1 Γιατί στα έθνη ταραχή

κι οι λαοί ματαιότητες

σιγανοψιθυρίζουν;

2 Της γης οι βασιλιάδες συσπειρώθηκαν

κι οι άρχοντες μαζεύτηκαν

ενάντια στον Κύριο,

στον εκλεκτό του ενάντια,

και σκέφτονται:

(Διάψαλμα)

3 «Ας σπάσουμε τα δεσμά τους,

τις αλυσίδες τους ας τις αποτινάξουμε».

4 Θ’ αναγελάσει εκείνος

που ’χει στους ουρανούς το θρόνο του·

θα τους χλευάσει ο Κύριος!

5 Θα τους μιλήσει τότε οργισμένος,

με το θυμό του

θα τους συνταράξει:

6 «Εγώ» –θα πει–

«έχρισα στη Σιών το βασιλιά μου,

στο άγιο μου βουνό».

7 Διακηρύττω εκείνο

που ο Κύριος αποφάσισε.*Διακηρύττω... αποφάσισε. Ο Ψαλμός αυτός πιθανώς απαγγελλόταν κατά την ενθρόνιση του βασιλιά. Στο στ. 7 αρχίζει να μιλάει ο ίδιος ο βασιλιάς.

Μου είπε:

«Γιος μου είσ’ εσύ·

σήμερα εγώ σε γέννησα.*Γιος μου... γέννησα. Νομική ορολογία στη διαδικασία της υιοθεσίας στους αρχαίους Εβραίους.

8 Ζήτα μου και θα σου χαρίσω όλους τους λαούς,

στην κατοχή σου θα ’ναι

ως και τα πέρατα της γης.

9 Με σιδερένιο χέρι θα τους κυβερνήσεις,

θα τους συντρίψεις

σαν να ’ταν καμωμένοι από πηλό».

10 Τώρα, λοιπόν, συνετιστείτε, βασιλιάδες·

του κόσμου κυβερνήτες διδαχτείτε.

11 Τον Κύριο με φόβο υπηρετήστε

και με τρόμο γιορτάστε γι’ αυτόν.

12 Αποδώστε στο γιο του

την τιμή που του αξίζει·

αλλιώς θα οργιστεί

και θα χαθείτε απ’ της ζωής το δρόμο,

γιατί ο θυμός του θα ξεσπάσει.

Μακάριοι όσοι προσφεύγουνε σ’ αυτόν!

1 Perché questo tumulto fra le nazioni,

e perché i popoli meditano cose vane?

2 I re della terra si ritrovano

e i prìncipi si consigliano insieme

contro l’Eterno e contro il suo Unto, dicendo:

3 "Spezziamo i loro legami

e gettiamo via da noi le loro funi".

4 Colui che siede nei cieli ne riderà;

il Signore si befferà di loro.

5 Allora parlerà loro nella sua ira,

e nel suo furore li renderà smarriti:

6 "Eppure", dirà, "io ho stabilito il mio re

sopra Sion, il mio monte santo.

7 Io annuncerò il decreto".

L’Eterno mi disse: "Tu sei mio figlio,

oggi io ti ho generato.

8 Chiedimi, io ti darò le nazioni come tua eredità

e le estremità della terra per tuo possesso.

9 Tu le spezzerai con uno scettro di ferro;

tu le frantumerai come un vaso di vasellaio".

10 Ora dunque, o re, siate saggi;

lasciatevi correggere, o giudici della terra.

11 Servite l’Eterno con timore,

e gioite con tremore.

12 Rendete omaggio al figlio, che talora l’Eterno non si adiri

e voi non periate nella vostra via,

perché d’un tratto l’ira sua può divampare.

Beati tutti quelli che confidano in lui!