1 Σιγαϊών*Σιγαϊών. Πιθανώς σημαίνει θρηνητικό ψαλμό. του Δαβίδ. Το έψαλε στον Κύριο για τις πράξεις του Βενιαμινίτη Χους.

2 Κύριε, Θεέ μου,

σ’ εσένα καταφεύγω·

σώσε με από τον κάθε διώχτη μου

και ελευθέρωσέ με·

3 να μην αρπάξει σαν λιοντάρι τη ζωή μου

και την κατασπαράξει,

και τότε ούτ’ ένας να με σώσει δε θα μπορεί.

4 Κύριε, Θεέ μου,

δεν έπραξα αυτό που με κατηγορούν,

ούτ’ έκανα καμιά παρανομία·

5 δεν ανταπόδωσα κακό

σ’ αυτόν που ειρηνικά μού φέρθηκε,

τους εχθρούς μου αναίτια δεν τους λεηλάτησα.

6 Αλλιώς, ας με καταδιώξουν οι εχθροί μου

κι ας με φτάσουν·

και τη ζωή μου

ας την ποδοπατήσουνε στη γη·

στο χώμα ας ρίξουν την ατίμητη ύπαρξή μου.

(Διάψαλμα)

7 Έλα, Κύριε, μέσα στην οργή σου,

ορθώσου ενάντια στη μανία των εχθρών μου·

υπερασπίσου με στην κρίση που εσύ όρισες.

8 Θα σε περιστοιχίζει των λαών η σύναξη·

στο θρόνο κάθισε ψηλά πάνω απ’ αυτούς.

9 Εσύ, Κύριε, που κρίνεις τους λαούς.

κρίνε με

κι ευνόησε το δίκιο μου,

την αθωότητά μου.

10 Ας σταματήσει πια η κακία των ασεβών·

και στέριωσε τον άνθρωπο τον δίκαιο,

εσύ που ξέρεις σ’ όλο τους το βάθος

σκέψεις κι επιθυμίες, δίκαιε Θεέ.

11 Με προστατεύει ο Θεός,

τους τίμιους τους σώζει.

12 Ο Θεός είναι δίκαιος κριτής,

τον ένοχο παντοτινά καταδικάζει.

13 Αν δεν μετανοήσουν οι ασεβείς,

θα κάνει πιο βαριά την τιμωρία·

τέντωσε τη χορδή του τόξου και σκοπεύει.

14 Γι’ αυτούς ετοίμασε τα όπλα του θανάτου·

πάνω τους ρίχνει βέλη πύρινα.

15 Να, ο άνομος κυοφορεί·

την πονηρία συνέλαβε, γεννοβολάει το ψέμα.

16 Έσκαψε λάκκο και τον βάθυνε·

όμως αυτός θα πέσει

στο βόθρο που ετοίμασε.

17 Πάνω στην κεφαλή του ξαναγυρνά η κακία του,

και πέφτει η ανομία του

πάνω στο μέτωπό του.

18 Τον Κύριο θα δοξολογώ για τη δικαιοσύνη του·

θα ψάλλω του Κυρίου του ύψιστου την ύπαρξη.

1 Lamento di Davide, che egli cantò all’Eterno, a proposito delle parole di Cus, il beniaminita.

O Eterno, Dio mio, io confido in te;

salvami da tutti quelli che mi perseguitano, e liberami;

2 che talora il nemico, come un leone, non sbrani l’anima mia

lacerandola, senza che alcuno mi liberi.

3 O Eterno, Dio mio, se ho fatto questo,

se c’è perversità nelle mie mani,

4 se ho reso male per bene a chi viveva in pace con me

(io che ho liberato chi mi era nemico senza motivo),

5 il mio nemico perseguiti pure l’anima mia e la raggiunga,

calpesti al suolo la mia vita,

e stenda la mia gloria nella polvere. [Pausa]

6 Ergiti, o Eterno, nell’ira tua,

innalzati contro i furori dei miei nemici,

e destati in mio favore.

7 Tu hai ordinato il giudizio.

Ti circondi l’assemblea dei popoli,

e poniti a sedere al di sopra di essa in luogo elevato.

8 L’Eterno giudica i popoli;

giudica me, o Eterno, secondo la mia giustizia e la mia integrità.

9 Ti prego, fa che cessi la malvagità dei malvagi,

ma stabilisci il giusto;

poiché sei il giusto Dio che prova i cuori e le reni.

10 Il mio scudo è in Dio,

che salva i retti di cuore.

11 Dio è un giusto giudice,

un Dio che s’indigna ogni giorno;

12 se il malvagio non si converte, egli affila la sua spada,

tende il suo arco e lo tiene pronto;

13 dispone contro di lui strumenti di morte;

e rende infocate le sue frecce.

14 Ecco, il malvagio è in doglie per produrre iniquità.

Egli ha concepito malizia e partorisce menzogna.

15 Ha scavato una fossa e l’ha fatta profonda,

ma è caduto nella fossa che ha fatta.

16 La sua malizia gli ritornerà sul capo,

e la sua violenza gli ricadrà sulla testa.

17 Io loderò l’Eterno per la sua giustizia,

e salmeggerò al nome dell’Eterno, dell’Altissimo.