1 Nang magkagayo'y sumagot si Eliphaz na Temanita, at nagsabi, 2 Kung tikman ng isa na makipagusap sa iyo, ikababalisa mo ba? Nguni't sinong makapipigil ng pagsasalita? 3 Narito, ikaw ay nagturo sa marami, at iyong pinalakas ang mahinang mga kamay. 4 Ang iyong mga salita ay nagsialalay sa nangabubuwal, at iyong pinalakas ang mahinang mga tuhod. 5 Nguni't ngayo'y dinaratnan ka ng kasamaan, at ikaw ay nanglulupaypay; ginagalaw ka, at ikaw ay nababagabag. 6 Hindi ba ang iyong takot sa Dios ay ang iyong tiwala, at ang iyong pagasa ay ang pagtatapat ng iyong mga lakad? 7 Iyong alalahanin, isinasamo ko sa iyo, kung sino ang namatay, na walang malay? O saan nangahiwalay ang mga matuwid? 8 Ayon sa aking pagkakita yaong nagsisipagararo ng kasamaan, at nangaghahasik ng kabagabagan ay gayon din ang inaani. 9 Sa hinga ng Dios sila'y nangamamatay, at sa bugso ng kaniyang galit sila'y nangalilipol. 10 Ang ungal ng leon, at ang tinig ng mabangis na leon, at ang mga ngipin ng mga batang leon, ay nangabali. 11 Ang matandang leon ay namamatay dahil sa kawalan ng huli, at ang mga batang leong babae ay nagsisipangalat. 12 Ngayo'y nadalang lihim sa akin ang isang bagay, at ang aking pakinig ay nakakaulinig ng bulong niyaon. 13 Sa mga pagiisip na mula sa mga pangitain sa gabi, pagka ang mahimbing na tulog ay nahuhulog sa mga tao, 14 Takot ay dumating sa akin, at panginginig, na nagpapanginig ng lahat ng aking mga buto. 15 Nang magkagayo'y dumaan ang isang espiritu sa aking mukha. Ang balahibo ng aking balat ay nanindig. 16 Tumayong nakatigil, nguni't hindi ko mawari ang anyo niyaon; isang anyo ang nasa harap ng aking mga mata: tahimik, at ako'y nakarinig ng tinig, na nagsasabi, 17 Magiging ganap pa ba ang taong may kamatayan kay sa Dios? Lilinis pa ba kaya ang tao kay sa Maylalang sa kaniya? 18 Narito, siya'y hindi naglalagak ng tiwala sa kaniyang mga lingkod; at inaari niyang mga mangmang ang kaniyang mga anghel: 19 Gaano pa kaya sila na nagsisitahan sa mga bahay na putik, na ang patibayan ay nasa alabok, na napipisang gaya ng paroparo! 20 Sa pagitan ng umaga at hapon, ay nangagigiba; nangapaparam magpakailan man na walang pumupuna. 21 Hindi ba nalalagot ang tali ng kanilang tolda sa loob nila? Sila'y nangamamatay at walang karunungan.

1 Da tok Elifas fra Teman til orde og sa:2 Om en prøvde å tale et ord til dig, vilde du da ta det ille op? Men hvem kan vel holde sine ord tilbake?3 Du har selv vist mange til rette, og maktløse hender styrket du;4 dine ord reiste den snublende op, og synkende knær gjorde du sterke.5 Men nu, når det gjelder dig selv, blir du utålmodig, når det rammer dig, blir du forferdet.6 Er ikke din gudsfrykt din tillit, din ulastelige ferd ditt håp?7 Tenk efter: Hvem omkom uskyldig, og hvor gikk rettskafne til grunne?8 Efter det jeg har sett, har de som pløide urett og sådde nød, også høstet det.9 De omkom for Guds ånde, og for hans vredes pust blev de til intet.10 Løvens brøl og dens fryktelige røst hørtes ikke lenger, og ungløvenes tenner blev knust.11 Løven omkom av mangel på rov, og løvinnens unger blev adspredt.12 Og til mig stjal sig et ord; det lød for mitt øre som en hvisken,13 under skiftende tanker ved nattlige syner, når dyp søvn faller på menneskene.14 Frykt og beven kom over mig, så alle mine ben tok til å skjelve.15 Og en ånd fór forbi mitt åsyn; hårene på mitt legeme reiste sig.16 Den blev stående, men jeg skjelnet ikke klart hvorledes den så ut - det var en skikkelse som stod der for mine øine; jeg hørte en stille susen og en røst:17 Er et menneske rettferdig for Gud, eller en mann ren for sin skaper?18 Se, på sine tjenere stoler han ikke, og hos sine engler finner han feil*, / {* d.e. ufullkommenhet.}19 hvor meget mere da hos dem som bor i hus av ler, og som har sin grunnvoll i støvet - de som knuses lettere enn møll.20 Fra morgen til aften - så er de sønderslått; uten at nogen akter på det, går de til grunne for alltid.21 Blir ikke teltsnoren dradd ut* hos dem? De dør, men ikke i visdom. / {* så deres jordiske telt (2KO 5, 1.) faller sammen.}