Êxodo 13

Η αφιέρωση των πρωτοτόκων

1 Ο Κύριος είπε στο Μωυσή: 2 «Θα αφιερώσεις σ’ εμένα όλα τα αρσενικά πρωτότοκα. Κάθε αρσενικό των Ισραηλιτών που γεννιέται πρώτο, είτε άνθρωπος είναι είτε ζώο, θα ανήκει σ’ εμένα».

Η γιορτή των Αζύμων

3 Ο Μωυσής είπε στο λαό: «Να τη θυμάστε την ημέρα αυτή που βγήκατε από την Αίγυπτο, τον τόπο της δουλείας. Ο Κύριος σας έβγαλε από ’κει με δυναμικές ενέργειες. Γι’ αυτό δεν θα τρώτε ψωμί φτιαγμένο με προζύμι. 4 Σήμερα αναχωρείτε, το μήνα Αβίβ. 5 Κι όταν ο Κύριος σας φέρει στη χώρα των Χαναναίων, των Χετταίων, των Αμορραίων, των Ευαίων και των Ιεβουσαίων, που υποσχέθηκε στους προγόνους σας ότι θα σας δώσει, στη χώρα όπου ρέει γάλα και μέλι, πρέπει να διατηρήσετε αυτή τη γιορτή, τον ίδιο τούτο μήνα. 6 Για εφτά μέρες θα τρώτε άζυμο ψωμί, και η έβδομη μέρα θα είναι γιορτή αφιερωμένη στον Κύριο. 7 Τις εφτά αυτές ημέρες ψωμί και ο,τιδήποτε είναι φτιαγμένο με προζύμι θα εξαφανίζεται απ’ όλη την περιοχή σας.

8 »Την ημέρα αυτή θα εξηγείτε στους γιους σας ότι ο Κύριος τα έκανε όλα αυτά για σας, κατά την έξοδό σας. 9 Αυτή η γιορτή θα είναι για σας μια υπόμνηση, κάτι σαν ανεξίτηλο σημάδι στο χέρι ή στο μέτωπό σας. Θα σας θυμίζει ότι το νόμο του Κυρίου πρέπει να τον ψιθυρίζετε συνεχώς στο στόμα σας, γιατί ο Κύριος σας έβγαλε από την Αίγυπτο με δυναμικές ενέργειες. 10 Τη γιορτή αυτή θα την τηρείτε κάθε χρόνο στην ορισμένη ημερομηνία της».

Οι διατάξεις για τα πρωτότοκα

11 Ο Μωυσής συνέχισε: «Όταν ο Κύριος σας φέρει στη χώρα των Χαναναίων και σας τη δώσει, όπως το ορκίστηκε σ’ εσάς και στους προγόνους σας, 12 θ’ αφιερώνετε σ’ αυτόν κάθε αρσενικό που γεννιέται πρώτο. Κάθε πρωτογέννητο αρσενικό ζώο απ’ τα κοπάδια σας θα ανήκει στον Κύριο. 13 Κάθε πρωτογέννητο πουλάρι,*Το πουλάρι ως «ακάθαρτο» δεν μπορούσε να προσφερθεί θυσία στον Κύριο. Γι’ αυτό στη θέση του θυσίαζαν (το «εξαγόραζαν» με) ένα αρνί ή κατσίκι (πρβλ. Αρ 18:15-16). όμως, θα το εξαγοράζετε με ένα αρνί ή μ’ ένα κατσίκι. Αν δεν θέλετε να το εξαγοράσετε, πρέπει να του σπάσετε το σβέρκο. Επίσης κάθε πρωτότοκο γιο σας θα τον εξαγοράζετε.

14 »Αν κάποτε σας ρωτήσουν τα παιδιά σας τι σημαίνει αυτό, θα τους απαντήσετε: "ο Κύριος μας έβγαλε από την Αίγυπτο, τον τόπο της δουλείας, με δυναμικές ενέργειες. 15 Όταν ο Φαραώ αρνιόταν πεισματικά να μας αφήσει να φύγουμε, ο Κύριος θανάτωσε όλα τα πρωτότοκα στην Αίγυπτο, ανθρώπους και ζώα. Αυτός είναι ο λόγος που θυσιάζουμε κάθε πρωτογέννητο αρσενικό ζώο κι εξαγοράζουμε κάθε πρωτότοκο γιο μας". 16 Αυτές οι θυσίες πρέπει να είναι για σας μια υπόμνηση, κάτι σαν ανεξίτηλο σημάδι στο χέρι ή στο μέτωπό σας, ότι με ενέργειες δυναμικές μάς έβγαλε ο Κύριος από την Αίγυπτο».

Ο Θεός συνοδεύει το λαό του στην έρημο

17 Όταν ο Φαραώ άφησε το λαό να φύγει, ο Θεός δεν τους οδήγησε από το δρόμο της χώρας των Φιλισταίων, που ήταν κι ο συντομότερος, γιατί σκέφτηκε πως υπήρχε φόβος να μετανιώσουν και να ξαναγυρίσουν στην Αίγυπτο, αν βρίσκονταν στην ανάγκη να πολεμήσουν. 18 Γι’ αυτό άφησε το λαό να πάρει το δρόμο προς την έρημο, προς την Ερυθρά Θάλασσα.

