1 O homem, nascido da mulher, é de poucos dias e cheio de inquietação.2 Nasce como a flor, e murcha; foge também como a sombra, e não permanece.3 Sobre esse tal abres os teus olhos, e a mim me fazes entrar em juízo contigo?4 Quem do imundo tirará o puro? Ninguém.5 Visto que os seus dias estão determinados, contigo está o número dos seus meses; tu lhe puseste limites, e ele não poderá passar além deles.6 Desvia dele o teu rosto, para que ele descanse e, como o jornaleiro, tenha contentamento no seu dia.7 Porque há esperança para a árvore, que, se for cortada, ainda torne a brotar, e que não cessem os seus renovos.8 Ainda que envelheça a sua raiz na terra, e morra o seu tronco no pó,9 contudo ao cheiro das águas brotará, e lançará ramos como uma planta nova.10 O homem, porém, morre e se desfaz; sim, rende o homem o espírito, e então onde está?11 Como as águas se retiram de um lago, e um rio se esgota e seca,12 assim o homem se deita, e não se levanta; até que não haja mais céus não acordará nem será despertado de seu sono.13 Oxalá me escondesses no Seol, e me ocultasses até que a tua ira tenha passado; que me determinasses um tempo, e te lembrasses de mim!14 Morrendo o homem, acaso tornará a viver? Todos os dias da minha lida esperaria eu, até que viesse a minha mudança.15 Chamar-me-ias, e eu te responderia; almejarias a obra de tuas mãos.16 Então contarias os meus passos; não estarias a vigiar sobre o meu pecado;17 a minha transgressão estaria selada num saco, e ocultarias a minha iniqüidade.18 Mas, na verdade, a montanha cai e se desfaz, e a rocha se remove do seu lugar.19 As águas gastam as pedras; as enchentes arrebatam o solo; assim tu fazes perecer a esperança do homem.20 Prevaleces para sempre contra ele, e ele passa; mudas o seu rosto e o despedes.21 Os seus filhos recebem honras, sem que ele o saiba; são humilhados sem que ele o perceba.22 Sente as dores do seu próprio corpo somente, e só por si mesmo lamenta.
1 א אדם ילוד אשה-- קצר ימים ושבע-רגז br 2 ב כציץ יצא וימל ויברח כצל ולא יעמוד br 3 ג אף-על-זה פקחת עינך ואתי תביא במשפט עמך br 4 ד מי-יתן טהור מטמא-- לא אחד br 5 ה אם חרוצים ימיו--מספר-חדשיו אתך חקו עשית ולא יעבר br 6 ו שעה מעליו ויחדל-- עד-ירצה כשכיר יומו br 7 ז כי יש לעץ תקוה br אם-יכרת ועוד יחליף וינקתו לא תחדל br 8 ח אם-יזקין בארץ שרשו ובעפר ימות גזעו br 9 ט מריח מים יפרח ועשה קציר כמו-נטע br 10 י וגבר ימות ויחלש ויגוע אדם ואיו br 11 יא אזלו-מים מני-ים ונהר יחרב ויבש br 12 יב ואיש שכב ולא-יקום br עד-בלתי שמים לא יקיצו ולא-יערו משנתם br 13 יג מי יתן בשאול תצפנני-- תסתירני עד-שוב אפך br תשית לי חק ותזכרני br 14 יד אם-ימות גבר היחיה br כל-ימי צבאי איחל-- עד-בוא חליפתי br 15 טו תקרא ואנכי אענך למעשה ידיך תכסף br 16 טז כי-עתה צעדי תספור לא-תשמר על-חטאתי br 17 יז חתם בצרור פשעי ותטפל על-עוני br 18 יח ואולם הר-נופל יבול וצור יעתק ממקמו br 19 יט אבנים שחקו מים-- תשטף-ספיחיה עפר-ארץ br ותקות אנוש האבדת br 20 כ תתקפהו לנצח ויהלך משנה פניו ותשלחהו br 21 כא יכבדו בניו ולא ידע ויצערו ולא-יבין למו br 22 כב אך-בשרו עליו יכאב ונפשו עליו תאבל