1 Nang magkagayo'y sumagot si Bildad na Suhita, at nagsabi, 2 Hanggang kailan manghuhuli kayo ng mga salita? Inyong bulayin, at pagkatapos ay magsasalita kami. 3 Bakit kami nangabibilang na parang mga hayop, at naging marumi sa iyong paningin? 4 Ikaw na nagpapakabagbag sa iyong galit, pababayaan ba ang lupa dahil sa iyo? O babaguhin ba ang bato mula sa kinaroroonan? 5 Oo, ang ilaw ng masama ay papatayin, at ang liyab ng kaniyang apoy ay hindi liliwanag. 6 Ang ilaw ay magdidilim sa kaniyang tolda, at ang kaniyang ilawan sa itaas niya ay papatayin. 7 Ang mga hakbang ng kaniyang kalakasan ay mapipigil, at ang kaniyang sariling payo ang magbabagsak sa kaniya. 8 Sapagka't siya'y inihagis sa lambat ng kaniyang sariling mga paa, at siya'y lumalakad sa mga silo. 9 Isang panghuli ang huhuli sa kaniya sa mga sakong. At isang silo ay huhuli sa kaniya. 10 Ang panali ay nakakubli ukol sa kaniya sa lupa, at isang patibong na ukol sa kaniya ay nasa daan. 11 Mga kakilabutan ay tatakot sa kaniya sa lahat ng dako, at hahabol sa kaniya sa kaniyang mga sakong. 12 Ang kaniyang kalakasan ay manglalata sa gutom, at ang kapahamakan ay mahahanda sa kaniyang tagiliran. 13 Susupukin ang mga sangkap ng kaniyang katawan, Oo, lalamunin ng panganay ng kamatayan ang kaniyang mga sangkap. 14 Siya'y ilalabas sa kaniyang tolda na kaniyang tinitiwalaan; at siya'y dadalhin sa hari ng mga kakilabutan. 15 Tatahan sa kaniyang tolda yaong di niya kaanoano: azufre ay makakalat sa kaniyang tahanan. 16 Ang kaniyang mga ugat ay mangatutuyo sa ilalim, at sa ibabaw ay puputulin ang kaniyang sanga. 17 Ang alaala sa kaniya ay mawawala sa lupa, at siya'y mawawalan ng pangalan sa lansangan. 18 Siya'y ihahatid sa kadiliman mula sa liwanag, at itatapon sa labas ng sanglibutan. 19 Siya'y hindi magkakaroon kahit anak, ni anak man ng anak sa gitna ng kaniyang bayan, ni anomang nalabi sa kaniyang pinakipamayanan. 20 Silang nagsisidating pagkatapos ay mangatitigilan sa kaniyang kaarawan, gaya ng nangauna na nangatakot. 21 Tunay na ganyan ang mga tahanan ng mga liko, at ito ang kalalagyan niya na hindi nakakakilala sa Dios.

1 Da tok Bildad fra Suah til orde og sa:2 Når vil I dog engang sette en grense for eders ord? Bli først forstandige, så kan vi tale sammen.3 Hvorfor er vi aktet som fe? Hvorfor er vi urene i eders øine?4 Å du som sønderriver dig selv din vrede! Mon jorden for din skyld skal lates øde, og en klippe rokkes fra sitt sted?5 Like fullt skal den ugudeliges lys utslukkes, og hans ilds lue skal ikke skinne.6 Lyset skal formørkes i hans telt og hans lampe utslukkes over ham.7 Hans kraftige skritt skal bli innsnevret, og hans eget råd styrte ham;8 for han kommer inn i et garn med sine føtter, og han vandrer på et nett.9 En snare griper om hans hæl, et rep tar fatt i ham.10 Skjult i jorden er det garn han fanges i, og fellen ligger på hans vei.11 Redsler forferder ham rundt om og jager ham hvor han setter sin fot.12 Av sult blir hans kraft fortært, og ulykke står ferdig ved hans side.13 Hans hud fortæres stykke for stykke, dødens førstefødte* fortærer hans lemmer. / {* d.e. sykdom som volder døden.}14 Han rives bort fra sitt telt, som han setter sin lit til, og du lar ham dra avsted til redslenes konge.15 Folk som ikke hører ham til, bor i hans telt; det strøes svovel over hans bosted.16 Nedentil tørkes hans røtter bort, og oventil visner hans grener.17 Hans minne er blitt borte i landet, og hans navn nevnes ikke mere ute på marken.18 Han støtes fra lys ut i mørke, han jages bort fra jorderike.19 Han har ikke barn og ikke efterkommere blandt sitt folk, og det finnes ingen i hans boliger som har sloppet unda.20 Over hans dag* forferdes de som bor i Vesten, og de som bor i Østen, gripes av redsel. / {* d.e. hans undergangs dag.}21 Just således går det med den urettferdiges boliger, og således med hjemmet til den som ikke kjenner Gud.