Isaías 49

Ο δούλος του Κυρίου θα είναι φως στα έθνη

1 Ακούστε με, χώρες απομακρισμένες, προσέξτε μακρινοί λαοί! Ο Κύριος απ’ την κοιλιά της μάνας μου με κάλεσε· πριν γεννηθώ πρόφερε τ’ όνομά μου. 2 Το στόμα μου καθώς σπαθί το ’κανε κοφτερό και με το χέρι του με προστάτεψε· σαν βέλος μ’ έκανε ακονισμένο, μ’ έκρυψε στη φαρέτρα του. 3 Και μου είπε: «Εσύ είσαι ο δούλος μου, Ισραήλ,*Ισραήλ. Η λ. αποτελεί προφανώς προσθήκη στο κείμενο, το οποίο αναφέρεται σ’ ένα άτομο (πρβλ. στ. 5-6). Πιθανότατα η προσθήκη έγινε κατ’ επίδραση του 44:21 και οφείλεται στη διπλή σημασία της μορφής του «δούλου», υπό την οποία νοείται πότε ο Ισραήλ και πότε ο ηγέτης και λυτρωτής του. τη δόξα μου μ’ εσένα θα τη φανερώσω».

4 Εγώ έκανα τη σκέψη πως άδικα κουράστηκα, μάταια και ανώφελα εξάντλησα τη δύναμή μου. Κι όμως το δίκιο μου ο Κύριος το έχει εγγυηθεί, στο χέρι του ο Θεός μου κρατάει το μισθό μου.

5 Και τώρα ο Κύριος μιλάει, αυτός που μ’ έπλασε απ’ την κοιλιά της μάνας μου για να γίνω δούλος του, να ξαναφέρω σ’ αυτόν τους απογόνους του Ιακώβ, να συνάξω μπροστά του το λαό του Ισραήλ. Ο Κύριος με ανέδειξε· έγινε ο Θεός μου δύναμή μου. 6 Και μου είπε: «Δεν είναι δα και τίποτε να είσαι δούλος μου για ν’ ανορθώσεις μόνο τις φυλές του Ιακώβ και να ξαναφέρεις αυτούς από τον Ισραήλ που διασώθηκαν. Γι’ αυτό εγώ θα σε κάνω φως και για τα άλλα έθνη, ώστε να φτάσει η σωτηρία μου στα πέρατα της γης.

Επαγγελία για την αποκατάσταση της Σιών

7 Λέει ο Κύριος, ο λυτρωτής του Ισραήλ, ο Άγιος Θεός του, σ’ εκείνον που τον περιφρονούν οι άνθρωποι και που τον αποστρέφονται*που τον αποστρέφονται, σύμφωνα με τις αρχαίες μεταφράσεις. Η έννοια του εβρ. είναι ότι ο Θεός αποστρέφεται τα έθνη. τα έθνη, που έχει γίνει δούλος των τυράννων: «Οι βασιλιάδες όταν σε δουν θα σηκωθούν με σεβασμό, το ίδιο κι οι ηγεμόνες θα σε προσκυνήσουν τιμώντας τον Κύριο που σε διάλεξε, τον Άγιο του Ισραήλ, που κράτησε την υπόσχεσή του».

8 Ο Κύριος λέει: «Όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός θα ικανοποιήσω την επιθυμία σου, της σωτηρίας τη μέρα θα σε βοηθήσω. Θα σε διαφυλάξω και θα σε κάνω εγγυητή της διαθήκης μου με τους ανθρώπους. Τη χώρα θ’ ανορθώσεις και θα ξαναμοιράσεις εγκαταλειμμένες κληρονομιές. 9 Θα πω στους αιχμαλώτους: "βγείτε στην ελευθερία" και σ’ όσους στο σκοτάδι βρίσκονται: "ελάτε έξω στο φως". Στους δρόμους θα βοσκήσουν κι ακόμα όλοι οι λόφοι οι γυμνοί θα ’ναι λειμώνας τους. 10 Δε θα πεινάσουν και δε θα διψάσουν· ο ήλιος δε θα τους πειράξει ούτ’ ο καύσωνας, γιατί οδηγός τους θα ’ναι εκείνος που τους αγαπάει και θα τους φέρει στις νεροπηγές. 11 Όλα μου τα βουνά λεωφόρους θα τα κάνω, και θα ισιώσω όλους τους δρόμους μου. 12 Θα έρθουν από μακριά, άλλοι από το βορρά κι από τη δύση, κι άλλοι από το νότο, από την Αίγυπτο*από την Αίγυπτο. Κατά λ. «Συήνη» (= Ασσουάν), σύμφωνα με ένα χειρ. Το εβρ. έχει «Σινείμ».».

