos *vd.Mt 16.16;Hb 3.12ao Deus vivo! 15 Por isso, *vd.Rm 3.24ele é *vd.1Tm 2.5;Hb 8.6;12.24Mediador de *vd.Hb 8.8uma nova aliança, para que, tendo intervindo a morte para a redenção das transgressões que havia debaixo da primeira aliança, os que têm sido *vd.Rm 8.28s.;Hb 3.1; cp.Mt 22.3ss.chamados *Hb 6.15;10.36; cp.Hb 11.39recebam a promessa da *vd.At 20.32eterna herança. 16 Pois, onde há um testamento, é necessário que intervenha a morte do testador; 17 pois um testamento não tem força senão pela morte, visto que nunca tem valor enquanto o testador vive. 18 Por isso, nem a primeira aliança foi celebrada sem sangue. 19 Pois, quando *vd.Hb 1.1Moisés havia falado a todo o povo todos os mandamentos segundo a Lei, *Êx 24.6ss.tomou o *vd.Hb 9.12sangue dos bezerros e dos bodes, com *cp.Lv 14.4,7, etc.;Nm 19.6,18, etc.água e lã tinta de escarlata e hissopo e aspergiu não só *cp.Êx 24.7o próprio livro como também a todo o povo, 20 dizendo: *cp.Mt 26.28;Êx 24.8Este é o sangue da aliança, que Deus ordenou para vós. 21 Também, da mesma maneira, aspergiu *cp.Êx 40.9;24.6;Lv 8.15,19;16.14-16o tabernáculo e todos os vasos do serviço sagrado. 22 Segundo a Lei, *cp.Lv 5.7ss.quase todas as coisas são purificadas com sangue, e, *Lv 17.11sem derramamento de sangue, não há remissão.

23 Era necessário, portanto, que as *Hb 8.5figuras das coisas celestiais fossem purificadas com tais sacrifícios, mas *Hb 8.5as mesmas coisas celestiais, com sacrifícios melhores que estes. 24 Pois Cristo *Hb 9.12; cp.Hb 4.14não entrou num santo lugar feito por mãos de homens, figura do *Hb 8.2verdadeiro, mas no *Hb 9.12mesmo céu, para, agora, *cp.Hb 7.25;Mt 18.10aparecer diante de Deus por nós; 25 nem a fim de se oferecer muitas vezes a si mesmo, como *vd.Hb 9.7o sumo sacerdote entra *Hb 9.2;Hb 10.19no Santo Lugar *Hb 9.7de ano em ano com sangue alheio; 26 de outra forma, lhe seria necessário ter sofrido muitas vezes desde *vd.Mt 25.34;Hb 4.3o fundamento do mundo; mas, agora, tem sido *1Jo 3.5,8manifestado *Hb 9.12;Hb 7.27uma vez para sempre *vd.Mt 13.39; cp.Hb 1.2na consumação dos séculos, para abolição do pecado *Hb 9.12,14pelo sacrifício de si mesmo. 27 Porquanto *Gn 3.19é ordenado aos homens que morram uma só vez (e, depois disso, *2Co 5.10;1Jo 4.17vem o juízo), 28 assim também Cristo, tendo sido *vd.Hb 7.27imolado uma vez para sempre, a fim de *1Pe 2.24levar os pecados de muitos, aparecerá *At 1.11segunda vez, *Hb 4.15sem pecado, aos que *vd.1Co 1.7;Tt 2.13o aguardam para *Hb 5.9a salvação.