Όταν οι Ισραηλίτες βγήκαν από την Αίγυπτο ήταν καλά οπλισμένοι. 19 Ο Μωυσής πήρε μαζί του και τα οστά του Ιωσήφ, γιατί εκείνος είχε ορκίσει τους Ισραηλίτες να πάρουν από την Αίγυπτο μαζί τους τα οστά του, όταν ο Θεός θα τους απελευθέρωνε.

20 Οι Ισραηλίτες έφυγαν από τη Σουκκώθ και στρατοπέδευσαν στην Εθάμ, εκεί που αρχίζει η έρημος. 21 Ο Θεός προχωρούσε μπροστά τους τη μέρα μέσα σε μια στήλη νεφέλης για να τους δείχνει το δρόμο, και τη νύχτα μέσα σε στήλη φωτιάς, για να τους φωτίζει, ώστε να πορεύονται μέρα και νύχτα. 22 Η στήλη της νεφέλης δεν έλειπε ποτέ μπροστά από το λαό τη μέρα ούτε η στήλη της φωτιάς τη νύχτα.

A consagração dos primogênitos

1 O Senhor disse a Moisés:

2 — Consagre a mim todos os primogênitos. O primeiro filho israelita me pertence, não somente entre os homens, mas também entre os animais.

3 Então, Moisés disse ao povo:

— Lembrem-se deste dia em que vocês saíram do Egito, da casa da escravidão, porque o Senhor os tirou dali com mão poderosa. Não comam nada fermentado. 4 Neste dia do mês de abibe,*13.4 Primeiro mês do antigo calendário lunar judaico, entre março e abril. vocês estão saindo. 5 Quando o Senhor os fizer entrar na terra dos cananeus, dos hititas, dos amorreus, dos heveus e dos jebuseus — terra que ele jurou aos seus antepassados que daria a vocês, terra onde fluem leite e mel —, vocês deverão celebrar esta cerimônia neste mesmo mês. 6 Durante sete dias, comam pão sem fermento e, no sétimo dia, façam uma festa dedicada ao Senhor. 7 Comam pão sem fermento durante os sete dias; não haja nada fermentado entre vocês nem fermento algum em todo o seu território.

8 — Nesse dia, cada um dirá ao seu filho: "Assim faço pelo que o Senhor fez por mim quando saí do Egito". 9 Isto lhe será como sinal na sua mão e memorial na sua testa, para que a lei do Senhor esteja nos seus lábios, porque o Senhor o tirou do Egito com mão poderosa. 10 Cumpra este estatuto na época certa, de ano em ano.

11 — Depois que o Senhor os fizer entrar na terra dos cananeus e entregá-la a vocês, como jurou a vocês e aos seus antepassados, 12 dediquem ao Senhor o primeiro nascido de todo ventre. Todos os primeiros machos dos seus rebanhos pertencem ao Senhor. 13 Resgatem com um cordeiro toda primeira cria dos jumentos; se, porém, não quiserem resgatá-la, quebrem-lhe o pescoço. Resgatem também todo primogênito entre os seus filhos.

14 — No futuro, quando os seus filhos perguntarem: "Que significa isto?", digam-lhes: "Com mão poderosa o Senhor nos tirou do Egito, da casa da escravidão. 15 Quando o faraó resistiu e se recusou a deixar-nos sair, o Senhor matou todos os primogênitos do Egito, tanto de homens como de animais. Por isso, sacrifico ao Senhor os primeiros machos de todo ventre e resgato todos os nossos primogênitos". 16 Isto será como sinal na sua mão e marca na sua testa de que o Senhor nos tirou do Egito com mão poderosa.

A partida dos israelitas

17 Quando o faraó deixou sair o povo, Deus não o guiou pela rota da terra dos filisteus, embora fosse o caminho mais curto, pois disse: "Para que, em caso de guerra, não se desanimem e voltem para o Egito". 18 Assim, Deus fez o povo dar a volta pelo deserto, seguindo o caminho que leva ao mar Vermelho. Os israelitas saíram do Egito preparados para lutar.

19 Moisés levou os ossos de José, porque José havia feito os filhos de Israel prestarem um juramento, quando disse: "Deus certamente virá em auxílio de vocês; levem, então, os meus ossos daqui".

20 Os israelitas partiram de Sucote e acamparam em Etã, na fronteira com o deserto. 21 Durante o dia, o Senhor ia adiante deles em uma coluna de nuvem para guiá-los no caminho; durante a noite, em uma coluna de fogo para iluminá-los; assim, podiam caminhar de dia e de noite. 22 A coluna de nuvem não se afastava do povo durante o dia nem a coluna de fogo durante a noite.