13 Ας ψάλουν οι ουρανοί κι η γη ας χαρεί· σε ψαλμωδίες ας ξεσπάσουν τα βουνά, γιατί ο Κύριος το λαό του τον παρηγόρησε κι έδειξε έλεος στους ταλαιπωρημένους του! 14 Ωστόσο είπε η Σιών: «Ο Κύριος μ’ εγκατέλειψε, ο Κύριός μου μ’ έχει λησμονήσει».

15 Αλλά λέει κι ο Κύριος: «Μπορεί τάχα η μάνα το βρέφος της να λησμονήσει, και να μη δείξει την αγάπη της στο σπλάχνο της που γέννησε; Μα κι αν ακόμη εκείνες λησμονήσουν, δε θα σε λησμονήσω εγώ.

16 »Να, κοίτα, εγώ μες στις παλάμες των χεριών μου σε ζωγράφισα· τα τείχη σου δεν τα αφήνω απ’ τα μάτια μου. 17 Έρχονται βιαστικοί αυτοί που θα σε ανοικοδομήσουν,*αυτοί που θα σε ανοικοδομήσουν, σύμφωνα με το χειρ. του Κουμράν και πολλές αρχ. μετ. Το εβρ. έχει «οι γιοι σου». και φεύγουν μακριά σου αυτοί που σε κατεδαφίσαν και σ’ ερήμωσαν. 18 Σήκωσε γύρω τα μάτια σου και κοίταξε! Όλοι συνάζονται, έρχονται σ’ εσένα. Εγώ, ο Κύριος, σου ορκίζομαι ότι όλους αυτούς θα τους φορέσεις σαν κόσμημα· θα γίνουν το στολίδι σου το νυφικό. 19 Γιατί οι έρημοι τόποι σου και τα ερείπιά σου, η γη σου η κατεστραμμένη θα ’ναι τώρα πολύ στενή για τους κατοίκους σου, κι εκείνοι που σε καταστρέψαν θ’ απομακρυνθούν. 20 Ως και τα παιδιά σου που στην αιχμαλωσία γεννήθηκαν κι εκείνα θα σου πουν: "πολύ στενός είναι για μας ο τόπος· κάνε μας χώρο για να κατοικήσουμε"».

21 »Κι εσύ θα σκέφτεσαι: "ποιος τα παιδιά αυτά τα γέννησε σε μένα; Εγώ ήμουν στείρα κι άτεκνη, αιχμάλωτη κι εξόριστη· ποιος τα παιδιά αυτά τα ανέθρεψε; Εγώ είχα μείνει μόνη· από πού βρεθήκαν όλα αυτά;"»

22 Λέει ο Κύριος ο Θεός: «Θα κάνω με το χέρι μου σινιάλο στα έθνη και θα υψώσω τη σημαία μου να τη δουν οι λαοί, ώστε να φέρουνε τους γιους σου στην αγκαλιά τους και να κρατήσουνε πάνω στους ώμους τους τις θυγατέρες σου. 23 Οι βασιλιάδες θα γίνουν παιδοτρόφοι σου και οι πριγκίπισσές τους παραμάνες σου· θα πέσουν να σε προσκυνήσουν με το πρόσωπο στη γη, θα γλείφουνε το χώμα των ποδιών σου. Τότε θα μάθεις πως εγώ είμαι ο Κύριος κι όσοι σ’ εμένα ελπίζουνε δε θα ντροπιαστούν».

24 «Μπορεί τάχα κανείς», ρωτάς, «να πάρει πίσω το λάφυρο ενός πολεμιστή ή ν’ απελευθερώσει ενός τυράννου*ενός τυράννου, σύμφωνα με ορισμένες αρχαίες μετ. και το χειρ. του Κουμράν (βλ. και στ. 25). Υπαινιγμός για τους Βαβυλώνιους. Το εβρ. έχει «ενός δικαίου». τους αιχμαλώτους;» 25 Κι ο Κύριος απαντάει: «Και του πολεμιστή τα λάφυρα μπορούνε πίσω να παρθούν, κι ενός τυράννου οι αιχμάλωτοι ν’ απελευθερωθούν. Εγώ θ’ αγωνιστώ ενάντια σ’ εκείνους που σε μάχονται κι εγώ τα τέκνα σου θα σώσω. 26 Θα κάνω τους τυράννους σου τις σάρκες τους να φάνε μεταξύ τους και να μεθύσουν με το αίμα τους, καθώς με νέο κρασί. Τότε θα καταλάβουν όλοι ότι εγώ ο Κύριος είμ’ ο σωτήρας σου κι ο λυτρωτής σου, ο ισχυρός Θεός του Ιακώβ».

O servo do Senhor

1 Escutem-me, ilhas;

ouçam, nações distantes:

Antes de eu nascer, o Senhor me chamou;

desde o meu nascimento, ele fez menção do meu nome.

2 Ele fez da minha boca uma espada afiada

e escondeu-me na sombra da sua mão.

Ele me tornou uma flecha polida

e escondeu-me na sua aljava.