1 Sed eĉ la unua interligo havis ordonojn pri Diservado, kaj sanktejon mondan. 2 Ĉar tabernaklo estis pretigita: la unua, en kiu estis la kandelabro kaj la tablo kaj la panoj de propono; ĝi estas nomata la Sanktejo; 3 kaj post la dua kurteno, la tabernaklo nomata la Plejsanktejo, 4 havanta la oran incensilon, kaj la keston de interligo, tegitan entute per oro, en kiu estis vazo ora (enhavanta la manaon) kaj la ekflorinta bastono de Aaron kaj la tabeloj de la interligo, 5 kaj super tio kerubojn de gloro superombrantajn la fermoplaton, pri kiuj ni nun ne povas detale paroli. 6 Kiam do ĉi tio estis tiel aranĝita, en la unuan tabernaklon eniras ĉiam la pastroj, farante la Diservojn; 7 sed en la duan, unufoje en la jaro eniras la ĉefpastro sola, ne sen sango, kiun li oferas pro si kaj pro la eraroj de la popolo; 8 per tio la Sankta Spirito montras, ke la vojo en la sanktejon ankoraŭ ne estas elmontrita, dum la unua tabernaklo ankoraŭ staras; 9 kio estas parabolo por la nuna tempo; laŭ kio estas oferataj donacoj kaj oferoj, kiuj ne povas laŭ la konscienco perfektigi la adoranton, 10 nur altrudate (kun manĝaĵoj kaj trinkaĵoj kaj diversaj lavadoj kaj karnaj purigadoj) ĝis tempo de reformo.

11 Sed Kristo, aperinte kiel ĉefpastro de la estontaj bonoj, per la pli granda kaj pli perfekta tabernaklo, ne manfarita, tio estas ne el ĉi tiu kreo, 12 nek per la sango de kaproj kaj bovidoj, sed per sia propra sango, eniris unufoje por ĉiam en la sanktejon, atinginte eternan elaĉeton. 13 Ĉar se la sango de kaproj kaj bovoj, kaj la cindro de bovidino, ŝprucigite sur malpurulojn, sanktigas ĝis la purigado de la karno: 14 kiom pli la sango de Kristo, kiu per la eterna Spirito sin oferis senmakula al Dio, purigos vian konsciencon el malvivaj faroj, por servi al la vivanta Dio? 15 Kaj pro tio li estas interulo de nova testamento, por ke (post kiam morto okazis por la elaĉeto de tiuj pekoj, kiuj estis sub la unua testamento) la vokitoj ricevu la promeson de la eterna heredaĵo. 16 Ĉar kiam estas testamento, nepre devas esti la morto de la testamentinto. 17 Ĉar testamento efektiviĝas rilate mortinton, ĉar ĝi neniam efikas, dum vivas la testamentinto. 18 Tial ankaŭ la unua testamento ne sen sango dediĉiĝis. 19 Ĉar Moseo, parolinte ĉiun ordonon laŭ la leĝo al la tuta popolo, prenis la sangon de bovidoj kaj kaproj, kun akvo kaj lano skarlata kaj hisopo, kaj aspergis la libron mem kaj la tutan popolon, 20 dirante: Jen estas la sango de la interligo, kiun Dio ordonis al vi. 21 Plue li aspergis per la sango la tabernaklon kaj ĉiujn vazojn de la Diservo. 22 Kaj laŭ la leĝo, preskaŭ ĉio puriĝas per sango; kaj sen sangoverŝado ne fariĝas absolvo.

23 Necese do estis, ke la ekzemploj de la enĉielaj aferoj estu purigitaj per ĉi tiuj, sed la enĉielaj aferoj mem per pli bonaj oferoj, ol ĉi tiuj. 24 Ĉar eniris Kristo ne en sanktejon manfaritan, ekzemplon de la vera; sed en la ĉielon mem, por aperi antaŭ la vizaĝo de Dio por ni; 25 nek estas necese, ke li oferu sin ofte, kiel la ĉefpastro eniras en la sanktejon jaron post jaro, kun sango ne propra; 26 alie li devus ofte suferi de post la fondo de la mondo; sed nun unufoje en la fino de la mondaĝoj li aperis, por forigi la pekon per la ofero de si mem. 27 Kaj kiel estas dekretite por homoj unufoje morti, kaj post tio juĝo; 28 tiel ankaŭ Kristo, oferite unufoje, por porti la pekojn de multaj, aperos duan fojon, aparte de peko, al tiuj, kiuj lin atendas, por savo.