1 Ο Τωβίτ έγραψε ευχαριστήρια προσευχή και είπε:

2 «Δοξασμένος να είναι ο Θεός,

που ζει αιώνια

και δοξασμένη η βασιλεία του!

Αυτός τιμωρεί, μα και σπλαχνίζεται,

κατεβάζει στον άδη κι ανεβάζει,

και δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί

από τη δύναμή του να ξεφύγει.

3 Ευχαριστήστε τον, Ισραηλίτες, μπρος στα έθνη,

γιατί αυτός μας διασκόρπισε σ’ αυτά·

4 εκεί το μεγαλείο του φανερώστε!

Δοξάστε τον μπρος στους ανθρώπους,

γιατί αυτός είναι ο Κύριος και Θεός μας,

αυτός είναι πατέρας μας αιώνιος.

5 Θα μας τιμωρήσει για τις αδικίες μας,

μα πάλι θα μας σπλαχνιστεί

και θα μας συγκεντρώσει απ’ όλα τα έθνη,

όπου κι αν έχουμε διασκορπιστεί.

6 Αν επιστρέψετε σ’ αυτόν με όλη την καρδιά σας

και μ’ όλη την ψυχή σας,

κι αν εφαρμόσετε το νόμο του,

τότε θα ’ρθεί πάλι κοντά σας

και δε θα κρύψει πια το πρόσωπό του από σας.

7 Κοιτάξτε αυτά που για χάρη σας θα κάνει

κι ευχαριστήστε τον μ’ όση έχει δύναμη η φωνή σας!

Τον Κύριο δοξάστε της δικαιοσύνης,

τιμήστε τον αιώνιο βασιλιά!

8 Εγώ στη χώρα της αιχμαλωσίας μου

αυτόν ευχαριστώ

και διακηρύττω τη δύναμή του και το μεγαλείο του

στο έθνος των αμαρτωλών.

Αλλάξτε δρόμο, αμαρτωλοί,

και πράξτε το σωστό ενώπιόν του·

ίσως να σας δεχτεί και να σας ελεήσει».

9 «Δοξάζω το Θεό μου, το βασιλιά του ουρανού·

και τη μεγαλοσύνη του

θα χαίρεται η ψυχή μου.

10 Για κείνον ας μιλούν κι ας τον ευχαριστούν,

όλοι στην Ιερουσαλήμ.

Ιερουσαλήμ, άγια πόλη, για τα έργα

θα σε τιμωρήσει των κατοίκων σου

μα πάλι τους δικαίους θα τους σπλαχνιστεί.

11 Τον Κύριο ευχαρίστησε, Ιερουσαλήμ, με διάθεση αγαθή

και τον αιώνιο δόξασε το βασιλιά,

για να χτιστεί και πάλι εντός σου ο ναός του με χαρά.

12 Για να σου δώσει χαρά φέρνοντάς σου τους αιχμαλώτους σου·

να δείξει την αγάπη του στους ταλαιπωρημένους,

όταν θα τους φέρει να ζήσουν σ’ εσένα για πάντα.

13 »Έθνη πολλά θα ’ρθούν από μακριά,

τ’ όνομα του Κυρίου του Θεού, για να τιμήσουν·

στα χέρια τους κρατώντας δώρα

για τ’ ουρανού το βασιλιά·

γενιές ατέλειωτες θα σου προσφέρουν τη χαρά τους.

14 Καταραμένοι όλοι όσοι σε μισούν·

θα ’ναι για πάντα ευλογημένοι

όλοι που σ’ αγαπούν.

15 »Νιώσε, λοιπόν, Ιερουσαλήμ, χαρά

και ευχαρίστηση για τους δικαίους,

γιατί θα συναχθούν και θα δοξάσουνε τον Κύριο των δικαίων.

Ευτυχισμένοι αυτοί που σ’ αγαπούν!

Θα χαίρουν για την ευτυχία σου.

16 Ευτυχισμένοι όσοι λυπήθηκαν για όλες σου τις συμφορές,

γιατί για σένα θα χαρούν,

όταν θα δουν όλη τη δόξα σου,

και θα νιώσουν αιώνια χαρά.

»Η ψυχή μου ας δοξάζει το Θεό,

το βασιλιά τον μέγα,

17 γιατί η Ιερουσαλήμ θ’ ανοικοδομηθεί

με σάπφειρο και με σμαράγδι,

και με λίθους πολύτιμους τα τείχη της·

οι πύργοι της κι οι πολεμίστρες της με καθαρό χρυσάφι·

και θα στρωθούνε με ψηφιδωτά οι πλατείες της

από βήρυλλο, άνθρακα και λίθους από τη Σουφίρ.*Σουφίρ. Εξελληνισμένος τύπος του Οφείρ (βλ. Γλωσσάριο).

18 Τότε θα πουν όλοι οι δρόμοι της:

"τον Κύριο δοξάστε!"

Και θα υμνήσουν και θα πουν:

"δοξασμένος να είναι ο Θεός,

που όλους τους εξύψωσε για πάντα!"»

1 Then Tobit wrote a prayer of rejoicing, and said, Blessed be God that liveth for ever, and blessed be his kingdom.

2 For he doth scourge, and hath mercy: he leadeth down to hell, and bringeth up again: neither is there any that can avoid his hand.

3 Confess him before the Gentiles, ye children of Israel: for he hath scattered us among them.

4 There declare his greatness, and extol him before all the living: for he is our Lord, and he is the God our Father for ever.

5 And he will scourge us for our iniquities, and will have mercy again, and will gather us out of all nations, among whom he hath scattered us.

6 If ye turn to him with your whole heart, and with your whole mind, and deal uprightly before him, then will he turn unto you, and will not hide his face from you. Therefore see what he will do with you, and confess him with your whole mouth, and praise the Lord of might, and extol the everlasting King. In the land of my captivity do I praise him, and declare his might and majesty to a sinful nation. O ye sinners, turn and do justice before him: who can tell if he will accept you, and have mercy on you?

7 I will extol my God, and my soul shall praise the King of heaven, and shall rejoice in his greatness.

8 Let all men speak, and let all praise him for his righteousness.

9 O Jerusalem, the holy city, he will scourge thee for thy children’s works, and will have mercy again on the sons of the righteous.

10 Give praise to the Lord, for he is good: and praise the everlasting King, that his tabernacle may be builded in thee again with joy, and let him make joyful there in thee those that are captives, and love in thee for ever those that are miserable.

11 Many nations shall come from far to the name of the Lord God with gifts in their hands, even gifts to the King of heaven; all generations shall praise thee with great joy.

12 Cursed are all they which hate thee, and blessed shall all be which love thee for ever.

13 Rejoice and be glad for the children of the just: for they shall be gathered together, and shall bless the Lord of the just.

14 O blessed are they which love thee, for they shall rejoice in thy peace: blessed are they which have been sorrowful for all thy scourges; for they shall rejoice for thee, when they have seen all thy glory, and shall be glad for ever.

15 Let my soul bless God the great King.

16 For Jerusalem shall be built up with sapphires and emeralds, and precious stone: thy walls and towers and battlements with pure gold.

17 And the streets of Jerusalem shall be paved with beryl and carbuncle and stones of Ophir.

18 And all her streets shall say, Alleluia; and they shall praise him, saying, Blessed be God, which hath extolled it for ever.