3 Ele me disse: "Você é o meu servo,

Israel, em quem revelarei o meu esplendor".

4 Mas eu disse: "Tenho me afadigado sem propósito algum;

gastei a minha força em vão e para nada.

Contudo, o que me é por direito está na mão do Senhor,

e a minha recompensa está com o meu Deus".

5 Agora, porém, diz o Senhor,

aquele que me formou no ventre para ser o seu servo,

para trazer de volta Jacó

e reunir Israel a ele,

pois sou honrado aos olhos do Senhor,

e o meu Deus tem sido a minha força;

6 ele diz:

"Para você, é coisa diminuta ser o meu servo

para restaurar as tribos de Jacó

e trazer de volta aqueles de Israel que eu guardei.

Também farei de você uma luz para os gentios,

para que você leve a minha salvação até os confins da terra".

7 Assim diz o Senhor,

o Redentor, o Santo de Israel,

àquele que foi desprezado e detestado pela nação,

ao servo de governantes:

"Reis o verão e se levantarão,

líderes o verão e se curvarão,

por causa do Senhor, que é fiel,

o Santo de Israel, que o escolheu".

A restauração de Israel

8 Assim diz o Senhor:

"No tempo favorável, responderei a você

e, no dia da salvação, eu o ajudarei;

eu o guardarei e farei que você

seja uma aliança para o povo,

para restaurar a terra

e distribuir as suas propriedades abandonadas,

9 para dizer aos cativos: ‘Saiam!’,

e àqueles que estão nas trevas: ‘Apareçam!’.

"Eles se alimentarão junto aos caminhos

e em toda colina árida acharão pastagem.

10 Não terão fome nem sede;

o calor do deserto e o sol não os atingirão.

Aquele que tem compaixão deles os guiará

e os conduzirá às fontes de água.

11 Transformarei todos os meus montes em estradas,

e os meus caminhos serão erguidos.

12 Veja, eles virão de bem longe;

alguns do norte, outros do oeste

e ainda outros de Assuã".*49.12 Conforme os manuscritos do mar Morto. O Texto Massorético traz Sinim.

13 Gritem de alegria, ó céus,

regozije-se, ó terra;

irrompam em gritos de alegria, ó montes!

Pois o Senhor consola o seu povo

e terá compaixão dos seus afligidos.

14 Sião, porém, disse: "O Senhor me abandonou,

o Senhor me desamparou".

15 "Haverá mãe que possa esquecer-se do seu bebê que ainda mama

e não ter compaixão do filho que gerou?

Embora ela possa se esquecer dele,

eu não me esquecerei de você!

16 Veja, eu gravei você nas palmas das minhas mãos;

os seus muros estão sempre diante de mim.

17 Os seus filhos apressam-se em voltar,

e aqueles que a despojaram afastam-se de você.

18 Erga os olhos e olhe ao redor;

todos os seus filhos se ajuntam e vêm até você.

Tão certo como eu vivo", declara o Senhor,

"você se vestirá deles todos como ornamento;

você se vestirá deles como uma noiva".

19 "Apesar de você ter sido arruinada e abandonada

e de a sua terra ter sido arrasada,

agora você será pequena demais para o seu povo,

e aqueles que a devoraram estarão bem distantes.

20 Os filhos nascidos durante o seu luto

ainda dirão ao alcance dos seus ouvidos:

‘Este lugar é pequeno demais para nós;

dê-nos mais espaço para nele vivermos’.

21 Então, você dirá no seu coração:

‘Quem me gerou estes filhos?

Eu estava enlutada e estéril;

estava exilada e rejeitada.

Quem os criou?

Fui deixada totalmente só,

mas estes de onde vieram?’."

22 Assim diz o Soberano Senhor:

"Veja, eu acenarei para os gentios,

erguerei a minha bandeira para os povos;

eles trarão nos braços os seus filhos

e carregarão nos ombros as suas filhas.

23 Reis serão os seus tutores,

e as suas rainhas serão as suas amas de leite.

Eles se inclinarão diante de você, com o rosto em terra;

lamberão o pó dos seus pés.

Então, você saberá que eu sou o Senhor;

aqueles que esperam em mim não ficarão decepcionados".

24 Será que se pode tirar o despojo dos guerreiros,

ou será que os prisioneiros podem ser resgatados do poder dos violentos?*49.24 Conforme os manuscritos do mar Morto, a Vulgata e a Versão Siríaca. O Texto Massorético traz justos.

25 Assim, porém, diz o Senhor:

"Sim, prisioneiros serão tirados de guerreiros,

e o despojo será retomado dos violentos;

brigarei com os que brigam com você,

e eu mesmo salvarei os seus filhos.

26 Farei os seus opressores comerem a própria carne;

ficarão bêbados com o próprio sangue, como com vinho.

Então, todo mundo saberá que eu,

o Senhor, sou o seu Salvador,

o seu Redentor, o Poderoso de Jacó".